KRO Reporter toch ook in de fout over MH17

downloadGisteren was KRO Brandpunt Reporter gewijd aan MH17. Een bijzondere uitzending omdat voor het eerst de Nederlandse televisie een serieuze poging ondernam om de ‘andere theorieën’ over de crash MH17, waarbij sprake zou kunnen zijn van een Oekraïense straaljager, over het voetlicht te brengen. Eindelijk was de Buk van de separatisten niet meer de enige optie. Toch viel er over de uitzending wel het een en ander op te merken. Dat doet Max van der Werff in het onderstaande stuk.

Verder lezen

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Kranten weigerden deze ingezonden brief over MH17

krantenHennie Kokkeler uit Hengelo stuurde onderstaande brief naar de Volkskrant en Tubantia. Ze stelde hierbij enkele essentiële vragen over MH17, de internationale rechtsorde en de Nederlandse rechtsorde. Beide kranten weigerden zonder duidelijke opgave van reden om de brief te plaatsen. Dat kan natuurlijk. Maar het is wel opvallend. Als de echte wezenlijke vragen aan de orde komen rondom het MH17 debacle, dan heerst het zwijgen in de media.

Verder lezen

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Zo diep zit de ontkenning

DSC03818Door Hans Moll

Ahmed Aboutaleb toenmalig wethouder onderwijs, jeugd en inkomen, hield in een Amsterdamse moskee een preek na de moord op Theo van Gogh, nu tien jaar geleden. De strekking was: wie zich keert tegen de Nederlandse normen en waarden, moet zijn koffers pakken.

In Het Parool heeft toenmalig burgemeester Job Cohen daarover onlangs gezegd dat hij die woorden van zijn wethouder prachtig vond. Zelf kon hij ‘als witte burgemeester’ dat natuurlijk niet zeggen. Met ‘wit’ bedoelt Cohen ‘autochtoon’, want ‘zwart’ kan je Aboutaleb onmogelijk noemen.

Nausicaa Marbe maakt zich terecht boos om dat ‘witte’ in het  burgemeesterschap van Cohen. Hoezo is afkomst bepalend voor wat iemand vindt?

Verder lezen

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Het sprookje van de mislukte oorlog tegen het volk

IMG_7068Door Caroline Vonhoff

Zoals we allemaal weten ook al willen we dat niet, weten we het allemaal: dat oorlog de kracht van de staat is. En niet alleen oorlog natuurlijk, maar eigenlijk elk door de houders van de staatsmacht gemaakt probleem, en zoals we ook allemaal weten ook al willen we dat niet- maken de staat sterker, groter en machtiger en bijgevolg de mens kleiner.

En zo geviel het dat de koning, die het ene na het andere probleem voor zijn volk maakte, op een dag zijn hofnar bij zich riep om raad in te winnen, want het volk, dat was nog steeds niet helemaal aan de bedelstaf en soms hoorde je zelfs hier en daar nog een onderdrukte lach. Nu kun je je afvragen waarom de koning raad bij zijn hofnar inwon en niet bijvoorbeeld bij zijn ministers en raadsadviseurs, maar dat was dus omdat de koning ook wel wist dat je het ook te gek kon maken. En bovendien -behalve dan de hofnar- knikte de rest op alles sowieso alleen maar ‘ja en amen’ dus wat die zeiden, was door hemzelf bedacht en daar schoot hij dus niets mee op.

Met rinkelende bellen en de zotskap stevig op zijn hoofd, trad de nar binnen, en met een gespeeld eerbiedige buiging, wendde hij zich tot zijn heer en meester. “Heer en meester, u riep, ik kwam en waarmee kan ik u dienen?”

Verder lezen

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Waarom arbeidsmigratie niet werkt

voorkantwaarblijftdiebaanGisteren verscheen het boek Waar blijft die baan?: tien sprookjes over de arbeidsmarkt van Renzo Verwer. Hieronder het fragment over arbeidsmigratie. Over de sprookjes erover en de werkelijkheid.

Door Renzo Verwer

“De theorie achter arbeidsmigratie is win-win: de migrant verdient meer dan in het land waar hij vandaan komt. De mensen in het immigratieland willen bepaald werk niet doen, ze profiteren van zijn bijdrage en kunnen ander werk doen. In deze economische theorie wordt niet gesproken over sociale aspecten: het ontheemde gevoel van de migrant, de integratieproblematiek en kosten daarvan voor de samenleving. Over werkloosheid en verdringing van Nederlandse laaggeschoolden heeft men het ook niet.Volgens veel liberale economen bestaat verdringing niet eens, want er komen altijd voldoende nieuwe banen bij.

Nooit hebben ze dat kunnen bewijzen. Het is ook onwaar: banencreatie kent grenzen.

Verder lezen

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Ali Lahrouchi: ‘Sluit de moskeeën in Nederland!’ 

IMG_7363Door Ali Lahrouchi

Elk bouwproject begint met een baksteen. Elk boek of verhaal begint met een gebeurtenis. Elke overstroming begint met een regendrup. Elke revolutie begint met het juiste parool. Dus elke bloedbad zal in dit land door de moskeeën en moslimpartijen veroorzaakt worden.

Na de opening van een  nieuwe moskee in Nederland die het aantal naar ruim 500 doet stijgen, is een moslimpartij onder de naam ‘Nidaa’ in Rotterdam gesticht. ‘Nidaa’ betekent in de Arabische taal ‘oproep.’ Deze partij deed op 19 maart  2014 mee aan de gemeenteraadsverkiezingen. De partij vindt volgens de oprichter haar inspiratie in de koran. De laatste decennia wordt er overal in Europa, maar vooral hier in Nederland steeds meer gediscussieerd over de islam, de moslims en de samenleving, tussen de islamitische gemeenschap en haar omgeving. Deze marathondiscussies worden gezien in het kader van de inburgering van de islamitische gemeenschap. Maar er zijn obstakels die deze inburgering tegen houden.

Inburgering betekent niet alleen dat men de Nederlandse taal beheerst of de Nederlandse nationaliteit heeft, of een baan heeft gevonden. Inburgeren is meer dan dit. Inburgeren is    investeren in de samenleving hier in Nederland, meedoen aan de activiteiten, samen met de niet-moslims, respect tonen aan mensen, dieren en natuur, eerlijk, open, dankbaar zijn, participeren om dit land op te bouwen in plaats van haar te slopen.

Verder lezen

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Het sprookje van de tollenaar en de rijke man

IMG_7134Door Caroline Vonhoff

Ooit vertelde mijn vader me het sprookje over de man die rijk was, zo rijk dat hij niets meer te wensen had. Hij had parels en diamanten en goud teveel om ooit uit te geven.

Het behoeft geen betoog dat het niet lang duurde (ik neem het sprookje nu over) voor de man de belangstelling van de tolgaarder wekte. Iemand zo rijk en gelukkig, zo tevreden en blij, dat mag niet wezen, daar hoort een belastingaanslag bij.

En zo geviel het dat de belastinggaarder zijn paard zadelde, zijn pistool in zijn zak stopte en op pad ging, en na een dagreis of wat, de rijke man ontmoette. “Rijke man”, zo sprak de tollenaar, “wij (‘wij’ wordt gebruikt om de indruk te wekken dat het niet een ‘ik’ is die spreekt) hebben vernomen dat u te rijk bent om ooit nog uit te geven wat u heeft, en desondanks hebben we nooit een opgave van u ontvangen. Dit kan en mag niet, en om een boete van 100% te ontlopen, rest u slechts de opgave en overdracht per heden van alles wat u bezit, of duidelijker: alles wat u meende te bezitten maar eigenlijk altijd al altijd van ons was.”

Verder lezen

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

President Hoge Raad: Wilders ondermijnt rechtsgevoel. Zegt wie?

P1040482Door Hans Moll

Scheidend president van de Hoge Raad Geert Corstens verwijt Geert Wilders dat hij met zijn kritische opmerkingen over rechtelijke uitspraken het rechtsgevoel ondermijnt. Corstens doet deze uitspraak in de Volkskrant vandaag. Hij herhaalt daarmee zijn oproep dat politici toch vooral het vertrouwen in de rechterlijke macht niet moeten schaden.

Misschien hoeven politici dat ook niet eens te doen. Rechtspsychologen en wetenschapsfilosofen waarschuwen ons al jaren dat onbegrensd vertrouwen in de rechterlijke macht niet op zijn plaats is. Zelf heb ik in de jaren negentig vaak in de rechtszaal gezeten en een uitzondering daargelaten werd mijn rechtsgevoel niet echt geschraagd door het optreden van de zittende en de staande magistratuur.

Verder lezen

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Nooit meer zelf sturen

amsterdam1 006Door Caroline Vonhoff

Opeens is die er dan, in het nieuws, in de memes, in het zijn en in het bewustzijn, de driverless car. Zou het niet heerlijk zijn, dat je niet zelf je auto meer hoeft te rijden, en dat die driverless geworden is. Een soort auto met chauffeur maar dan zonder chauffeur. Of toch niet?

Niet dus, want ook al noem je een auto 100 keer onbestuurd, dan nog neemt het niet weg dat er iemand zal zijn die die auto bestuurt, ook al ben je dat dan niet zelf. Wie dan wel?

Geen idee natuurlijk, behalve dan dan dat het waarschijnlijk zal gebeuren door een staatsgoedgekeurde autoriteit (en ja, dat kan ook een computerprogramma zijn), en die zal dan bepalen wat al dan niet goed en veilig voor je is. Er is niet veel fantasie voor nodig om te bedenken dat, als je zelf niet meer stuurt maar een onbekende ander dat doet, dat je geen zeggenschap meer hebt over waar je eigenlijk heenrijdt als je eenmaal in de auto zit. En de besturing overnemen, misschien dat dat in de eerste modellen nog kan, maar plan is natuurlijk dat dat al snel niet meer zal lukken.

Voordeel van dit alles is dat je niet meer op de volgende trein naar Auschwitz hoeft te wachten, maar met eigen vervoer kunt gaan.

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail