Geert Mak ziet het licht over de EU

800px-Galata_Bridge_From_Tower
Galata brug. Bron: Wikipedia

 

Een van de meest verbazingwekkende ontwikkelingen in Nederland is voor mij hoe breed verbreid de EU kritiek is geworden. Waar Nederland een jaar of tien geleden het land was dat niet kon wachten om op te gaan in het grote EU verband, daar is het opinieklimaat ten aanzien van Brussel zeer verzuurd geraakt.

Het is interessant dat Geert Mak en Thierry Baudet samen een boekje maakten waarin ze trachten te zien wat hen bindt, om uit de loopgraven te komen. Ze werden de afgelopen dagen veel samen geïnterviewd, voor krant en televisie, en lijken samen dat nieuwe, brede gezicht van de EU kritiek te vertegenwoordigen. Verder lezen

facebooktwittergoogle_pluslinkedin

Harry de Olde: “Ons grote voorbeeld is Pim Fortuyn.”

COEN3510

 

Op 19 maart vinden de gemeenteraadsverkiezingen plaats. Op gemeentelijk niveau zijn een aantal nieuw-realistische partijen actief die zich niet onder een landelijke noemer hebben verzameld. Alleen in Den Haag en in Almere zal de PVV meedoen. Veel lokale partijen zijn afsplitsingen van de vroegere LPF, of stammen op een andere wijze nog uit het Fortuyn tijdperk. Afgaand op enkele internetpeilingen hebben ze de wind mee.

Waar staan ze voor? Hoe is het met ze gegaan? Een reeks interviews.

In dit deel een interview met Harry de Olde. Een oude getrouwe in de gemeentepolitiek van Almelo. De Olde was ooit al betrokken bij de Boerenpartij. Nu is hij lijsttrekker van de Partij Vrij Almelo, de PVA. Verder lezen

facebooktwittergoogle_pluslinkedin

Dat referendum over de EU komt eraan!

P1040788

 

Afgelopen dinsdag werden, zoals verwacht, in de Tweede Kamer alle moties die vroegen om een referendum bij overdracht van bevoegdheden, of bij een nieuw verdrag, afgestemd. Alleen een onbestemde motie van het CDA en de CU, over een soort merkje van het kabinet wanneer een verandering ook werkelijk zo’n bevoegdheidsoverdracht zou zijn, haalde het.

Dat viel na het debat van vorige week te verwachten.

Hoe nu verder? Onze tegenstanders zeggen; Tja, duidelijk, jullie hebben geen democratische meerderheid, dus jullie zijn uitgespeeld. Maar zo makkelijk gaat dat niet. Er ligt een voor de hand liggende scenario voor. Wandelt u even mee de toekomst in? Verder lezen

facebooktwittergoogle_pluslinkedin

Huntington voorzag al burgeroorlog Oekraïne

Ethnolingusitic_map_of_ukraine
Bron: Wikimedia commons

 

In zijn geniale boek The Clash of Civilizations voorspelde Samuel Huntington niet alleen 9-11, maar ook de nu gevreesde burgeroorlog in Oekraïne. Die gaat over een etnisch/cultureel/linguïstisch conflict. Het is geen wens van ‘het volk’ om bij de EU te willen komen. Wat het NOS Journaal u voorhoudt.

 

[cleeng_content id="781625438" description="Huntington voorzag al burgeroorlog Oekraïne" price="0.99" t="article"]Wie het nieuws volgt via de NPO zou al snel gaan denken dat ‘de Oekraïense bevolking’ bij de EU wil, en dat ‘Poetin’ dit tegenhoudt. En daarom zouden ‘de mensen’ nu de straat opgaan. In werkelijkheid speelt er iets heel anders. Oekraïne ligt op een cultureel/etnisch/linguïstisch breukvlak, en daarom moet dit land vroeg of laat ontploffen. Maar openlijk spreken over etniciteit, dat is verboden bij de publieke omroep, en daarom blijft het Oekraïense conflict, en zeker de halstarrigheid en de bloederigheid ervan onbegrepen.

De politicoloog Samuel Huntington voorzag veel in zijn spraakmakende studie The Clash of Civilizations, het boek dat hij schreef als uitwerking van een spraakmakend artikel in Foreign Affairs in 1993. (Hier is het gratis als PDF te lezen.) Het beroemde boek van Huntington kreeg extra aandacht omdat hij wordt gezien als de voorspeller van 9-11, waar Fukuyama er met zijn The end of History juist naast had gezeten. Huntington had geschreven over de ‘bloederige lijnen’ van de islam. Overal waar de islam bestond, daar ontstond geweld bij de grenslijnen. Maar in zijn boek ging het Huntington niet alleen om de islam.

Huntington tekende verschillende breuklijnen uit, en die werden in kaartjes heel precies uitgetekend. Zo liep er aan de oostgrens van Europa in zijn optiek een lijn die de Westerse beschaving afgrensde. Die lijn begon in het noorden langs de Fins-Russische grens, scheidde de Baltische republieken van Rusland. Voor zover niks aan de hand. Maar hierna liep de lijn dwars door enkele landen, en dit voorspelde conflicten. Dwars door Wit-Rusland, door Oekraïne, door Roemenië, door Servië en Bosnië, om te eindigen op de uiterste oostpunt van Kroatië. Bulgarije, Albanië, Griekenland, nu al deels EU landen hoorden in zijn optiek niet meer bij de huidige Westerse beschaving.

Interessant is nu wat er volgens Huntington zou gebeuren in de vier landen waar de breuklijnen dwars doorheen lopen. Wit Rusland zou onder de Russische invloedssfeer blijven, Servië werd gesplitst in een Servisch en een Albanees deel (langs de christelijke-moslim breuklijn), Roemenië bleef een onduidelijk verhaal. Maar hij richt al zijn aandacht op het intern verdeelde Oekraïne.

Oekraïne is namelijk een etnisch verscheurd land. Een scherp te trekken lijn splitst het land op in een Russisch en een Oekraïens deel. Met in de hoofdstad een mengvorm. Het lijkt een beetje op het ‘land’ België, maar dan met een veel bloedigere geschiedenis. Maar het is tegelijk een stuk complexer dan België. Wat het bijzonder ingewikkeld maakt, is dat een flink deel van de Oekraïeners ook Russisch spreekt. Bij deze groep is het niet altijd duidelijk waar de loyaliteit ligt. En daar komt nog bij dat maar liefst twintig procent van het land bestaat uit andere minderheden, als Polen, Hongaren en Joden, die op zich heel klein zijn. (PDF) Het land valt kortom niet zo snel in tweeën te delen, en dit voorspelt, zoals Huntington al terecht deed, een burgeroorlog-achtig conflict. Zo erg als in Joegoslavië zou het niet worden, voorzag hij, maar zo pijnloos als in Tsjecho-Slowakije zeker ook niet.

Het gruwelijke verleden van Oekraïne speelt hier ook een rol. Het moeilijk te verdedigen gebied was altijd al slachtoffer in vele oorlogen en is daardoor, net als bijvoorbeeld Syrië een complexe mix geworden van groepen die elkaar maar moeten dulden. Maar deels ging het daarbij ook om diezelfde etnische en culturele breuklijnen die het land nu verdelen. Stalin organiseerde al voor de Tweede Wereldoorlog een hongersnood in Oekraïne om de nationalistische gevoelens van de Oekraïners te onderdrukken. Een genocide waarbij miljoenen om het leven kwamen, de Holodomor.

Dat is daar allerminst vergeten.

Wie af en toe Huntington herleest begrijpt meer van de wereldgeschiedenis dan wie slaafs het NOS Journaal volgt.[/cleeng_content]

facebooktwittergoogle_pluslinkedin

Flutnotitie WRR: ‘Niks meer aan te doen. Bulgaren en Roemenen komen gewoon.’

DSC04153

 

De Wetenschappelijke Raad (WRR) voor het Regeringsbereid heeft een flutnotitie geproduceerd waarin wordt voorgesteld dat de problemen met de immigranten uit Bulgarije en Roemenië allemaal oplosbaar zijn. Eindeloos is de maakbaarheidsillusie. Middels een geweldige PR stunt is dit bij de media en bij de PvdA ingestoken als een ‘kritische studie.’

Wat er in werkelijkheid gebeurt is dat een oude mantra ‘we hebben ze nodig voor de opbouw van ons land’ vervangen is door een nieuwe, ‘er is nu eenmaal niets meer aan te doen.’

Zo maalt de molen van het bedrog door.

 

 

[cleeng_content id="889552171" description="Flutnotitie WRR: \'Niks meer aan te doen. Bulgaren en Roemenen komen gewoon.\'" price="0.99" t="article"]Het is interessant om te zien hoe sommige argumenten in het zogenaamde immigratiedebat (wat helemaal geen debat is, want de tegenstemmen krijgen geen kans) telkens als een mantra herhaald worden, maar als diezelfde argumenten niet meer opgaan, dan wordt niet gezegd: die argumenten deugden niet. Maar dan hoor je ze gewoon niet meer, en komt er een nieuwe mantra voor terug.

In de tijd dat massaal zogenaamde ‘gastarbeiders’ uit Marokko en Turkije hierheen gehaald werden, was de mantra: we hebben ze nodig. Want wie wilde er anders het vuile werk opknappen? Het betrof hier in werkelijkheid het werk in mijnen, textiel- en staalfabrieken. Werk waarvan toen al bekend was dat het sowieso zou verdwijnen omdat elders de lonen lager waren. Maar ten behoeve van de eigenaren van die fabrieken, die nog wat jaartjes wilden rekken, haalde de overheid goedkope arbeidskrachten binnen. Daarna, toen er een crisis kwam, werden die fabrieken gesloten, kwamen de gastarbeiders in een uitkering en konden ze hun vrouwen en kinderen halen.

Nu zitten we weer in een hele andere situatie. Er is geen sprake meer van halen of niet halen. De grenzen zijn domweg open gezet en binnen de EU worden de migratiestromen overgelaten aan de vrije markt. Dat wil zeggen: Daar waar men het minst verdient, gaat men naar de landen waar men het meest verdient.

Waar de mantra toen was: We hebben ze nodig.

Daar is de mantra nu: Het is nu eenmaal zo. De open grenzen. In die realiteit leven we.

In werkelijkheid is er niets veranderd. Het zijn, net als in de tijd van de gastarbeiders, weer dezelfde mensen die zitten te wachten op deze armoede instroom: De grootondernemers. Ze willen laag opgeleide arbeidskrachten die ze soepel aan kunnen nemen en weer op straat kunnen zetten zoals het ze het beste uitkomt. Daarom zijn de werkgeversorganisaties altijd de grootste aanjagers geweest van een grotere EU en meer open grenzen. Dit geeft hem de meeste mogelijkheden. De werknemersvakbonden hadden zich hiertegen moeten verzetten, want het was tenslotte niet in het belang van hun leden. Maar die vakbonden hebben dat nooit gedaan. Of laten we liever zeggen: Ze hebben dat soms een beetje gedaan.

Wie in Nederland al van een uitkering leeft, is niet meer gemotiveerd, daar kan een grootondernemer niets mee. Maar een wanhopige Bulgaar of Roemeen, die weet in welke situatie hij of zij terug kan vallen, dat is welkom werkvlees. For the time being. Daarna komen de economische lasten op de Nederlandse overheid en de sociale lasten op de Nederlandse samenleving.

Dat is een wetmatigheid. De WRR bracht een rapport uit waarin getracht wordt deze wetmatigheden tegen te spreken. Tegelijkertijd wordt die ene vraag, die tientallen jaren als een mantra gold, niet eens meer gesteld: Waarom hebben we de Bulgaren en de Roemenen nodig?

Tot mijn verbazing werd deze publicatie, het is eigenlijk meer een notitie, in de media, maar ook bij bijvoorbeeld het kritisch geachte GeenStijl, opgevat als een ondersteuning voor de stelling dat armoede instroom leidt tot ellende. Tot aan PvdA ministers toe, die nu ineens gaan beweren dat ze ‘het’ ook altijd al gezegd hebben.

Maar er staat in die WRR paper helemaal niet wat velen kennelijk denken dat er staat.

Er wordt zeker in vastgesteld dat die arbeidsmigratie uit Bulgarije en Roemenië niet zonder slag of stoot zal plaatsvinden. Het wordt niet langer voorgesteld als een economische wenselijkheid, maar als een gegeven. De grenzen zijn open, dit is de realiteit. Nu is het de vraag voor de WRR hoe we er het beste van kunnen maken:

 De centrale vraag is: hoe kan de huidige en toekomstige intra-Europese arbeidsmigratie – inclusief de Roemeense en Bulgaarse – in betere banen worden geleid?

Zeker, na kilo’s rapporten met ontkenningen geeft de WRR nu, tientallen jaren te laat, ineens toe dat in het verleden de immigratie ons meer gekost heeft dan opgeleverd:

Migratie brengt de zorg met zich mee dat de economische kosten hoger zullen uitpakken dan de baten ervan. In Nederland worden die zorgen deels ingegeven door de historische ervaringen met de zogenoemde ‘gastarbeiders’.

Maar u voelt hem al aankomen. ‘Zorg.’ Dat is altijd overdreven.

En ja hoor. Hoera, stelt de WRR, want nu is het allemaal anders. Nu levert de arbeidsmigratie geld op:

Volgens een recente studie van de OECD zijn in de meeste landen de fiscale baten van arbeidsmigratie inmiddels groter dan de fiscale kosten.

Let op de formulering. ‘De meeste landen.’ Dat is natuurlijk totaal waardeloze informatie. Het is een rookgordijn. Waar het om gaat is: Wat is het effect van immigratie van armen naar hoog ontwikkelde welvaartssamenlevingen als Nederland? Wat levert het op als Somaliërs massaal Zweden binnenkomen. Of Syriërs. Wat levert het op als Roma zigeuners uit Bulgarije en Roemenië massaal Nederland binnen komen. En dat kunnen ze. Want de grenzen staan open.

Dat zijn de relevante vragen. De rest is bullshit, bedoeld om ons zand in de ogen te strooien.

Maar nee, zeggen ze bij de WRR, alles is nu anders, en daarom levert het geld op:

Dat komt onder andere doordat, anders dan ten tijde van de gastarbeidermigratie, tegenwoordig de toegang tot sociale zekerheid is ingeperkt. Bovendien heeft de arbeidsmigratie inmiddels een ander gezicht gekregen: migranten zijn (iets) beter opgeleid en kunnen vaker terug naar hun land van herkomst.

Dat gaat alleen op als het met een land geweldig gaat en er een schreeuwende behoefte is aan hoog opgeleide immigranten die, zodra ze werkloos zijn geraakt, meteen weer teruggaan. Een sprookjesachtige situatie dus.

Maar nee, voor de WRR is het allemaal feest. Die ‘zorg’ over vroeger is nergens voor nodig mensen:

Berekeningen voor het Verenigd Koninkrijk – waar de meeste Europese arbeidsmigranten naartoe zijn getrokken – en Spanje en Zweden laten zien dat zij een positieve bijdrage leveren aan de schatkist.6 Onderzoek naar tijdelijke arbeidsmigranten uit Midden- en Oost-Europa in Nederland komt tot een zelfde conclusie: een tijdelijke arbeidsmigrant levert de schatkist jaarlijks netto 1800 euro op.

Nu is er sprake van een ‘grappige’ ontwikkeling waar de WRR geen melding van maakt: De immigratie uit de arme EU landen is met de crisis alleen maar toegenomen. Begrijpelijk. In die zuidelijke landen is al helemaal geen werk meer. Maar hier is ook geen werk. Sterker nog: de werkloosheid neemt hier enorm toe. We zitten dus helemaal niet te wachten op Bulgaren en Roemenen. Niet hoog opgeleid en niet laag opgeleid. We zitten alleen maar te wachten op werk voor ‘onze’ mensen.

Vreemd hè. Die problematiek komt in die zogenaamd kritische WRR notitie helemaal niet aan de orde. Het is dan ook een flutnotitie. Sterker nog: De groeiende immigratie in tijden van crisis wordt domweg ontkend, en vervangen door een regel, waarin wordt gesteld dat er geen verdringing bestaat:

Voor verdringingseffecten op macroniveau bestaat weinig wetenschappelijk bewijs: economen in Nederland en elders komen steeds weer tot de conclusie dat arbeidsmigratie per saldo uiteindelijk nauwelijks tot verdringing leidt.22 Meestal komen arbeidsmigranten enkel als er groei is en werken ze vaak in een specifiek deel van de gesegmenteerde arbeidsmarkt waar ze werk verrichten dat de huidige werknemers liever niet doen. In zowel het Verenigd Koninkrijk als in Nederland is daadwerkelijke verdringing door Midden- en Oost-Europese arbeidsmigranten dan ook zelden aan de orde geweest.

De WRR heeft het bovendien over een denkbeeldige situatie waarin hoog opgeleide immigranten hierheen komen om werk te doen wat daarvoor kennelijk nog niet bestond, wat kennelijk niet ingevuld kon worden door het werklozenleger alhier. Want wat komt er: Laagopgeleiden!

Nederland trekt nu nog verhoudingsgewijs veel lageropgeleide migranten aan en weinig hogeropgeleiden: slechts een vijfde van de arbeidsmigranten in ons land is hogeropgeleid en ruim 2 procent van de gehele beroepsbevolking is een hogeropgeleide migrant.

O wacht, nu nog. Dat moet dus veranderen. En hoe dan wel?

Ah, daar hebben we ze weer. Die ‘betere banen.’

Wat Nederland moet doen is investeren in de immigranten om te zorgen dat ze later hun baan zullen houden:

Scholing, taaltraining en arbeidsmarktbegeleiding kunnen voorkomen dat vestigingsmigranten – die in een zwakke arbeidsmarktpositie verkeren – op termijn werkloos worden.

Een enorme kostenpost dus, met onduidelijk resultaat.  Waar de Nederlandse belastingbetaler voor op moet komen. Zolang die nog werk heeft natuurlijk. O, nee dat houdt die, want verdringing bestaat niet.

En ja, dan zijn er nog die immigranten zonder opleiding, misschien een tijdje met werk, dan weer zonder. Wat doen we daarmee? Nou, integreren natuurlijk. Of ze gaan vanzelf weer terug.

Daarnaast is meer samenwerking mogelijk op sociaaleconomische thema’s, zoals rond de integratie van (ongeschoolde) Roma, hier én daar, en rondom de terugkeer van Roemenen en Bulgaren als de immigratie minder goed heeft uitgepakt dan gehoopt. Kortom: het zou verstandig zijn de zorgen en kansen van het vrije verkeer van werknemers te bespreken als onderdeel van een breder palet van samenwerkingsrelaties tussen zendende en ontvangende landen.

De WRR blijft ons dus sprookjes voorschotelen en heeft een geweldige PR stunt uitgehaald door net te doen alsof ze eindelijk kritisch zijn geworden over de immigratie.

‘Nee hoor, we gaan ze gewoon opleiden zodat ze hun banen houden. En die andere, die kanslozen, die gaan we integreren. En anders gaan ze toch gewoon terug?’

En trouwens: er is toch niets meer aan te doen. Heeft u de boodschap? Er is toch niets meer aan te doen. Er is toch niets meer aan te doen.

Iets met de EU en open grenzen en dat we daar nu eenmaal allemaal beter van worden.  Hallelujah. U bent toch allemaal knettergek.[/cleeng_content]

facebooktwittergoogle_pluslinkedin

Caroline Vonhoff: ‘Stop erfpacht in Amsterdam.’

P1040944

 

 

Op 19 maart vinden de gemeenteraadsverkiezingen plaats. Op gemeentelijk niveau zijn een aantal nieuw-realistische partijen actief die zich niet onder een landelijke noemer hebben verzameld. Alleen in Den Haag en in Almere zal de PVV meedoen. Veel lokale partijen zijn afsplitsingen van de vroegere LPF, of stammen op een andere wijze nog uit het Fortuyn tijdperk. Afgaand op enkele internetpeilingen hebben ze de wind mee.

Waar staan ze voor? Hoe is het met ze gegaan? Een reeks interviews.

Een buitenbeentje in deze reeks is de Libertarische Partij. Die komt in een aantal gemeenten uit, met sterk lokaal gerichte programma’s.

Caroline Vonhoff staat op plaats 3 van de Libertarische Partij Amsterdam. 

Een uitgebreid interview met haar.  Verder lezen

facebooktwittergoogle_pluslinkedin

Deze Marokkaan is een held. Zijn volk bespuwt hem.

800px-Aït_Benhaddou1_(js)
Bron: wikipedia

 

Je kop boven het maaiveld uitsteken, het maakt je leven er niet makkelijker op. En al helemaal  niet wanneer je je als Marokkaan openlijk kritisch opstelt ten aanzien van het land Marokko. En ook nog eens Nederland prijst om de democratische waarden waaraan het in Marokko zo duidelijk ontbreekt. En daarom in een open brief afstand neemt van je Marokkaanse nationaliteit. In de ogen van veel Marokkanen ben je dan een landverrader. Want: Marokko is veel beter. Dat is een goeie reden om dan ook maar gelijk terug te gaan naar dat geweldige thuisland Marokko, zou je dan zeggen. Heb je twee paspoorten? Lever dat vervloekte Nederlandse paspoort onmiddellijk in! Maar dat gebeurt dan weer niet. Want ja, het voelt wel zo lekker, dat slachtofferschap.

Maar het is dus mogelijk. De hypocrisie te doorbreken. Er is hoop.

[cleeng_content id="101720732" description="Deze Marokkaan is een held. Zijn volk bespuwt hem." price="0.99" t="article"]

 

De Nederlandse Marokkaan Ali Lahrouchi is een held. Zijn Facebookpagina is bijzonder interessant. Lahrouchi plaatst er stukken op, waarin harde kritiek geuit wordt over de stand van het land in Marokko. Soms is het kritiek van anderen, zoals van een jonge Marokkaanse vrouw in Marokko die op bezoek gaat in haar ‘land van herkomst’ en daar op zeer kritische wijze verslag van doet. Ze wordt gek van de aanhoudende bemoeizucht en het seksueel lastig vallen, schrijft ze (in het Frans). Dergelijke verhalen van Marokkanen lees je nooit in Nederland. En al helemaal niet  die andere kritische verhalen, over de islamisering van Marokko en over de Jodenhaat. (Nou ja, wel van die andere Marokkaanse held, Hafid Bouazza.) Maar de dappere Ali Lahrouchi publiceert ze gewoon op zijn Facebook pagina’s. Top!

Kritiek op Marokko wordt door veel Marokkanen gezien als landverraad. Dat blijkt wel uit de hatelijke en agressieve reacties die Ali Lahrouchi kreeg toen hij op de website Amazigh Times in een open brief liet weten dat hij afstand nam van zijn Marokkaanse nationaliteit. Lahrouchi presenteert zich als onafhankelijk mens en komt in een open brief met een ‘afstandverklaring’ van zijn Marokkaanse nationaliteit:

Ik ben Ali Lahrouchi, geboren in het jaar 1969 te Toulal, Marokko. Ik ben in het bezit van de Marokkaanse nationaliteit met het paspoortnummer XT4973501. Op dit moment ben ik woonachtig in Amsterdam, Nederland. Sinds 24 januari 2001 ben ik niet in Marokko geweest.

Op vrijwillige basis schrijf ik voor verschillende Arabischtalige kranten en internetsites. Naast mijn journalistieke activiteiten schrijf ik ook romans en korte verhalen. In 1999 schreef ik mijn debuutroman “De liefde en de storm”. In 2003 publiceerde ik het korte verhaal “De pijn van het wachten”. In 2005 volgde mijn tweede korte verhaal “Het andere gezicht van Mohamed”. Beide korte verhalen vielen in de El Hizjra–literatuurprijzen (beide verhalen werden bekroond met de tweede prijs). Binnenkort verschijnt in het Arabisch mijn boek: “Op weg naar de Federale Republiek Marokko”.

Lahrouchi heeft grote probleem met het ‘brute regime’ dat Marokko in zijn greep houdt, en wil dat Marokko een seculiere republiek wordt. De Arabische onderdrukking van de berbers is een item dat hem zeer aan het hard gaat:

Van oorsprong is Marokko een Amazighland (Berbers). De overgrote deel van de bevolking die Amazigh is, heeft daar geen recht om zijn moedertaal Tamazight (Het Berbers) op scholen, rechtbanken en andere overheidsinstellingen te gebruiken. Daarnaast heeft er men geen recht om zijn/haar kind een Amazighnaam te geven.

Ook heeft hij uitgesproken kritiek op de dwang van de islam in Marokko:

 Vrijheid van godsdienst bestaat niet in Marokko. Je bent in dat land verplicht moslim en je mag de islam niet de rug toe keren.

Allemaal waar. Iedereen die zich er een beetje in verdiept heeft, weet dat het zo is. En wie daarover zwijgt, en wel doorgaat met het beschimpen van het ‘racistische’ Nederland, en maar doorzeurt dat hij of zij niet aan een baan komt omdat hij of zij in dat vreselijke Nederland wordt gediscrimineerd, is een hypocriet. Nu, dat zijn zelfbenoemde slachtoffers eigenlijk altijd wel, dus het hoeft niet te verbazen.

Lahrouchi weet dat op bewonderingwaardige wijze te formuleren:

Nederland is een democratisch land, Marokko is dat niet. Deze grote tegenstrijdigheid in normen maakt het bezit van de nationaliteit van beide landen van me een hypocriet met schizofrene trekjes. Ik kan in mijn persoon onmogelijk de tegenstrijdigheid verenigen; dat ik tegelijkertijd onderdaan van een despoot ben en burger van een democratisch land.

Kijk, zo zijn niet-Westerse immigranten een aanwinst voor onze samenleving. Ik krijg er weer een beetje goede moed van.

Maar dat krijg ik weer niet van de agressieve reacties van zijn landgenoten, zoals die te vinden zijn onder de open brief van Lahrouchi:

 

Gepost door: Braber op 25-01-2014 01:26 | Alert

Hou gewoon je klep met je rifblabla.

Hassan 2 ruimde iedereen uit de weg die tegen hem was zowel Arabier als amazigh.

In steden als Casablanca en marakech zijn er duizenden mensen vermoord/verdwenen. domme riffijnen zoals jij denken alleen in eigen belang.

En arabieren zijn al 1400 jaar in Marokko, dus veel succes om ze weg te krijgen.

sterker nog, zij hebben het Marokko gecreerd zoals jij en 40 generaties voor jou het land al kennen.

Gepost door: Abou Imran op 24-01-2014 21:07 | Alert

Lang leve Hassan 2.

Wat een koning was dat. Deze koning Mohammed 6 is veel te soft. Kijk iedereen kan nu zn gore bek opentrekken. Bij Hassan 2 durfde niemand wat te zeggen.

Hassan 2 de beestenuitroeier. Beste koning die Marokko ooit heeft gehad.

Gepost door: Would Mnissar op 24-01-2014 19:41 (via gsm) | Alert

Jij bent gewoon een landverader!
Marokko is de mooiste land ter wereld a ………….! Jij bent gewoon verkaasd!
Donder op man met je democratie!! Wanneer heeft democratie gewerkt voor een Arabisch land? Dat werkt gewoon niet samen debiel!!!!

http://hotmail.com

Gepost door: Bachir op 24-01-2014 18:52 (via gsm) | Alert

Best ali
Hou je mening bij je en doe wat jij goed vindt .je mag nooit morokko vergelijken met europeese landen.ik ben moslim en ik hou van marokko en allah is met ons allemaal.inchaallah .vive amazigh en vive arabieren .marokanen love marokko

Overigens; is het wel mogelijk voor een Marokkaan om afstand te doen van zijn (opgelegde) Marokkaanse nationaliteit? Velen zeggen van niet. Maar dat is onzin. Bernadette de Wit zocht het uit en schreef er een interessante beschouwing over.

Het kan dus. En het zou veel vaker moeten gebeuren. Kies eens, Marokkanen. Voor Nederland of voor Marokko, maak niet uit, maar kies en ga dan een constructief leven leiden. Neem afstand van het gezeur en je gemakzuchtige slachtofferstatus. Maak er wat van. [/cleeng_content]

facebooktwittergoogle_pluslinkedin

KRO zoekt ex-PVV-ers voor afzeikprogramma

20121206_142044_KROReporter

 

Het is verkiezingstijd en dus is de NPO druk bezig met het voorbereiden van anti-PVV uitzendingen. Beschuldigingen van onderhuids nazisme, gedoetjes tussen mensen waaruit interne onenigheid blijkt, mensen die het ineens echt niet met hun geweten konden rijmen dat Wilders met Marine Le Pen ging optrekken, en die dit geweten graag voor de buis willen uitventen. Grijpt uw kans. Het is bij de NPO altijd ‘nieuwe ronde, nieuwe kansen’, maar nu, voor de Europese verkiezingen en voor de gemeenteraadsverkiezingen, gaan we op de tv in de hoogste versnelling. Verder lezen

facebooktwittergoogle_pluslinkedin