Na meer dan 30 jaar. Gestopt met de Volkskrant.

Door Victor Onrust

 

Gefeliciteerd Janny Groen,

Je bent de druppel die de emmer deed overlopen. Wees er maar trots op. Ik zeg de Volkskrant na meer dan 30 jaar op. “Speelde de rol van nar in Arabistenland met verve.” Dat noem ik een vreugdedans op het graf van Hans Jansen. Van een zeer erudiet persoon die als enige de andere arabisten, in meerderheid mede mogelijk gemaakt door onze Salafistische vrienden, van repliek diende. Bijna was Arnon Grunberg vorig jaar met de eer gaan strijken met zijn “Een stem tegen het Europese project is een stem op de fascisten”.

Die emmer was behoorlijk groot. Ik ben een tolerant en geduldig mens. Onder leiding van de onvolprezen Philippe Remarque is die tot de rand toe volgelopen. Niet zonder herhaalde pogingen om enig begrip van de kant van de redactie te krijgen. Te prijzen valt dat Remarque mijn mails beantwoordde. Jammer dat hij ze niet eerst goed las. Hij schijnt te denken dat ik er op uit ben om alleen mijn eigen mening in de krant te lezen. Ik heb geschreven dat ik graag zou zien dat kranten weer meer een eigen kleur krijgen en niet in navolging van de politiek alle mensen te vriend willen houden. Dat is wel iets anders en het was slechts een vrome wens voor de wat verdere toekomst. Mijn kritiek was heel wat eenvoudiger.

Om te beginnen zou er een eind moeten worden gemaakt aan de framing, beter gezegd het schelden, dat in mijn waarneming vooral de rechterzijde treft. “Nar”, “populistisch”, “extreem-rechts”, “racistisch”, “haatzaaien”, “fascisme”,”islamofoob” het zijn termen waarvan vaste columnisten en tijdelijke opinieurs zich vrijelijk mogen bedienen. Om te beginnen duidt dit op een tekort aan algemene ontwikkeling bij de desbetreffende scribenten. Het gebruik van dergelijke adjectieven is een teken van zwakte en kan slechts in bijzonder duidelijke gevallen toegepast worden. Is het geval wat minder duidelijk dan is enig bewijs noodzakelijk, maar dat wordt niet gegeven. Overigens duiken deze termen ook in journalistieke nieuwsberichten regelmatig op.

Een tweede, verwante wens is om degenen die uiteindelijk de ondergang van de Westerse beschaving, meestal gepersonifieerd in de joden/Israël op de agenda hebben staan niet meer aan het woord te laten. Ook niet met een enkele kritische alinea ernaast in een kadertje. Dit wordt de lezer door de strot geduwd onder het mom van de vrije meningsuiting. Ik vrees dat met dit argument Joseph Goebbels in 1930 ook die ruimte zou hebben gekregen om maar eens een Godwin te gebruiken. Het zijn over het algemeen gewiekste propagandisten die het nog net in het nette houden. Twee recente voorbeelden:

In “Met een tweet Israël bestoken” (Robert-Jan Friele, 15 oktober 2014) wordt in zogenaamd neutrale maar in feite bewonderende bewoordingen over de boycot-terreur van de organisatie BDS geschreven.

“Is dit de haatimam?” (Stieven Ramdharie, 11 april 2015), krijgt al-Khamees alle ruimte om over twee pagina’s vrijwel onweersproken zijn gang te gaan, begeleid door foto’s met een hoog knuffelgehalte.

Lees verder op het blog van Victor Onrust.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

11 Reacties

  1. D. G. Neree

    15 mei 2015 op 23:47

    @mrs.venderleek, inderdaad. Objectieve verslaggeving over een breed gebied en niet een voorgekauwde selectie van onderwerpen.

    Gekleurde journalistiek is geen journalistiek, maar opinie en propaganda.

  2. …. “dat kranten weer meer een eigen kleur krijgen”…. Ik WIL helemaal geen ‘kleur’. Ik wil een objectief verslag! Daarom lees ik alle berichtgevingen en vorm daarna mijn eigen mening. Eigenwijs? Ja!

  3. J. C. Th. Köhler

    15 mei 2015 op 02:03

    Nou vind ik het geen aanbeveling als je dertig (30) jaar abonnee blijft van De Volkskrant. Dat is niet “ten halve gekeerd”, maar een seconde voor het einde. Jouw einde, welteverstaan.

    j.c.th.kohler@ziggo.nl

  4. D. G. Neree

    15 mei 2015 op 00:20

    Alle kranten al jaren en jaren geleden links laten liggen en heb daar alleen maar voordeel van, net als het uit laten staan van de televisie.

    Sinds ik mijn nieuws van het internet haal ben ik:
    – beter en veelzijdiger geïnformeerd;
    – zalig verstoken van alle vooroordelen en leugens die me worden voorgeschoteld in het geval van nieuws;
    – zalig verstoken van de 80% triviale bullshit waar men meent het ‘echte’ nieuws mee te moeten doen vergezellen;
    – verstoken van de impliciete beledigingen aan mijn gezonde verstand;
    – verstoken van een hoop ergernis en machteloze woede

    Ik merk het in de meningen van mensen die direct en indirect hun kennis van de actualiteit aan kranten en t.v. ontlenen. Het zijn voorgekauwde, emotioneel gekleurde clichémeningen, die met een beetje nadenken met de grond gelijk kunnen worden gemaakt.

    De Nederlandse pers is een bijzonder provinciaals gebeuren, maar met een air van dat ze wel eens de hele wereld zullen vertellen hoe er over dingen gedacht…

  5. Ik ben geen journalist,… gelukkig maar!
    Wat de MSM betreft, het kan natuurlijk wel een mooie graadmeter voor de gedachten en strategie van de ’tegenpartij’ zijn, en daarmee tegelijkertijd iedere keer weer een uitdaging om je eigen visie kritisch samen te stellen.
    En, laten we wél wezen, het zorgt ook voor stof tot discussie? Want waarover zouden we het hier anders moeten hebben 😉

  6. Bedenk me met pas, na het lezen van dit boeiende artikel, dat het deze maand alweer dertien jaar geleden is dat de NRC hier voor het laatst op de mat plofte. Niets aan gemist, zo blijkt.

  7. Bij ons is de gelijkgeschakelde pers al meer dan een decennium buiten gegooid, met uitzondering van het lokale suffertje (Parool).
    We hebben nu nog slechts het gedwongen abo op de npo, helaas.

  8. De Volxkrant en haar invloed op het linxe tokkievolk was dertig jaar geleden al een gegronde reden om definitief te emigreren.

  9. Bijna de hele media is zo (doorzichtig) gemanipuleerd, dat je echt op een onbewoond eiland moet wonen om nog 1 woord van deze volkomen eenzijdige berichtgevingen serieus te nemen. Objectiviteit en feitenonderzoek zijn 2 woorden die al lang uit deze media zijn geschrapt! Op een enkele uitzondering na (Elsevier) is het lezen van dagbladen een verspilling van tijd en geld geworden!

  10. Het preken voor eigen parochie blijft preken voor eigen parochie. Ooit al eens iemand ontmoet die door een krantenartikel radicaal van hersencapaciteit veranderde?
    Sinds ik geen kranten meer lees of tv zie ben ik minder gefrustreerd. Ik ervaar dit als winst.

© 2022 De Nieuwe Realist

Thema door Anders NorénOmhoog ↑