Het lucratieve jatwerk van een mevrouw die zich Anousha Nzume noemt

Door Joost Niemöller

Binnen is binnen, lacht ene Anna Steijn uit de Amsterdamse grachtengordel ons toe. Want ons schuldgevoel is haar verdienmodel.

Het zit zo.

Het woord ‘negers’ is binnen een jaar of twee van de Nederlandse televisie geband. Ongeveer in diezelfde periode zijn ‘blanken’ definitief  ‘witte mensen’ gaan heten. Zij worden daarbij niet geplaatst tegenover ‘zwarte mensen’, wat dat woord is ook niet ‘correct’, maar tegenover ‘mensen van kleur.’

Daar is overigens nooit iemand iets over gevraagd.  Ineens is het ‘racistisch’ om te spreken over ‘negers’, en zijn de ‘blanken’ als zijnde een ras van de kaart geveegd. Omdat ‘rassen’ niet lijken te bestaan, maar ‘racisme’ kennelijk wel.

Het gaat gewoon maar over woorden toch? Nee, het gaat niet gewoon alleen maar over woorden.

Waarom spreekt men tegenwoordig in de media over ‘witte mensen’?  Nou, wit is geen kleur. (Al wordt daar soms ook anders over gedacht.)

Als je ‘witte mensen’ zet tegenover ‘mensen met kleur’, dan heb je dus in één adem uitgeschakeld dat er bijvoorbeeld bruine mensen zouden zijn, of gele mensen of beige mensen. Dat zijn allemaal beschrijvingen van huidskleur en van etnische groepen. Waaronder ‘blanke mensen’ dan één type zou zijn.

Etnische verschillen bestaan. Net zo goed als rassen. In de wetenschap is dat een uitgemaakte zaak. Maar kennelijk mogen de gewone mensen dat niet weten. En in interviews vertelt Anna Steijn ons doodleuk dat rassen niet bestaan, maar racisme wel en die inconsequente kolder wordt door de journalisten braaf neergepend. Omdat als je een leugen maar vaak genoeg vertelt niemand meer weet dat het een leugen is.

De politiek correcte machthebbers in de media maken uit hoe wij spreken en hoe wij dus ook dienen te denken.

En nu gaat het alweer een stapje verder.

Er worden boekjes en comedy series gemaakt om de ‘witten’ belachelijk te maken. Want dat is ‘lollig.’ Het is al ‘lollig’ dat ze zich hebben laten wegwitten. En nu gaan we lachen om de kleurlozen. Grappen maken over ‘mensen van kleur’ is natuurlijk nooit grappig. Dat is racistisch.

Soms zijn de ‘witten’ niet blij. Het zijn ook alleen maar gewoon blanken tenslotte.

En ja, dacht ene Anna Steijn toen; daar zit geld in. En ze jatte het Amerikaanse concept voor ‘hallo witte mensen’ en stond met haar boekje met dezelfde titel instemmend in alle media. Kassa!

Slim jatten. Je komt er altijd mee weg.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Steun de vrije islamkritiek! Steun Raffie!

Raffie Chohan

Door Joost Niemöller

Raffie Chohan is door een Nederlandse rechter veroordeeld omdat ze in de openbare ruimte islamkritiek beoefende. Dit is het gevolg van een gevaarlijke ontwikkeling bij het OM die de vrijheid van meningsuiting in Nederland aan banden wil leggen.

Onlangs werd bekend dat het OM veel tijd steekt in uitzoeken of er rechtszaken tegen columnisten gedaan kunnen worden. Het Nederlandse OM heeft de activistische lijn die destijds gevoerd werd tegen Janmaat weer opgepikt. Doel is het beperken van de vrijheid van meningsuiting.

Dat dit een politieke achtergrond heeft, blijkt wel uit de vooringenomen wijze waarop het OM opereert. De kans is bijvoorbeeld minimaal dat ex PvdA Kamerlid Mei Li Vos vervolgd zal worden wegens haar haattweet over ‘witte oude rechtse mannen.’ Maar als het gaat om Sylvana Simons trekt het OM alles uit de kast. (En pakken de media groot uit.)

Het OM richt zich vooralsnog grotendeels op minder bekende Nederlanders die islamkritische uitspraken deden. Hiervoor is weinig aandacht, maar elke gewonnen zaak maakt het OM weer sterker om de ‘grote vissen’ aan te gaan pakken.

Zo gaat het OM steeds weer in hoger beroep in de zaak tegen Robert de Jonge. Ik schreef er al een paar keer over. Maar in de MSM is er geen aandacht voor.

En zo sleept zich nu ook in stilte de zaak tegen Raffie Chohan voort.

Ook daarover schreef ik regelmatig.

Over haar zaak is wel enige media aandacht.

De rechter heeft Raffie inmiddels veroordeeld tot een geldboete van € 800, waarvan € 400 voorwaardelijk. Raffie is in hoger beroep gegaan.

Raffie Chohan zou volgens de rechter strafbaar zijn omdat ze bij een Pegida bijeenkomst zei:

“Een andere reden om Moslims te verachten en te haten is om hun krankzinnige ideologie,want het is nooit een religie van vrede”

Haar advocaat redeneert: zonder enige toelichting had de rechter geoordeeld dat haar toespraak bestond uit  ‘racistische en beledigende teksten.’

(Hier vindt u de hele speech. Oordeel zelf.)

Als de rechter objectief naar de toespraak van Raffie had gekeken, had hij gezien dat hier sprake is van argumenten die leidden naar haar omstreden uitspraak. De advocaat van Raffie bepleit dan ook:

In haar toespraak, voorafgaand aan en volgend op het tenlastegelegde fragment, heeft appellante zeer gedetailleerde kritiek geleverd op het gedrag van moslims. Daarbij heeft zij de volgende punten besproken:

  1. gedrag tegenover homo’s (dossierpagina 5, regel 20);

  2. het mishandelen van vrouwen (dossierpagina 5, regel 20);

  3. het sluiten van gearrangeerde huwelijken (dossierpagina 5, regel 43);

  4. het plegen van besnijdenis (dossierpagina 5, regel 43);

  5. het plegen van eerwraak (dossierpagina 5, regel 43);

  6. het weigeren om aan een vrouw een hand te geven (dossierpagina 5, regel 46-47);

  7. het als minderwaardig behandelen van vrouwen (dossierpagina 5, regel 47-48; blz. 2, regel 9-10);

  8. het plegen van geweld tegen christenen (dossierpagina 6, regel 5-6; blz. 2, regel 43-45);

  9. het sluiten van huwelijken en het bedrijven van seks met minderjarige meisjes (dossierpagina 6, regel 11-13); en

  10. het sluiten van neef-nichthuwelijken (dossierpagina 6, regel 24).

In vergelijkbare zaken, zo bepleit haar advocaat, is er door de rechter wel gekeken naar de context waarin de uitspraken gedaan werden.

Met deze argumenten als achtergrond, deed Raffie dan ook geen uitspraak over moslims vanwege hun religie (wat strafbaar is), maar heel specifiek wegens hun ideologie. Dit benoemt zij nog eens met name zo.

De advocaat wil dat de rechter gaat toestaan dat er in hoger beroep deskundigen worden opgeroepen die kunnen oordelen over de legitimiteit van de argumenten die Raffie Chohan aanhaalt.

De advocaat stelt daarbij voor:

  1. prof. dr. A. Ellian, Universiteit Leiden, Faculteit der Rechtsgeleerdheid, hoogleraar Encyclopedie van de rechtswetenschap;
  2. mr. drs. M.E. Zee, Universiteit Leiden, Faculteit der Rechtsgeleerdheid, staflid van het Instituut voor Metajuridica; en
  3. dr. B. French (PhD), directeur van het Center for the Study of Political Islam, te Nashville (USA).

En verder: om vast te stellen dat er sprake is van ‘het aanzetten tot haat’ moet er, zo geeft de advocaat van Raffie aan, sprake zijn van een intentie, die in dit geval niet aangetoond kan worden. Er moet namelijk;

een zekere vorm van kwaadaardigheid aanwezig zijn om beperking van de vrijheid van meningsuiting te rechtvaardigen. Er moet sprake zijn van opruiing, ophitsing en/of opstoken en er moeten krachtige termen aanwezig zijn om haat op te wekken. Er dient in beginsel sprake te zijn van een intrinsiek conflictueuze tweedeling, wil er sprake zijn van aanzetten tot haat“.

Wat Raffie hier deed is iets heel anders, namelijk het voeren van islamkritiek. Wanneer ook de hogere rechter zou besluiten dat de uitspraak van Raffie strafbaar is, dan is de islamkritiek in dit land aan banden gelegd. Er is dus een algemeen belang om aandacht te blijven besteden aan deze zaak.

Raffie is een eenvoudige Rotterdamse vrouw, voor wie het moeilijk is om een advocaat te bekostigen. Ze heeft daarom een crowdfunding actie op touw gezet.

Steun haar via deze link!

 

 

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Wanneer komt links bij zinnen?

Door Joost Niemöller

De Europese volkeren zijn verscheurd, zo lijkt nu ook weer bij de uitslag van de Franse verkiezingen. Linkse kranten spreken van een ‘morele nederlaag’ van Marine Le Pen, omdat ze in de voorronde niet de grootste is geworden (wat is daar ‘moreel’ aan?), en trekken de vergelijking met Wilders, die ook al een ‘morele nederlaag’ geleden zou hebben door niet de grootste te worden. Er wordt door de EU-fiele media beweerd dat er een einde is gekomen aan de ‘populistische golf.’ Ondertussen wordt een slimme internationale ondernemer die sterk verbonden is met het megakapitalisme van de Rotschild banken op het zadel getild als de redding van links Frankrijk. Onder het mom: Hoe gek kun je zijn.

Dit linkse mediaspel raakt niet aan de werkelijke ontwikkelingen waarin Europa slachtoffer is geworden. De massale omvolking die gaande is, en die de enige manier lijkt voor de zittende macht om die macht te behouden: als het volk jou niet wil, dan schep je nieuwe volkeren, die elkaar niet kennen, elkaar ook niet moeten, maar elkaar in de greep houden.

Wie dat aankaart is al snel een ‘complotdenker.’ Alsof complotten niet zouden bestaan. Alsof de macht niet aan de macht blijft door afspraken te maken.

Etnische verdeeldheid, het is een aloud recept van de macht. De Romeinen wisten er al raad mee. De grote Westerse koloniale machten wisten zo met een kleine minderheid de zweep te leggen over vele volkeren. De gevolgen ervan zien we nu in Afrika nog steeds. In het Midden Oosten zien we nu niets anders.

Ondertussen wordt het tegendeel, etnische homogeniteit, die leidt tot eenheid en democratie, door de Loony Left voorgesteld als ‘nazisme’ en zou ‘diversiteit’ leiden tot ‘kracht’ en zo tot een betere wereld. Een levensgevaarlijke dwaasheid in de vorm van een onwerkelijke utopie.

De megakapitalisten streven een duidelijk rationeel doel na: zelfverrijking. De migranten hebben een begrijpelijk verlangen naar welvaartsverbetering. Daar valt niets te halen in het politieke debat. Daar gaat het om duidelijk herkenbare belangen. en duidelijke politiek is niets anders dan de afwegingen tussen de stemmen van die belangen. Daarom is DENK een heldere partij, maar de PvdA niet.

Het is de totale verwarring van het ‘linkse denken’ die ons parten speelt. De enige hoop om de ondergang van de Europese beschaving te redden, is de terugkeer van het gezonde verstand bij globalistisch links. Daar is men nu verstrikt geraakt in een lachwekkende nepdiscussie over ‘racisme’ door ‘witten.’ Een marginaal gedoetje waarin problemen worden bedacht die opgeblazen worden door de (linkse) media en dankbaar ontvangen worden in een hypocriete schuldcultuur.

Pas als gek links ziet waar hun echte belangen liggen, zal men wakker worden. Te vrezen valt dat dit verhelderingsproces alleen tot stand zal komen door een zware economische crisis en verdere verhoging van moslimaanslagen, verkrachtingen, berovingen, moorden.

Het zal ons aan de rand van de afgrond brengen. Of erover. Dat is het probleem. Maar een andere weg lijkt er niet. Het water moet aan de lippen komen voor ze bij links gaan leren dat je zelf moet kunnen zwemmen om niet te verdrinken.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Waanzin compleet! Saoedi-Arabië gekozen in vrouwenrechtencommissie VN

Door Joost Niemöller

De VN commissie voor vrouwenrechten bepleit gelijke rechten voor vrouwen en ‘empowerment’ voor vrouwen. Het land waar met afstand vrouwen de minste rechten hebben, is Saoedi-Arabië. En nu hebben de landen in de VN juist dit land gekozen om lid te worden van deze commissie.

Hoe moeten we de VN nu nog serieus nemen? Waarom betalen we voor deze schijnvoorstelling?

Opdat u het weet: Vrouwen mogen in Saoedi-Arabië geen auto rijden, ze mogen alleen met mannelijke begeleiding de straat op, ze mogen geen kleding dragen of make up hebben die hun schoonheid benadrukt, mogen alleen naar het vrouwenzwembad, mogen tijdens het shoppen geen kleding passen, enzovoort enzovoort.

Wanneer vrouwen voor de schijn in het zonnetje worden gezet in Saoedi-Arabië is er geen vrouw te bekennen.

Wel hebben vrouwen in Saoedi-Arabië het recht om op straat onthoofd te worden.

Zo’n land gaat dus voor de VN de ‘rechten van de vrouwen’ vormgeven voor de hele wereld. What a joke.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Hé witte; opzouten! Eh…

Door Joost Niemöller

Je tijd is voorbij witte! De maatschappij is veranderd!

Misschien hebben jullie Nederland wel gemaakt, maar ‘nu nemen wij het over’:

Maar ik wil dat iedereen beseft dat deze maatschappij is ingesteld op witte mensen. Dat is ook logisch, want het is de geschiedenis van Nederland. Maar de maatschappij is nu wel veranderd.

En opzouten –ja?- met die ‘witte ,mannelijke presentatoren’ op de tv. Jullie tijd is voorbij!

Trouwens, indo’s, jullie moeten niet zeuren! Je hebt misschien wel een kleurtje, maar je hoort gewoon bij de witten hoor, dus jullie ook: Moven!

Het zijn wel tijden, waarin we leven, niet?

‘Witten’ mag je gewoon uitschelden. Dat is dan geen discriminatie namelijk.

Op een gegeven moment krijg je de witten echt kwaad. En dan blijken het blanken. Ga je nog wat beleven. Die vinden namelijk dingen.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Waarom Timmermans aan de verkeerde kant van de geschiedenis staat

Door Joost Niemöller

Volgens EU commissaris en vice voorzitter van de commissie Junker Frans Timmermans in een Tweet gisteren is de toekomst van de wereld: steeds meer diversiteit.

Een boeiende uitspraak van een zo hoge bestuurder van de EU. Want het is juist de EU die de diversiteit van Europa om zeep helpt. Maar dat is dan ook precies het doel van mensen als Timmermans. Het opheffen van de diversiteit in de wereld, die tot stand gekomen is door de eenheid van eerst stammen, toen volkeren, naties, culturen, beschavingen. De door Timmermans gewenste diversiteit is er een van eindeloze vermenging en globalisering, waardoor etnische groepen zouden verdwijnen, en daarmee ook culturen en natiestaten.

Timmermans doet dit voor als zijnde een natuurlijk proces. Het roerei wordt nu eenmaal gebakken, tegenstand heeft geen zin.

Dit is ook niet een extreme uitspraak van Timmerman in het kader van de EU. Het EU beleid is gericht op deze vernietiging van diversiteit, onder het mom van diversiteit.

Diversity management’ is dan ook een van de pilaren van het EU beleid.

Multiculturalisme heet te zijn gefaald, maar de bestuurselite is gewoon met een nieuwe term gekomen, waarmee hetzelfde wordt bedoeld: diversiteit.

Daar is niets origineels aan. In de VS wordt ons onafgebroken toegeroepen: ‘diversiteit is onze kracht.’

Tegelijk bewijst een onafgebroken reeks wetenschappelijke publicaties dat deze gekunstelde vorm van diversiteit, die een afbraak is van het etnocentrisme, juist leidt tot zwakte, chaos en ondergang. De menselijke soort is net als bij andere dieren en zelfs het plantenrijk geneigd tot groepsvorming, want groepsvorming betekent overleving.

Timmermans doet dus met veel bravoure alsof hij een natuurlijk proces voorstelt, maar hij stelt juist een onnatuurlijk proces voor, dat tegen de biologische en sociologische natuur in gaat.

Het eindresultaat is eenvormigheid. En Darwin leerde ons al: Eenvormig is de dood in de pot. De survival of the fittest is alleen mogelijk dankzij de genetische verschillen binnen soorten en rassen. Biodiversiteit is nodig in de strijd tussen de genen die de geschiedenis van het leven is.

De opgelegde ‘diversiteit’ die Timmermans en de zijnen opleggen, leidt juist tot een globale genetische monocultuur; allemaal dezelfde bruinige mensen, geen etnische verschillen meer. En ook geen culturele verschillen meer. En dus ook geen samenhang meer. En dus geen geschiedenis meer.

Als dank zij het EU beleid, met de massamigratie als aanjager voor de gewenste politiek correcte ‘diversiteit’  het resultaat is dat Nederland niet meer verschilt van Oostenrijk, niet meer van Afghanistan, niet meer van Nigeria, zal het gevolg zijn: economische achteruitgang door terugval in gemiddeld IQ, het ontbreken van sociale cohesie, Donkere Middeleeuwen, en verder terug.

Het socialistische utopia is in werkelijkheid donker, koud, arm, en extreem gewelddadig.

De geschiedenis van de mensheid zal weer helemaal opnieuw moeten beginnen. En dat zal overigens gebeuren. Door genetische groepsvorming. Want de mens is van nature een groepsdier, of Timmermans dat nu wil of niet.

Timmermans staat aan de kant van het utopisme. Dat is de verkeerde kant van de geschiedenis. De goede kant van de geschiedenis is die van het realisme.

Ook in het onderstaande filmpje wordt nog eens uitgelegd waarom de door de socialisten voorgestelde diversiteit in gaat tegen de natuur en de geschiedenis.

 

 

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Nu weer Parijs. Wanneer worden de mensen eindelijk wakker?

Foto James Lee. Bron: Wikipedia.

Door Joost Niemöller

Als je het water langzaam verwarmt, verdrinkt de kikker. Hij merkt niet dat het kookpunt bereikt wordt. Het voorbeeld blijkt in de praktijk niet waar te zijn, maar de metafoor is voor iedereen duidelijk.

Hier bij ons zijn er steeds ‘incidentjes’ met de islam. Een moslim met een mes roept Allu Akkbar in Den Haag en wordt neergeschoten door de politie. Ach, een incidentje, een klein berichtje. Dat de man Allu Akbar riep wordt niet eens vermeld.

In datzelfde Den Haag maken moslims het leven van Nederlandse meisjes tot een hel in een zwembad. Het is uitgebreid gedocumenteerd. Niemand kijkt er meer van op. Een raadsdebat in Den Haag omdat de PVV dat wil. Een berichtje.

En dan nu, vanavond, Parijs.

Ach ja, weer een islamaanslag.

Boring.

Sommigen maken zich druk erover. Maar ja, die zijn dan ‘extreem-rechts.’  Dat kennen we ook wel.

Volgens mij kijkt het slappe Europese volk hoogstens verstoord op als de darmen ze om de oren vliegen. En dan nog. Dan zal het wel weer een incident zijn. En heeft het niets met de islam te maken, maar met een paar fanatiekelingen.

Hoe krijgen we deze mensen wakker?

Sorry, maar ik weet het even echt niet meer.

De verdoving  is totaal.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Goed plan van de PVV: Hef dubbele nationaliteit op

Door Joost Niemöller

De PVV kondigde vandaag aan te werken aan een voorstel om de dubbele nationaliteit af te schaffen.  Een goed plan. En een belangrijk plan. Mensen die in Nederland wonen dienen Nederlands te zijn. Die moeten niet formeel verbonden blijven aan hun landen van herkomst. Migranten moeten kiezen: Hier blijven en Nederlands worden, of terug gaan.

Met migranten die nooit de optie van het ‘tweede land’ boven de markt hadden hangen, is het goed gekomen met de integratie, ook al bleef de begrijpelijke heimwee, zoals bij de Indische Nederlanders, en, in mindere mate, de Surinamers. Wie heen en weer blijft reizen, dubbel stemrecht blijft houden, huizen koopt in het land van herkomst, daar soms een groot deel van het jaar blijft wonen, zal nooit Nederlander worden.

Maar dat is nog niet eens het belangrijkste argument. Ook Marokkanen en Turken met alleen een Nederlandse nationaliteit zullen slecht of niet integreren. En dat zal ook opgaan voor de honderdduizenden Afrikanen die hierheen dreigen te komen.

Het gaat om een principe: Nederlanders dienen Nederlanders te zijn, dat wil zeggen onderworpen aan de Nederlandse wet en aan geen enkele andere. (Daarom dienen Nederlanders ook geen halve EU burgers te worden, onderworpen aan de EU wetten. Maar dat is een andere kwestie.)

Het bezitten van een dubbele nationaliteit wordt vaak gekoppeld aan ‘gelijke rechten.’ Maar het zijn juist ongelijke rechten. Een Duitser moet zijn Duitse nationaliteit opgeven om Nederlander te worden. Een Nederlander kan nooit een dubbele Marokkaans/Nederlandse nationaliteit krijgen. (Uitzonderingen worden alleen gemaakt met ouders met gemengde nationaliteit.)

Er zijn inmiddels meer dan 1,3 miljoen Nederlanders  met een dubbele nationaliteit.

De Nederlandse overheid voert een slap en onbegrijpelijk beleid op dit punt.

Met dit soort ‘principes:’

De Nederlandse overheid wil dubbele nationaliteit zoveel mogelijk beperken. Uw rechten zijn dan duidelijker.

‘Zoveel mogelijk.’ Dat is toch geen beleid? De Nederlandse beleid is een speciaal recht. Daar moet niet mee gerommeld worden.

Ik ben bekend met het argument dat je Marokkanen met een dubbele nationaliteit makkelijker het land uit zou kunnen zetten. Maar dat vind ik een hapsnap argument. Ten eerste gebeurt het in de praktijk toch al niet. Ten tweede doet het afbreuk aan het principe dat Nederland een soeverein land hoort te zijn, met soevereine, en dat betekent dus ook unieke rechten. Ten derde doet het afbreuk aan de betekenis van de Nederlandse nationaliteit. Die dien je niet af te nemen wegens crimineel gedrag. Maar alleen wanneer je een dubbele nationaliteit bezit. Daar kom ik zo op terug.

Dan is er nog de kwestie dat het ‘ingewikkeld’ zou zijn, juridisch gesproken. Dat vind ik ook geen goed argument. Juridisch gesproken is altijd alles ingewikkeld. Maar het gaat hier om politieke principes, die door de Nederlandse democratie vast gesteld moeten worden. Juristerij hoort niet leidend te zijn, maar uitvoerend. Leidend horen de principes te zijn die we met elkaar vast stellen.

En de regel kan ook heel simpel zijn:

Je hebt alleen recht op de Nederlandse nationaliteit als je geen dubbele nationaliteit hebt.

Iedere Nederlander dient dat principe te onderschrijven. Wie toch een dubbele nationaliteit heeft, verliest automatisch de Nederlandse nationaliteit. Wegens overtreding van de wet.

Ik snap werkelijk niet wat daar juridisch zo ingewikkeld aan is.

Doen we het niet dan heeft binnenkort de helft van de bevolking in dit land een dubbele nationaliteit. 

Allemaal mensen die hier min of meer toevallig wonen en die van twee walletjes eten. Ja, daar hebben we een goede Nederlandse uitdrukking voor.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Kan alleen de islam de EU nog verslaan? Boekbespreking.

Schilderij Caspar David Friedrich

Door Joost Niemöller

De Russische dissident Andrej Amalrik schreef in 1969 het prikkelende essay Haalt de Sovjet Unie 1984? Hij was wat vroeg met zijn voorspelling (het einde zou komen in 1991), maar de Sovjet Unie zou wel degelijk instorten, omdat het systeem ideologisch uitgehold was. Of, beter gezegd: Nooit levensvatbaar was geweest. Het was gebaseerd op een flinterdunne gedachte van een verdwaasde elite, die vooral uit was op het eigen belang. Het door de communisten uitgevonden volk, de arbeidersklasse, wilde zich nooit langs deze weg laten verenigen. Het ging in tegen alles wat de menselijke natuur met ons voorheeft. Het communisme was gedoemd tot de ondergang.

Onlangs verscheen de verzamelbundel De Europese Spagaat, Het Europa der Vaderlanden of een hernieuwde Europese Unie. Daarin stellen Nederlandse en Vlaamse intellectuelen de kritische vraag naar het voortbestaan van de EU. Nu weet ik ook wel dat de vergelijking tussen de EU en de Sovjet Unie niet echt opgaat vanwege de extreme gewelduitoefening in de Sovjet Unie en de totale afwezigheid van iedere vorm van vrijheid van meningsuiting, of eigenlijk van welke vrijheid dan ook. Maar in beide gevallen is er sprake van een kunstmatige constructie van een bestuurselite die niet gedragen wordt door de volkeren waarvoor die constructie bestemd is.

De EU bestaat nu al zestig jaar. De viering ervan in Rome (eigenlijk van het Verdrag van Rome, waarmee de voorloper de EEG begon) ging in maart in totale onverschilligheid langs iedereen in Europa heen. De bestuurslaag bevindt zich op een oneindige afstand van de gewone mensen. ‘Het Europese project’, zoals het genoemd wordt, is als democratisch project voor een levende Europese gemeenschap mislukt. De Europese volkeren voelen zich nog steeds vooral dat, volkeren, die de bureaucratie eerder als een bedreiging dan als een ondersteuning, laat staan als een belichaming ervaren. Waarbij wel aangetekend moet worden dat dit volksgevoel dramatisch verzwakt is geraakt. Sommige volkeren, of natiestaten, hebben financieel voordeel bij de EU, maar zelfs daar wordt de EU niet als een ‘vriend’ ervaren. Dan doe je toch wel iets heel erg mis.

Gaat de EU ten onder? Je zou het hopen. Maar ik vrees van niet.

Filosoof Ad Verbrugge, een van de auteurs van De Europese Spagaat, stelt het probleem met de EU scherp: De EU wordt momenteel alleen nog vanuit negatieve overwegingen bij elkaar gehouden. Vanuit de angst namelijk voor wat er zal gebeuren als de EU er niet meer is. Alleen op basis van die angst wordt ‘Brussel’ ook nog aan de burgers verkocht: Men verspreidt het angstvisioen dat er in Europa vanzelf weer oorlog zal komen. Of dat ‘de economie’ zal instorten. In filosofisch opzicht is dat inderdaad dun. Maar het is weldegelijk effectief. Vooral omdat de critici er niet in lijken te slagen om een aanvaardbaar Europees toekomstbeeld zonder de EU te scheppen.  Ook in De Europese Spagaat gebeurt dat niet. Het verklaart mogelijk ongewild de wankelmoedige titel van het boek.

Voor de goede orde: Ik beschouw mezelf ook als EU criticus. Maar het verbaast me steeds weer hoe slecht EU critici domweg niet over het inventieve vermogen beschikken om een aanvaardbaar alternatief te schetsen voor de EU waarin veel mensen kunnen geloven.

Ja, het alternatief voor de EU zou de EEG kunnen zijn, zoals Luc Pauwels suggereert in De Europese Spagaat. Maar is de huidige EU in werkelijkheid nu zoveel anders dan een soort EU met open grenzen en een eenheidsmunt? Ook die EEG was bedoeld als project, niet als eindstadium, en droeg een waarschijnlijk nooit uitgevoerde Europese Federatie al als ideaal in zich. Het is de noodlottige ontwikkeling van dergelijke boven-nationale structuren; door de interne labiliteit altijd strevend naar meer en meer verdichting. Zo werken bureaucratieën nu eenmaal. Ze maken alleen maar nog meer bureaucratie.

Als alternatief voor de EU zou je dan nog het nationalisme kunnen noemen. Anton Kruft geeft in De Europese Spagaat aan dat er twee vormen van nationalisme bestaan:  Een die gebaseerd is op de Duitse  Romantiek, en die een nostalgisch, conservatief karakter heeft. En een die gebaseerd is op de Franse Revolutie, gebaseerd op de soevereiniteit van het volk en op een liberaal, progressief maatschappijmodel. Een nationalisme kortom dat terugkeek, en een nationalisme dat vooruit keek. Maar bij de huidige nationalisten, of patriotten bestaat er geen helder toekomstbeeld. Het is slechts nostalgie. Een sterk beleefd sentiment, maar geen fundament om een toekomst op te bouwen. En iedereen voelt dat op zijn klompen aan.

Zeker, de EU is zwak, zoals Ad Verbrugge aangeeft. Het is eigenlijk, zoals Verbrugge schrijft, alleen maar een bepaald idee over economische slagkracht. Het gaat voorbij aan de diversiteit van de Europese culturen en volkeren, waardoor binnen zo’n groot organisatorisch verband problemen zullen ontstaan.

Maar wat Verbrugge niet ziet, is dat datzelfde project ondanks al haar filosofische dunheid met tamelijk simpele middelen in stand gehouden kan worden. Bij gebrek aan tegenkracht namelijk. Er is geen enorme legermacht nodig om de macht in Brussel te bewaren. De Europese volkeren hebben geen pit meer, en de echte opstand blijft uit. Zeker, iedere politieke slagkracht ontbreekt ook in de EU, er is geen Europese ideologie die houdt snijdt, behalve wat holle frases. Het ligt ook voor de hand dat iedere voortgang in het Europese project zal uitblijven. Het EU project is verzand geraakt in lege procedures. Maar bij gebrek aan alternatief zal de EU ook niet ineenstorten. Het zal hooguit steeds meer in leeg formalisme vervallen en in overleefde kretologie. In economische en juridische zin zal het de macht van de natiestaten verder beperken. De centrale macht zal steeds onzichtbaarder worden.

Is dat slecht?

Nou, zeker. Het is domweg beangstigend.

Want door de aanhoudende omvolking zal de massamigratie de interne, op de autochtone bevolking gebaseerde ordening uiteen laten vallen. In de multicultuur is iedere samenhang verdwenen.

Hoe groot is daarop de kans? Zeer groot als je het mij vraagt. Maar of dan de nostalgische idealen van de huidige nationalisten alsnog een kans krijgen? Op de puinhopen van aan amorfe burgeroorlog-achtige toestand? Er is weinig wat daarop wijst, want het vitale vermogen van de Europese volkeren, of, zoals Verbrugge dat nog zo mooi ouderwets stelt, de wil van de volkeren lijkt verdwenen. Niet voor niets wordt er gezegd dat we in het Europese Avondland wonen. Je kunt ook zeggen: Europa is het herfstcontinent geworden. De kracht is eruit, en dat is het noodlot van de circulaire geschiedenis, zoals Spengler dat zich al voorstelde in dat visioen van hem, Der Untergang des Abendlandes. Geïnspireerd door Friedrich Nietzsche.

Het proces van de individualisering is daaraan, zoals Verbrugge ook stelt; de hoofdschuldige. Die individualisering maakt dat de gemeenschap iedere kracht verliest. De viering van het Grote Narcistische IK, waar de conservatieve denker Christopher Lasch al over schreef  luidt het einde van de politiek in. Diezelfde ‘vrijheid van het individu’, in feite een loze kreet, staat, zo geeft ook Verbrugge aan, centraal in de flinterdunne EU ideologie. Verbrugge:

De identiteit van de Europese burgers is zogezegd dat hij er nu juist als Europeaan geen heeft.

Zoals zovele conservatieve intellectuelen ziet Verbrugge de bron van dit gemeenschapsverval  in de jaren zestig van de vorige eeuw: de droom van ‘het vrije individu’ als de nieuwe religie. Een enorm sterke motor die ook nu nog het staketsel van de EU voortdrijft.

Zeker, Paul Cliteur stelt in De Europese Spagaat terecht; ‘zonder de natie de chaos’. Maar de zwakte van de EU is tegelijk haar kracht. Door de zwakte van de EU zal de natiestaat in een of andere vage vorm getolereerd moeten blijven worden. Tegen natiestaten met een sterker bewustzijn, zoals Polen en Hongarije, zal de EU zich dan ook nooit kunnen verweren. Dat is de zwakte van de EU, niet de kracht van die zwakke landen. Volgens de bijdrage van Derk Jan Eppink aan De Europese Spagaat ligt de ziel van Europa in Oost-Europa, maar dat lijkt me toch veel te idealistisch gesteld.

Het is de huidige opgelegde Europese leegte die de moslimmigranten een kans geeft, zoals Sid Lukkassen terecht aangeeft in zijn essay in De Europese Spagaat. Lukkassen ziet, net als Verbrugge, op de puinhopen van de jaren zestig de uitholling van de ‘authenticiteit’ ontstaan. Een interessant begrip hier, wat je zelden nog hoort in dit verband. Authenticiteit is volgens Lukkassen een ‘specifiek cultuurproduct van de Westerse beschaving.’, waar de dominante linkse stroming uit de jaren zestig vanaf wilde. En hier komt de islam:

Wie dit begrijpt, begrijpt dat de islam woekert en bloeit op de ruïnes van links. Het collectivisme van die geloofsbeleving vult het vacuüm van de vervaagde individualiteit. Precies zoals ook de monotone afgevlaktheid van de postmoderne vormgeving de weg plaveit voor een monolithische geloofsbeleving.

Lukkassen beweegt zich hier dus in het spoor van Friedrich Nietzsche die toen al zag hoe de mannelijke islam het vrouwelijke christendom zou verslaan.  Zeker, Nietzsche pleitte ook voor individualisme tegenover collectivisme, maar dat was het individualisme van de strijder, en niet het huidige individualisme van de consument, vegeterend in globalistische, postmoderne, leegte.

Maar welke huidige conservatieve, dan wel patriottische denker is niet schatplichtig aan Nietzsche? Dat had wel wat vaker eerlijk bekend  mogen worden in De Europese Spagaat.

Interessant boek trouwens, dat je inspireert.

De Europese Spagaat. Het Europa der vaderlanden of een hernieuwde Europese Unie. Uitgeverij Aspekt.

 

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Achter de genocide van blanken in Zuid-Afrika zit een opzet

Door gastauteur Marcel Bas

 

(Ook gepubliceerd op De Roepstem)

Het multiraciale Zuid-Afrika glijdt af naar een politieke, sociale en economische chaos. De door corruptie verzwakte regeringspartij ANC is er niet in geslaagd de onrealistische belofte de sociaaleconomische ongelijkheid op te heffen, waar te maken. Om de aandacht van het eigen falen af te leiden en de zwarte meerderheid gunstiger te stemmen, benadrukt het ANC dat de blanken de schuld zijn van dit falen. Zij werden immers door het apartheidsregime bevoordeeld, waardoor zij er – 27 jaar na afschaffing ervan – verhoudingsgewijs nog steeds comfortabeler bij zitten dan zwarten. Bovendien werd apartheid door de blanken gesteund, dus ongeacht of een blanke voor of na de apartheid geboren was: hij heeft iets goed te maken. Aldus is in dit Afrikaanse land de blanke huidskleur tot stigma geworden.

Er speelt meer: volgens de in Zuid-Afrika woonachtige politicoloog R.W. Johnson mág het ANC niet falen. Gezichtsverlies voor het ANC is namelijk gezichtsverlies voor het nieuwe Zuid-Afrika: het van de blanken bevrijde land waar de wereld zoveel van had verwacht.

De grootste blamage vond plaats in maart 2017, toen de ANC-regering niet in staat bleek de lang gevreesde afwaardering van de economie, naar een ‘rommelstatus’, af te wenden. Zwarte intellectuelen hebben herhaaldelijk gezegd dat zo’n afwaardering een enorme symbolische nederlaag voor het zwarte ras zou betekenen. Zij waarschuwen al jaren ervoor dat de blanken na een economische ineenstorting lachend zullen uitroepen ‘zie je wel dat ze het niet kunnen’ – en daarin gelijk zouden hebben. Het zwarte ANC-electoraat zich dan ook toenemend vernederd door het ANC, aldus Johnson. Als laatste redmiddel past de partij – inzonderheid president Zuma – etnische mobilisatie toe door het in wezen voor de volgende keuze te stellen: stemt u op ons, dan gelooft u in zwart succes; stemt u niet op ons, dan stemt u voor de blanken.

Of de blanke minderheid zal lachen of gelijk zal krijgen is dan niet meer van belang, want áls het land ten onder gaat, dan graag mét de blanken, zo analyseert Johnson de gedachtegang.

 

Na cultuur komt ras

Anno 2017 blijkt dat het uitwissen van de Afrikaanse taal en de Afrikanercultuur en -geschiedenis een onderdeel is van een rassenkwestie. Daarvan getuigen vele recente ontwikkelingen in de samenleving. Neem nu de universiteiten: hoewel die volledig verengelst zijn, worden daar nu ‘blanke symbolen’ vernietigd. Tijdens uit de hand gelopen demonstraties van de #FeesMustFall-beweging verbranden studenten ingelijste historische foto’s van Afrikanerprofessoren, terwijl ze ‘whiteness is burning!’ roepen. Bij wijze van wat zij ‘dekolonisering’ noemen, bekladden en vernielen zij Afrikanerstandbeelden, maar ook standbeelden van Britse (dus blanke) historische figuren zoals Cecil John Rhodes. Er klinken zelfs oproepen tot het inruilen van de ‘blanke’ en ‘eurocentrische’ wetenschappelijke methode voor meer inheems-Afrikaanse kennisvergaring (men denke aan mondelinge overleveringen en de ervaringen van traditionele genezers).

De polarisatie krijgt steeds persoonlijkere trekken: het is al enkele keren voorgekomen dat Afrikanerstudenten zich rondom standbeelden van Afrikanerdichters moesten verzamelen, of er de wacht moesten houden, om deze te behoeden voor vernieling door een menigte boze studenten. De laatste tijd worden op universiteitssportvelden  Afrikanerstudenten door zwarte studenten geïntimideerd en wordt tijdens menig dispuut Afrikaners de mond gesnoerd omdat men, gezien hun blanke huidskleur, geen prijs stelt op hun mening. Een zorgwekkende situatie, want het is in een dergelijk klimaat en met zulke opvattingen dat ’s lands toekomstige generatie besluitnemers haar vorming ontvangt.

Ook buiten de universiteiten wordt blanken de mond gesnoerd. In maart 2017, tijdens het Nationaal Onderwijscrisisforum (NECF), werd de Afrikanerburgerrechtenbeweging Afriforum door studenten het zwijgen opgelegd omdat ‘blanken niet mogen spreken’, waarna ze ‘één boer, één kogel’ riepen en het ANC-lied Kill the Boer aanhieven. Daar komt bij dat het vele zwarten een doorn in het oog is dat 80% van de bevolking zwart is, terwijl 70% van de universiteiten nog steeds uit blanken bestaat. Het uitwissen van het Afrikaans aan de universiteiten en de instelling van rassenquota (waarbij blanken bij gelijke geschiktheid bij voorbaat minder dan zwarten kans maken op studiebeurzen en -inschrijvingen) hebben deze ongelijke cijfers dus niet rechtgetrokken.

Na hun opleiding krijgen de Afrikaners daarenboven te maken met actieve achterstelling op sociaaleconomisch gebied: in het kader van prozwarte discriminatie worden Afrikaners gelijke kansen op de arbeidsmarkt ontzegd. Zo moet een werkgever voor elke 8 zwarte werknemers 2 kleurlingen, 2 blanken en 1 Indiër in dienst nemen. Inmiddels leven er van de 4,5 miljoen blanken dan ook 42.000 in bittere armoede: zij zijn meestal Afrikaners. Zij verloren, bijvoorbeeld, ooit hun baan en werden wegens het rassenquotasysteem van de arbeidsmarkt geweerd. Hun lot heeft bij het ANC, op z’n zachtst gezegd, geen prioriteit.

 

Haatzaaien en oproepen tot genocide

In de politiek leidt de combinatie van sociaaleconomisch onbehagen en rasdenken tot een zeer gevaarlijke cocktail. Aangejaagd door de groeiende populistische partij Economic Freedom Fighters (‘We roepen niet op tot het afslachten van blanken. Nog niet.’, aldus partijleider Julius Malema in november 2016) laten sommige ANC-politici zich bedenkelijke uitspraken ontvallen. Zo riep de viceminister voor Hoger Onderwijs, Mduduzi Manana, in maart 2017 tijdens een debat over plaasmoorde (moorden op blanke boeren): ‘Begraaf ze levend!’. Een maand eerder werd bekend dat Vuyisa Forplay, een gemeentefunctionaris in Oudtshoorn, ‘diversiteitsmanagementadvies’ moest inwinnen, als ‘straf’ voor zijn uitspraak ‘ik bid tot mijn voorouders dat ik de tongen van blanken met een kapmes eruit mag snijden’, en dat hij zou genieten van hun ‘smeekbeden om vergiffenis’. Diezelfde maand merkte de viceminister van Staatsdienst Ayanda Dlodlo op dat boerderijen van blanken op ‘gestolen’ grond staan.

Activisten voelen zich gesterkt door deze normalisering van onderbuikgevoelens: naar aanleiding van de in januari 2017 door vuur en wind razendsnel in de as gelegde woningen en hotels in de West-Kaap, opperde de woordvoerder van de militante Black First Land First-beweging dat wind en vuur godgegeven elementen zijn en dat God nu rechtvaardig voor zwarten is: ‘zwarte god kan knechten in Kaapstad gebruiken: wind + lucifers + blanke boerderijen’, zo besloot hij laconiek.

Hier raken we aan de kern van een groot politiek-maatschappelijk probleem. Er zijn ongeveer 40.000-45.000 blanke boeren – meest Afrikaners – die al generatieslang ‘s lands voedselvoorziening voor hun rekening nemen, en die honderdduizenden zwarten werk bezorgen. Het boerenleven vormt de essentie van de Afrikanerziel. Het ANC wil echter grondbezit ook onder zwarten bevorderen, en koopt Afrikanerboeren uit.

Dit proces gaat zwarte activisten te langzaam. Zuma wil nu wetswijzigingen doorvoeren om landonteigening zonder compensatie mogelijk te maken. Ondertussen stijgt het aantal plaasmoorde: in april 2017 was dit verschijnsel eindelijk ook nieuws in Nederland omdat een van oorsprong Nederlandse boer vermoord was na vier uur lang gemarteld te zijn. Sinds de afschaffing van apartheid zijn er bijna 2.000 blanke boeren vermoord en hebben er meer dan 3.500 aanvallen op erven plaatsgevonden. Sinds 2011, met het manifester worden van het antiblanke klimaat, is het aantal plaasmoorde sterk toegenomen. Een piek vormden de eerste zes weken van 2017, dus kort nadat het ANC zich steeds polariserender over blanke boeren begon uit te laten: toen werden er 30 plaasmoorde gepleegd! De moorden gaan gepaard met buitensporig geweld en martelingen terwijl daders vaak geen waardevolle bezittingen meenemen. Er zit dus meer achter dan roof.

Gregory Stanton, hoogleraar Genocidestudies en voorzitter van de NGO Genocide Watch, heeft een model ontworpen waarmee de escalatie die aan genocide voorafgaat, inzichtelijk gemaakt is. Hij onderscheidt acht stadia. Volgens hem bevindt Zuid-Afrika zich momenteel in het zesde stadium: ‘voorbereiding’ van volkerenmoord op de Afrikaners. Dit betekent dus dat de Afrikaners de volgende vijf stadia reeds doorlopen hebben: ‘classificatie en verdeling van de etnische groepen’, ‘een of meerdere etnische groepen worden aangewezen als doelwit’, ‘ontmenselijking van de slachtoffergroep’, ‘organiseren van gewapende milities’ en ‘polarisering’. Bij voltrekking van de volkerenmoord worden de stadia zeven en acht doorlopen: ‘uitvoering van de genocide’ en ‘ontkenning’.

 

Twee maten

In dit klimaat laten ook blanken van zich horen. Zo noemde in januari 2016 de makelaar Penny Sparrow de mensenmassa’s, die ieder jaar op 1 januari de stranden op vol afval achterlaten, ‘apen’. Media en commentatoren vielen over haar heen; Sparrow verloor haar baan en verviel, mede door de te betalen boete van R15.000, in armoede. Topbankier Chris Hart tweette drie dagen later: “Meer dan 25 jaar na de afschaffing van apartheid groeit het aantal slachtoffers, alsook het gevoel overal recht op te hebben én de haat jegens minderheden…”. Hij werd geschorst en diende later zijn ontslag in.

Sindsdien plaatst men opmerkingen van blanken nog meer onder een vergrootglas: nadat de blanke Helen Zille, politica van de liberale oppositiepartij DA, tot haar vreugde opmerkte dat de bibliotheken van Khayelitsa goed bezocht werden, werd ze van racisme beticht omdat ze daarmee zou impliceren dat zwarten tot haar verbazing boeken lazen.

Als haar partijleider Mmusi Maimane de opmerking zou hebben gemaakt, had er geen haan naar gekraaid. Deze selectieve verontwaardiging betekent niet dat zwarte racistische opmerkingen (altijd) onbestraft blijven: een regeringsfunctionaris, Velaphi Khumalo, riep diezelfde maand op Facebook zwarten op om ‘met blanken hetzelfde te doen als wat Hitler deed met de joden’. Hij werd tijdelijk geschorst, maar met behoud van salaris, en de zaak werd afgedaan met een ‘laatste waarschuwing’. Het raciale vergrootglas en de strafmaat die blanken ten deel vallen gelden minder voor zwarte overtreders, vooral als die zich door invloedrijke politieke vrienden geruggensteund weten.

 

 

Aderlating

Ondanks de inzet van antiblank populisme verliest het ANC aan populariteit. Dit komt grotendeels door het wanbeleid en de corruptie van het ANC zelf – met president Zuma voorop. De massa gefrustreerde zwarte burgers groeit met de dag, maar de politiek blijft de rassenkaart trekken, ten koste van de blanken. Het ANC dreigt geheel in ongenade te vallen maar wat krijgt de Afrikaner ervoor terug? Julius Malema? Een verdere escalatie dreigt, met de Afrikaanstalige Afrikaners als speelbal van deze groeiende onmin tussen politiek en bevolking.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat vele honderdduizenden draagkrachtige Afrikaners hun land reeds ontvlucht zijn. De verarmde en/of laaggeschoolde Afrikaners hebben echter geen geld om te vertrekken. Zij zitten vast, tussen rassenquota en overleving. Een oplossing lijkt niet in zicht: sommige organisaties, zoals de Nederlandse NGO Nederlands Centrum voor Diaspora, roepen op tot migratie naar Nederland, de Orania Beweging roept op tot migratie naar Orania, Solidariteit creëert voor Afrikaners op ingenieuze wijze een staat binnen de staat, anderen proberen zich zoveel mogelijk Zuid-Afrikaans te voelen en niet op te vallen, en vele duizenden trekken naar Engelstalige landen waar zij snel verengelsen.

Verengelsing en massa-emigratie betekenen een culturele en getalsmatige aderlating voor de Afrikanergemeenschap. Maar kan men het deze mensen kwalijk nemen dat ze hun volks- en taalverbanden verlaten? Gesteld voor een dusdanig existentiële bedreiging, waarbij de marginalisering van taal en cultuur van weleer verbleekt, is er geen tijd te verliezen.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Theme by Anders NorénUp ↑