Categorygeen categorie

Salman Abedi was weer een product van open grenzen

Door Joost Niemöller

Het was precies als bij Anis Amri die met een truck ploegde door een kerstmarkt in Berlijn. Kwam uit Tunesië als ‘asielzoeker’ met een bootje. De truck kwam uit Polen. Amri werd uiteraard bij de grens niet gecontroleerd. Na zijn aanslag stapte hij op een bus, ging, met een wapen, probleemloos door Nederland en Frankrijk en werd tenslotte door puur toeval aangehouden en doodgeschoten door politie in Milaan. Hij had veertien nationaliteiten, en stond weliswaar op lijsten van de politie (hij verkeerde in salafistische kringen) maar hij werd nooit vast gezet. Ondanks het stempel ‘gevaarlijk.’ Informatie die binnen de politie overigens niet breed werd gedeeld. Amri werd verklaard tot ‘lone wolf’.

Salman Abedi was geen lone wolf. Hij maakt onderdeel uit van een netwerk. Hij reisde enkele dagen voor zijn aanslag in Manchester zonder probleem via Düsseldorf, want hij stond niet op een lijst. Mogelijk stond hij in Noordrijn-Westfalen in contact met salafisten. Hij kwam uit Libië en kon zonder problemen heen en weer reizen. Hij zou ‘wraak’ hebben gezworen op de westerse bombardementen op Syrië, waar hij ook was. Daar zou hij hebben gezien hoe kinderen omkwamen. En nu waren dus de Engelse kinderen aan de beurt in zijn hoofd.

Althans, dat zei z’n zuster.

Zijn vader en jongere broer werden gearresteerd in Tripoli. Ze zouden op de hoogte zijn geweest van de aanslagen in Manchester. De vader verklaarde kort tevoren nog dat zijn zoon ‘onschuldig’ was.

In Manchester zou er een link zijn met een bekende ISIS ronselaar voor Syrië,  Raphael Hostey.

Vanuit zijn directe omgeving werd er maar liefst vijf keer ‘geklikt’ naar de autoriteiten over Abedi. Hij vertelde trots rond dat hij een terrorist was. En die autoriteiten? Die deden daar niets mee. Hij kon reizen wat hij wilde. Want Europa is zonder grenzen.

 En het AD noemt hem ‘naïef.’

Ik weet wel wie naïef is. Of is het kwaadaardig?

Na Manchester. Het wegkijken is alweer begonnen.

Door Joost Niemöller

 

De beelden en de verhalen van de angst en de paniek in de concertarena in Manchester.

“There was screaming crowds everywhere, screaming kids everywhere, like something you’d see on TV, out of a movie, not reality.”

De rituele, nietszeggende rouwuitspraken van de politici, het is inmiddels allemaal al bekend.

Wat is de variatie, het ‘verhaal’, dit keer? Dat de bomaanslag gericht was op kinderen en hun ouders, die na afloop van het concert op weg waren naar de uitgang, en zich bevonden in een onbeveiligde ruimte, waar merchandising werd verkocht van  de Amerikaanse zangeres Ariana Grande, zo’n typisch sexy meisje dat opzwepende muziek maakt met veel dans, romantisch verlangen, maar ook de belofte van zelfstandigheid. Muziek waar tienermeisjes op af komen. Het was dus geen toeval dat de (zelfmoord?) aanslagpleger juist daar ging staan: Onschuldige meisjes, westerse, ‘vrije’ cultuur, het was allemaal in overeenstemming met het bedoelde effectbejag.

Kijken we naar dit overzichtje van de laatste tien jaar in Groot Brittannië, dan zien we dat het doelwit telkens is: Onschuldige mensen. Iedereen kan het zijn. De enige uitzondering was de zeer gruwelijke moord, op straat, van de militair Lee Rigby, die (toevallig?) op dezelfde datum plaatsvond als Manchester gisteravond.

In de berichtgeving gaat het er dan ook meteen om: Hoe leg ik dit uit aan kinderen. Nou, zeg maar dat de kans dat je er als kind in terecht zult komen, extreem klein is en dat de wereld in werkelijkheid een veilig plaats is voor ze:

Remind children that this sort of danger is incredibly rare and unlikely to happen to anyone they know and the world is actually a very safe place for them.

Maar moeten we dat geloven? De kans dat jij, of je kind in de westerse wereld het slachtoffer wordt van een aanslag door illegale moslimmigranten is misschien percentueel klein, maar hoe lang kan dat geruststellende verhaaltje nog volgehouden worden als er weer een aanslag plaatsvindt en weer en weer?

Vroeg of laat zullen we toch echt naar de bodem van het probleem moeten. Het begint met de letter I.

Want bedenk wel: In Egypte wordt de aanslag in Manchester gevierd.

Angsthaas Pechtold durft niet te regeren. Wilders is de grote winnaar.

Door Joost Niemöller

D66 is een partij zonder vaste achterban. De PvdA is dat tegenwoordig ook. Dit zijn partijen die extreem kunnen uitdijen en dan weer, als een ballon, gevuld kunnen worden met plotseling opkomende stemmers. Vroeger was D66 geheel afhankelijk van het succes of verlies van de PvdA. Kromp de PvdA, dan groeide D66. Niet omdat er een warm gevoel was ontstaan voor D66, maar een koud gevoel voor de PvdA. Een en ander is zeer onderbouwd vastgelegd in een geschiedenis van D66, Tussen ideaal en illusie. D66, was anders dan de PvdA al eens de opheffing nabij, en kon alleen maar gered worden door ‘neutraal’ te zijn over de Armeense genocide, waardoor tijdelijk Turkse stemmen werden binnen gehaald. Het geeft goed aan dat D66 maar voor één ding staat: De macht.

Maar dat is tegelijkertijd het probleem. Als D66 als zijnde zelfverklaarde ‘middenpartij’ (een woord wat staat voor gebrek aan inhoudelijke principes) in de regering komt, wordt het profiel onzichtbaar en marginaliseert de partij verder.

In werkelijkheid is D66 een linksige pro globaliseringpartij en is dus bij uitstek een vertegenwoordiger van de bestuurselite, die recht tegenover het Nederlandse volk staat.

Er is extreem veel moed nodig om te gaan regeren. Beter kun je zeggen: suïcidale moed. In welke regeercombinatie D66 optreedt, het resultaat zal altijd zijn: Verlies.

D66 moet dus op zijn minst een punt scoren, en ironisch genoeg is dat nu ‘voltooid leven.’ Om dat erdoor te drammen dienen de christelijke partijen klein gehouden te worden. Met de PvdA maakt D66 een kansje, maar de PvdA wil niet, en dus wordt in de verwarde filosofie van Pechtold de SP erbij gehaald, ook al geen voorstander van de ‘voltooid leven’ gedachte.

 

Er zit natuurlijk een zekere logica achter het voorstel van D66. Door zowel de PvdA als de SP erbij te willen halen in een vijf partijen kabinet, hoeven althans die partijen niet meer bang te zijn voor elkaar als concurrent op links. Maar verder dan dat komt die logica niet, want iedereen ziet bij dat vooruitzicht de brede grijns van Jesse Klaver.

Gaat dus nooit gebeuren. Weet Pechtold ook wel.

Het voorstel van Pechtold is niets anders dan destructief. Schippers kan hier niks mee. Het duidt vooral op de onwil van Pechtold, of liever gezegd de angst om te regeren. Tenzij Pechtold, met zijn voorkennis, er vanuit gaat dat regeren met GroenLinks uiteindelijk toch weer aan de orde gaat komen. Dan moet dus het CDA inbinden. Een te grote gok denk ik. Want Buma heeft op dit punt wel principes.

Hoe dan ook. Dit kabinet zonder PVV lijkt er dus niet te gaan komen.  Of het wordt een minderheidskabinet en dat is sowieso een wanhoopspoging.

Wilders is de grote winnaar.

Segers buigt vandaag diep voor de islam

Door Joost Niemöller

In het islamitische Midden Oosten worden de christenen massaal gemarginaliseerd, verdreven, afgeslacht. Alleen onder Assad in Syrië is er nog bescherming voor de christelijke minderheid. Als je christen bent in Nederland, dan heb je dus meer dan genoeg reden om huiverig te staan tegenover uitbreiding van de islam hier.

Dat is dan ook het begrijpelijke standpunt van de SGP, die heel duidelijk stelt: het christendom is in essentie niet de islam:

Ongemakkelijke verschillen dringen zich namelijk onvermijdelijk aan je op. Het liefdegebod van Jezus Christus en het geweldsgebruik van Mohammed vormen een verschil van dag en nacht. En denk aan het gegeven dat de sharia zich presenteert als concurrent van de rechtsstaat. Niet-moslims worden dan tot tweederangsburgers gedegradeerd en geweld tegen hen wordt gelegitimeerd. Rechtspraak verwordt tot willekeur.

Dat kan ik, als niet-christen, goed volgen.

Wat ik niet kan volgen, is het bange geglibber van Gert Jan Segers, de leider van de ChristenUnie over de islam. Het komt nog het meest in de buurt van masochisme, wat hij schrijft in zijn columns:

En wat een christen in ieder geval weet, is dat Gods hart ook naar moslims uitgaat en dat het om medemensen gaat, van wie Jezus ons vraagt hen lief te hebben. Maar als je het evangelie serieus neemt, dan weet je tegelijk dat de islam de aanval opent op het hart ervan.

Iets, namelijk de islam, opent de aanval op het hart van wat jij essentieel vindt, en je antwoord is… liefde.

Segers zegt ook dat de islam voor hem als christen nog veel erger is dan voor een ‘PVV-stemmer’:

De kennismaking met de islam is voor mij als christen namelijk veel ingrijpender dan voor een gemiddelde PVV-stemmer, voor wie de islam alleen maar een politieke bedreiging is. Juist omdat niet zozeer mijn vrijheid op het spel staat, maar omdat het gaat over mijn enige hoop in leven en sterven.

Wat natuurlijk volstrekte kolder is: De islam is voor mij, als atheïstische Nederlander, bijvoorbeeld een directe bedreiging, omdat die raakt in mijn hart; mijn vrijheid. En ook in mijn ideeën over gelijkwaardigheid van man en vrouw, hetero en homo.

Dat Segers dat allemaal wat minder relevant vindt, verontrust mij dan weer, en maakt nog eens extra duidelijk waarom ik geen christen ben.

Maar zoals gezegd; de SGP christenen begrijp ik. De CU christenen beschouw ik als een directe bedreiging van mijn samenleving. Onder die mantel van de liefde schuilt namelijk de overgave van de westerse maatschappij.

Het is helemaal in die lijn dat Segers vandaag op het CU congres aankondigde dat hij veel liever met de voltooid leven mensen van D66 wil samenwerken dan met Wilders. Want de weerbaarheid van Wilders ten aanzien van de islam, past niet in de masochistische  filosofie van Segers.

Vandaar dat hij zegt:

Ik stond tegenover Geert Wilders en heb daar onze vrijheid verdedigd. Wij genieten zelf van de vrijheid om te geloven en daarom gunnen we dat anderen ook. Hier en elders in de wereld!

Wat Segers verdedigt, is juist de opgave van de vrijheid door een ideologie binnen te laten die onze vrijheid wil verpulveren. In Lunteren werd er enthousiast voor geklapt. Dat stemt niet gerust.

Haagse chaos compleet. Wilders wint.

Door Joost Niemöller

Iedere dag blijkt het formatiekarretje waar Edith Schippers krampachtig aan staat te trekken, dieper in het mulle zand gezakt.

Combi met GroenLinks mislukt. SP wil niet met VVD. Bijna niemand wil met PVV. D66 wil niet met CU. PvdA haakt af.

Buma heeft het over een ‘impasse.’

Geen van de establishment partijen lijkt het aan te durven om in dit bij voorbaat lekke regeringsbootje te stappen. Schippers last een weekend ‘bedenktijd’ in, wat betekent: Nog meer achter de schermen, nog meer onduidelijkheid, nog meer vaagheid.

Nu kun je zeggen: Formeren met vier, of misschien wel meer partijen is bij voorbaat hondsmoeilijk, zo niet onmogelijk, omdat dan bij gebrek aan vertrouwen werkelijk alles dichtgetimmerd moet worden. Met als uitkomst geen beleid. Een beetje zoals dat in Brussel gebeurt.

Maar er is meer aan de hand. De formatiepoging met GroenLinks mislukte op het immigratiedossier. Zo werd althans naar buiten gecommuniceerd. De onderhandelende partijen bleven niettemin vriendschap naar buiten toe uitstralen, met als onderliggende boodschap: We komen er nu misschien niet uit, maar in een later stadium wellicht wel. Dat roept bij de niet mee onderhandelende partijen zoals de PvdA, en in mindere mate de CU, uiteraard wantrouwen op. En nu is er al bij voorbaat nauwelijks vriendelijkheid tussen D66 en CU. D66 ligt op ramkoers aangaande hun ‘voltooid leven’ agenda. Hoe ironisch in dit geval. En hoe ongeloofwaardig. Natuurlijk gaat het daar niet om. Een combinatie met de CU is simpelweg te zwak. Dat is alleen nog maar net iets minder zwak dan een minderheidskabinet VVD CDA D66.

Toch valt het moeilijk te geloven dat de ‘immigratie’ bij de eerste formatiepoging echt het breekpunt was. De betrokken partijen willen namelijk alles via de band van de EU spelen.  CDA en VVD zouden de internationale verdragen over asiel willen veranderen. GroenLinks zou daar tegen zijn. Maar dat voorstel is niet meer dan een lege huls, zolang het Nederlandse lidmaatschap van de EU op tafel blijft liggen. GroenLinks hoeft dus nergens bang voor te zijn. Binnen de EU kan geen enkel internationaal verdrag veranderd worden. EU wetgeving en asielwetgeving zijn tot in het oneindige verknoopt geraakt. Bovendien bestaat de wil er niet in Brussel. Een no go.

De enige weg naar een gezond immigratiebeleid is de Zwitserse weg. VVD en CDA komen niet eens in de buurt van dit denken.

Het lijkt er dus op dat het opheffen van de eerste formatieronde een strategisch spelletje is. In deze chaos wil niemand als eerste toehappen. Ook als Pechtold uiteindelijk toe zal stemmen in samenwerking met de ChristenUnie, zal dit niet leiden tot een vruchtbare samenwerking.

 

De ervaren politicus Wilders moet dit alles op afstand hebben zien aankomen. Het is ook een simpel rekensommetje: Immigratie is het grote onderwerp. Geen van de partijen, behalve de PVV en Forum voor Democratie, is bereid tot structurele stappen. Bovendien werd Wilders al bij voorbaat uitgesloten. Door de tweede partij uit te sluiten, heeft Rutte zich in een doodlopende straat gemanoeuvreerd.

En dan komen er volgend jaar gemeenteraadsverkiezingen. Waaraan de PVV dit keer ruim gaat meedoen, om zo een revolte tegen de zittende macht te ontketenen. De Haagse elite kijkt met angst en beven tegen deze ontwikkelingen aan. Hun enige kans om dit te keren is een kabinet met de PVV om zo, volgens oud-Nederlandse gewoonte, de oppositie in te polderen. Wilders heeft nu natuurlijk helemaal geen zin om aan dit spelletje mee te doen. Uiteraard biedt hij zich nadrukkelijk aan voor onderhandelingen. In alle redelijkheid. Waartegen de onredelijkheid van de zittende macht staat. Besluitloos. Onmachtig.

Uiteindelijk zullen er toch grote stappen genomen moeten worden. Een referendum over de EU. Als Nederland daarover, in alle impasse, klaar voor is.

Den Haag ligt plat. De immigratie gaat door.

Door Joost Niemöller

Wie het, zoals ik vanmorgen, toch niet kon laten om te kijken naar het Kamerdebat over de eerste mislukte formatieronde, kon komen tot een conclusie die al eerder getrokken kon worden: Omdat de PVV buiten het spelletje is gezet, ontstaat er een onmogelijke dynamiek in Den Haag.

Er zijn namelijk oneindig veel combinaties met steeds meer partijen, en tegelijk is er geen een combinatie mogelijk.

Dat komt: Iedereen kijkt over zijn schouder en wil alleen meedoen aan de laatste onderhandelingsronde, als al het andere is uitgeprobeerd. De PvdA stapt er alleen in wanneer ze als laatste gekozen worden. De ChristenUnie wil niet echt onderhandelingen zolang de optie met GroenLinks op tafel ligt, die D66 het liefste wil. De SP, heel slim, heeft een onmogelijke combinatie bedacht zonder de VVD en zonder de PVV.

Er gaat dus nu waarschijnlijk onderhandeld worden tussen VVD, CDA, D66 en CU, waarbij de optie ‘met GroenLinks’ voor de CU boven de markt blijft hangen. Of met de PvdA. Dat betekent dus ingebakken wantrouwen en is daarom tot mislukken gedoemd. Bovendien gaat het maar om de kleinst mogelijke meerderheid in de Kamer. Een potentieel instabiel kabinet dus.

De met elkaar onderhandelende, en de potentieel met elkaar onderhandelende partijen, dat is iedereen minus de PVV, blijven lachwekkend lief tegen elkaar doen, omdat niets uitgesloten kan worden.

Voor de Nederlanders thuis is dit steeds meer een onverdraaglijk toneelstuk: Waar staan die partijen nog voor?

De PVV (en FvD) gaan het in deze situatie ongetwijfeld heel goed doen in   de gemeenteraadsverkiezingen over een klein jaar. Dat is vooralsnog de enige stok achter de deur. Voor de onderhandelende partijen is het goed dat er dan een stevig kabinet zit. Maar zoals de kaarten nu geschud zijn, is de kans daarop nul.

Ondertussen gebeurt er in Nederland niets op het belangrijkste agendapunt: stop de illegale immigratiegolf naar Europa uit Afrika en het Midden Oosten.

Dit is dus heel slecht voor ons land.

Echt, regeren zonder PVV wordt blubber

Door Joost Niemöller

Het eindverslag van informateur Schippers ligt er. (PDF)

We weten iets meer over hoe het mis ging.

Het begint al met een leugen:

De opdracht van de Tweede Kamer was inhoudelijk moeilijk. De winnaars van de verkiezingen en de grootste partij waren voor de informatie vooral bijeengebracht op basis van de verkiezingsuitslag, niet op basis van programmatische overeenkomsten.

Als de informatie op basis van de verkiezingsuitslag was begonnen, dan hadden de grootste partijen samen gebracht moeten worden. Maar de tweede partij, de PVV mocht niet meedoen. Niet op basis van inhoudelijke gronden, althans dat is nooit beweerd. Maar op basis van een persoonlijke afkeer van Rutte voor Wilders.

De PVV is bij deze formatie dus de grote afwezige, en die zet zijn stempel op de onderhandelingen. Want de twee partijen ‘op rechts’, VVD en CDA, zijn de directe concurrenten van de PVV, en willen met een komend kabinet de wind uit de zeilen nemen bij de PVV kiezers. Zo willen Rutte en Buma met de PVV regeren zonder met de PVV te regeren, en leggen daarmee een onmogelijke claim op GroenLinks en D66, die juist een kabinet willen dat het tegengestelde beoogt van wat de PVV wil: Meer globalisering, meer open grenzen, meer EU.

Het is dus meer dan een understatement dat de opdracht voor Schippers ‘inhoudelijk moeilijk’ is. Het is onmogelijk.

Net als in andere Europese landen valt de politiek uiteen in twee richtingen: een patriottische richting en een globalistische richting. De twee richtingen kunnen elkaar niet aanvullen. Er valt niet op Nederlandse wijze mee te polderen. Ze sluiten elkaar uit.

Alleen een kabinet met PVV, CDA , VVD, FvD, en mogelijk de SGP kan een duidelijke koers krijgen richting een meer soeverein Nederland dat gaat over zijn eigen grenzen.

Of een kabinet met D66, CU, CDA, PvdA, GroenLinks, dat Nederland zal opheffen.

Al het andere is blubber.

Dat is de situatie waarin we nu terecht zijn gekomen. Rutte of iemand anders bij de VVD zal over zijn schaduw heen moeten springen. Regeren met de PVV met uitsluiting van de PVV gaat niet.

Daarom is deze formatie ook gevallen over de immigratie. Of, zoals het in het eindverslag van Schippers staat:

Op meerdere aspecten van het onderwerp migratie konden de vier fractievoorzitters op 11 mei uiteindelijk geen overeenstemming bereiken en stemden zij in met voortzetting van de besprekingen hierover op maandag 15 mei. Tijdens het weekeinde heb ik de vier fractievoorzitters elk afzonderlijk gevraagd maandag 15 mei tot besluiten te komen, omdat uitstel geen nieuwe inzichten zou opleveren. Maandagochtend 15 mei zijn de besprekingen over het onderwerp migratie hervat. Ondanks verschillende schorsingen en bilateralen heb ik aan het einde van de middag moeten vaststellen dat de gezamenlijke conclusie van de vier fractievoorzitters is dat bij dit belangrijke onderwerp de vereiste gemeenschappelijke basis voor voortzetting van de besprekingen en de totstandkoming van een akkoord ontbreekt. In deze omstandigheden acht ik voortzetting van mijn onderzoek zinvol noch geboden.

Je kunt praten als Brugman, bilateraal, centraal, voor het weekend, in het weekend, hoe je het ook wilt draaien: wanneer je geen overeenstemming vindt op het belangrijkste item van deze tijd, immigratie, blijf je steken.

Dat zal met de ChristenUnie in plaats van GroenLinks echt niet anders zijn.

Het trieste is ook nog eens dat alle wegen voor veranderend migratiebeleid bij zowel het CDA als de VVD lopen via Brussel. Waar niets bereikt zal worden. Het zijn dus vingeroefeningen in een vacuüm. En zo modderen we voort, jaar in jaar uit. Tot het water ons aan de lippen staat.

Openhartige gedachten over IQ en ras

Door Joost Niemöller

In de gesprekken die ik wel eens heb over IQ verschillen en etniciteit, valt het me op dat de meesten niet weten waar het over gaat, omdat de kennis erover zich niet of nauwelijks binnen het publieke domein bevindt. Vervolgens is afkeer van de materie de tweede reactie. Onbekend maakt onbemind, kun je zeggen. En dan valt al snel de term ‘racisme.’ Dat is meestal een term waarmee iedere discussie al snel beëindigd kan worden.

Het gaat er in de praktijk meestal niet om of het waar is dat er  gemiddeld genomen IQ verschillen bestaan tussen etnische groepen, maar of we het wel willen weten. Dat vind ik onaanvaardbaar. Als iets waar is, dien je dat te erkennen, en komt vervolgens de tweede vraag: Hoe ga je daarmee om? Wie dat omdraait, komt in een bekrompen, beklemmende wereld terecht waarin het denken en daarmee de beschaving tot stilstand komt.

Wat natuurlijk niet wegneemt dat het interessant is om te zien waar de weerstand tegen de verschillen in IQ vandaan komt. Ik denk dat die vooral komt van de aanname dat we niet alleen vrije individuen zijn, maar dat we onszelf ook volledig kunnen ontplooien en maken, omdat we bij de geboorte allemaal gelijk zouden zijn. Die aanname wordt ons als het ware opgedrongen door de heersende ideologie, maar maakt ons eerder ongelukkig dan gelukkig. Want, wat blijkt; De een slaagt, de ander faalt. Volgens de theorie van de sociale maakbaarheid hebben de ‘falers’ dit dus volledig aan zichzelf te danken. Ze hebben het al zo slecht en dan krijgen ze dat er nog eens bovenop.

De wetenschap staat niet stil. Met name uit DNA onderzoek blijkt steeds duidelijker dat er groepsgewijs grote verschillen zijn tussen mensen. (Wordt bijvoorbeeld hier duidelijk uitgelegd.) Dat uit zich in afwijkende ziektepatronen, maar ook in afwijkende fysieke patronen en afwijkende IQ patronen. Waarbij de genetische factor een sterke rol speelt.

Ja, het gaat om gemiddelden.

Niet iedere Jood is een Einstein. (Maar veel wel.)

Niet iedere zwarte is een topatleet. (Maar wel veel.)

Niet iedere Chinees heeft een hoog IQ. Maar wel veel. (En dus niet overal in China gemiddeld evenveel.)

Dat betekent dus dat er verschillen bestaan en dat die etnisch gerelateerd zijn.

Hoe ga je daar mee om?

Luister eens naar deze zwarte mevrouw die direct naar de bron ging. Ze las het essentiële wetenschappelijke artikel van Rushton en Jensen over de materie, en gaat meteen tot de kern. Ondertussen auto rijdend, zonder spiekbriefjes over deze complexe materie. Dat bewijst in elk geval dat deze mevrouw een open geest heeft, duidelijk zeer intelligent is, en ook precies kan aangeven waar voor haar, persoonlijk, het lastige element zit met deze ‘data’. Zo wordt de vastgelopen discussie weer een genot!

Overigens maakt deze mevrouw volgens mij een denkfout: Ze zegt dat de kennis over IQ en etniciteit leidt tot ‘determinisme’, en daar stelt ze tegenover dat je je best moet doen. Maar het kennen van je talenten en beperkingen leidt er volgens mij alleen maar toe dat je beter weet waarop je je inspanningen moet verrichten. Kennis over talenten en beperkingen helpt bij het succes in het leven.

Onthullend is ook dat ze zichzelf betrapt op een gedachte. Ze komt op voor haar familie, die hard zijn best heeft gedaan, en ze vindt het vervelend als haar familie middels deze ‘data’ in een hoek gezet kan worden. Dan zegt ze dat haar moeder zeer arm was en zich dankzij haar grote intelligentie omhoog heeft gewerkt. Om zichzelf dan te betrappen met een ‘oeps verkeerd voorbeeld.’ Nee, juist perfect voorbeeld!

Luister naar haar. Neem die twintig minuten. Geen straf, want het is een erg leuke mevrouw. En lees daarna het stuk van Rushton en Jensen.

 

 

 

 

Tom van Grieken. Het nieuwe gezicht van vrij Vlaanderen.

Door Joost Niemöller

België en Frankrijk zijn de landen waar de patriottische bewegingen de meeste kans hebben op doorbreken. De oorzaak is natuurlijk treurig: Nergens in Europa is de ineenstorting van de klassieke staatsstructuren zo dichtbij als noodlottig gevolg van de massamigratie. De patriotten mogen puinruimen.

Maar er kan natuurlijk ook nog veel mis gaan. Het belangrijkste wat mis kan gaan is een slechte organisatiestructuur. Omdat zowel het Vlaams Belang (eerst Vlaams Blok) als het Front National veel politieke kennis in huis hebben, en een landelijke organisatie hebben opgebouwd, hebben deze partijen zich zo breed kunnen neerzetten dat ze er meer en meer klaar voor zijn om zich voor de kiezer te profileren als een aantrekkelijk alternatief.

Jonge patriottische partijen, zie AfD in Duitsland, lopen tegen veel problemen op omdat de radicale stromingen zich daarbinnen het meest prominent weten te manifesteren, maar juist dan gaat het mis bij het grote kiezerspotentieel. Kiezers willen geen chaos en revolutie. Kiezers zijn over het algemeen burgers, deel uit makend van de middenklasse. Ze willen dat er een eind komt aan de chaos die door de globalisering wordt veroorzaakt.

In het niet bestaande land dat nog steeds België wordt genoemd, is de chaos voor iedereen zichtbaar. In Brussel en Antwerpen staat het leger letterlijk op straat, met de vinger aan de trekker om het op elk moment uitbrekende moslimgeweld te beheersen. In Frankrijk, dat in aanhoudende noodtoestand verkeerd, is het al niet anders.

Pas in deze situatie zullen burgers klaar zijn om zich te bevrijden van de indoctrinatie van het falende globalisme. Het water moet aan de lippen staan.

 

Sinds 2014 profileert de knappe, jonge, en vooral mediagenieke, voorzitter van het Vlaams Belang Tom van Grieken zich als het nieuwe gezicht van de patriotten van onze zuiderburen.

Hij doet het goed op de tv. En heeft sinds vorige week een snel lopend boek uit: Toekomst in eigen handen. Opstand tegen de elites.

Het volk moet aan de macht komen, stelt Van Grieken. Dat is een boodschap die in Vlaanderen al veel sneller begrepen wordt dan in Nederland. De natiestaat Nederland wordt hier gezien als het vanzelfsprekende verlengde van het Nederlandse volk, maar dat is in werkelijkheid geen vanzelfsprekende eenheid, en in het quasi land België wordt dat dagelijks zo beleefd. Van Grieken beschrijft hoe het Vlaamse volk tijdens de Belgische geschiedenis lang zuchtte onder de Waalse overheersers. Hij haalt de film Daens  aan om te illustreren hoe de Vlaamse arbeiders werden uitgebuit door de Franstalige bourgeois. Het Vlaamse volk moest vechten voor haar rechten. Door de economische verschuiving, zo geeft Van Grieken aan, kregen de Vlamingen, ook demografisch trouwens, de overhand. Wallonië hield vast aan verouderde kolen- en staal industrie, Vlaanderen werd een kennis- en haven gebonden economie, naar Nederlands model.  Maar nog steeds wordt van de Vlamingen gevraagd om te betalen voor de Walen. Het is geld dat in een zwart gat verdwijnt, en de Walen niet inspireert om zichzelf te ontwikkelen. Binnen natiestaten is het goed denkbaar dat de beter lopende regio’s opkomen voor de achterblijvers. Ook al blijft er altijd frictie. Wat je ziet aan de Randstad ten opzichte van de rest van Nederland. Maar het Nederlandse volk leeft in heel Nederland en wil voor elkaar opkomen. In de constructie België met het waterhoofd Brussel zitten twee volkeren gevangen. Een bron van conflict. Van Grieken geeft aan dat er een vreedzame oplossing is: Uit elkaar. Dat ging ook goed met Tsjechië en Slowakije, ook twee volkeren opgesloten in een kunstmatige constructie.

Het Vlaams-Waalse conflict werd enige tijd getemperd met de opkomst van de N-VA, een soort Vlaams Belang light, dat weigerde met het Vlaams Belang mee te werken, en haar idealen inleverde voor het regeringspluche. En dat in een onregeerbaar land. De problemen bleven liggen. Dat wil zeggen vooral een dubbel probleem: De in Vlaanderen gewenste opsplitsing van België en de stop op de immigratie. Van Grieken bespreekt die problemen soepel in zijn boek. Wat niet zo vreemd is, want het zijn problemen waar het Vlaams Belang al heel lang tegenaan loopt.

Maar Van Grieken is van veel meer markten thuis. En dat hoort een volwaardige patriottische partij ook te zijn. Hij geeft concrete alternatieven voor de globalisering. Analyseert kort en helder waarom het neoliberale model faalde. Maar ook hoe Westen het op moet nemen tegen het vals spelende China. Hoe Vlaanderen de energie weer in eigen handen kan krijgen. Hij geeft ook aan dat sociaal beleid altijd nationaal beleid moet zijn.

En er zijn zoveel andere probleem waarop ook een patriottische partij antwoord moet geven. Van Grieken heeft een sterk verhaal over de uitholling van de pensioenen, die eigenlijk een piramide spel zijn. (En hoe asielzoekers ook daarin weer worden voorgetrokken.) Hoe er een goed en betaalbaar zorgsysteem in stand kan blijven zonder commercialisering.

Van Grieken legt ook de waanzin van de genderexperimenten bloot, waarmee niet bestaande problemen worden gemaakt, om ons af te leiden van de werkelijke problemen.

Ook kaart Van Grieken het probleem aan van de belastingfraude in België, dat onder de Belgische veelverdieners een enorme vlucht heeft genomen, en de belastingdruk op de toch al kreunende middenklasse heeft vergroot. Hij heeft plannen om defensie weer te richten op de bescherming van het Vlaamse volk, in plaats van op de verdediging van internationale belangen. Hij wil het bankensysteem hervormen, zodat de natiestaat niet meer op hoeft te draaien voor de internationale geldhonger door de speculatiegekte.  Hij wil een eerlijker soort onderwijs dat zal gaan over gelijke kansen, niet over gelijkheid.

Ook besteedt Van Grieken een heel hoofdstuk aan het probleem van de euro, die de EU onderuit kan halen. Om die reden mag de euro van mij overigens nog wel even blijven bestaan. Ik moet er niet aan denken dat het repareren van het europrobleem de EU gaat redden, want dat betekent de ondergang van Europa.

Terecht omschrijft Tom van Grieken de EU als het ultieme faalmoment van de maakbaarheidillusie: De ‘EU mens’ blijkt niet te ontstaan. Mensen in Europa blijven Hongaren, Italianen, Vlamingen.  Van Grieken pleit voor Europa als een succesvolle lappendeken van soevereine, met elkaar samen werkende natiestaten en volkeren. Dat is helemaal niet zo revolutionair. Dat is gewoon een beetje aanpassing bij de werkelijkheid.

Vlaanderen mag van Van Grieken een ‘Zwitserland aan de Noordzee’ worden. Goed beeld. Hoop dat Nederland snel in die sfeer mag aansluiten.

Wie wil nu nog sterven voor Nederland?

Nationaal Comité 4 en 5 mei, Jasper Juinen

Door Joost Niemöller

Vandaag, op 4 mei, herdenken we de Nederlandse gevallenen van de Tweede Wereldoorlog. En iedereen met een beetje hart denkt daarbij natuurlijk vooral aan de meegevoerde en nooit terug gekeerde Joden. Maar we herdenken ook de Nederlandse soldaten die vielen.

4 mei is nog een van de weinige uitingen van nationaal besef.

De zoveelste ondergraving daarvan door middel van een links-activistisch project om juist vandaag iets te doen om de import van illegale immigranten te propaganderen gaat gelukkig niet door.

Maar vandaag roept bij mij wel een andere vraag op. Hoe sterk is het nationale besef nog?

Een van de indicatoren van zo’n nationaal besef is de bereidheid om voor het eigen land te sterven. Een standaardwerk over het nationalisme is Imagined Communities van Benedict Anderson.  Dat wordt vertaald met ‘ingebeelde gemeenschappen’, en klinkt zo een beetje denigrerend. Het bestaan van een standbeeld van ‘de onbekende soldaat’ is volgens Anderson typerend voor het bestaan van een nationalistische geest. Nu is daar veel kritiek op die theorie.

In elk geval is het veelzeggend in dit geval dat Nederland geen standbeeld voor een onbekende soldaat heeft. Wij vinden dat ‘militaristisch.’ (Er is overigens wel een mariniersmonument.) In Nederland heerst een pacifistische geest. We herdenken 4 mei omdat we slachtoffers herdenken.

Het zwakke nationalisme in Nederland wordt in elk geval gekenmerkt door het feit dat er nergens in Europa zo weinig mensen bereid zijn om te sterven voor hun land.

 De meeste mensen die willen sterven voor hun land, leven in het Oosten van Europa, met Finland (74%) bovenaan. In het Noord-Westen van Europa is die bereidheid extreem laag.  In Groot Brittannië is het met 27% nog relatief hoog, in het relatief nationalistisch Denemarken (waar ook jongeren trots zijn op de nationale vlag) nog hoger, namelijk 37%. Maar in Duitsland is het nog slechts 18%, en Nederland is de hekkensluiter met 15%.

De neiging om kinderen te krijgen voor Nederland is ondertussen praktisch nul, zo bleek gisteren terloops uit een Nieuwsuur reportage. Kinderen krijgen doe je in Nederland voor jezelf, als het je uitkomt. En daarom krijgen we steeds minder kinderen.

De multicultuur en het globalisme hebben het voortbestaan van de Nederlandse geest dus praktisch ondergraven. In geen enkel ander Europees land is dat zo erg.

Als ik straks die paar minuten stil ben, doe ik dat dus ook in het besef van een nauwelijks nog levende nationale cultuur.

Theme by Anders NorénUp ↑