Page 2 of 155

Een ‘incident’

Door Joost Niemöller

‘Wat is er nu precies gebeurd?’

‘Zeven slachtoffers in Londen Drie daders. Ook doodgeschoten. Droegen bomvesten, maar die waren fake. Staken in het rond met lange messen.’

‘O gelukkig.’

‘Gelukkig?’

‘Geen bommen bedoel ik. Wel erg voor die slachtoffers natuurlijk.’

‘De media hebben het over een “incident.” Alsof het een eenmalig iets is.’

‘Maar de politie heeft heel snel opgetreden. Het incident duurde maar acht minuten uiteindelijk.’

‘Je vergeet de paniek. De angst. De chaos. Die duurde uren.’

‘Je moet niet altijd zo negatief zijn. Ik las dat Ariana Grande een benefietconcert geeft in Manchester. En dat er nu extra beveiliging is.’

‘O ja, Manchester. Dat was het vorige ‘incident.’ Je houdt het haast niet bij hè.’

‘Nee, zo mogen we niet denken. Daar word je maar kwaad van. Beter is: Rustig blijven herdenken. Samenhorigheid. Dat is toch het beste.’

‘In afwachting van het volgende incident?’

‘Nee, zo moet je niet gaan denken.’

‘En de islam?’

‘Nee, zo moet je niet gaan denken.’

‘Maar de moslims waren toch blij?’

‘Dat weet je niet. En als dat zo is, zeker niet alle moslims. Een klein groepje.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Anders zouden er toch wel elke dag aanslagen zijn? Dan wordt het gewoon oorlog. Daar wil ik niet aan denken. Je moet positief blijven. Onze maatschappij is heel veerkrachtig.’

‘Nou, bij mij is de rek er wel een beetje uit.’

‘Niet doen. Dat is precies wat ze willen. De terroristen. Die willen dat wij radicaliseren. En dan wordt het oorlog. Dat moeten we juist niet willen met z’n allen.’

‘Weet je, je hebt zo goed klaarliggen, die zinnen van je. Je lijkt wel een politicus.’

‘Met jouw cynisme schieten we niets op.’

‘Ik ben mijn cynisme ook strontzat. Ik ben woedend!’

‘En dan?’

‘Dat zullen we nog wel eens zien.’

‘Nu word ik bang van je.’

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Journalisten; hoog opgeleid, arm en links-afhankelijk

Door Dr Gert Jan Mulder

Er is veel aan de hand in de media omdat het verdienmodel voor de traditionele media (kranten en tijdschriften) onder druk staat als gevolg van technologische ontwikkelingen. Ook televisie voelt de laatste decennia de druk van de komst van commerciële omroepen en meer recentelijk de alternatieven, waarover steeds meer consumenten beschikken, zoals bijvoorbeeld internet TV, Youtube & Netflix. Zelfs de politieke druk op de zwaar gesubsidieerde NPO wordt gevoeld (terug lopende kijkcijfers, dalende advertentie inkomsten). De nieuwe media zal onafwendbaar qua aantal consumenten toenemen. Google verdient inmiddels USD 50 miljard aan reclame inkomsten via haar websites.

Journalisten spelen een cruciale rol binnen de veranderende wereld van de media. De journalistiek is in Nederland van oudsher gedegen georganiseerd. Er zijn tal van uitstekende opleidingen om journalist te worden. Er is een belangenvereniging voor journalisten de NVJ, de Raad voor de Journalistiek, waar u bijvoorbeeld klachten in kunt dienen als u vindt dat een journalist onzorgvuldig is geweest[1] en overige gildes waaronder Het Nederlands Genootschap voor Hoofdredacteuren[2].

Uit recent onderzoek onder de leden van de Nederlandse Vereniging van Journalisten bleek ruim 80% te pleiten voor overheidssteun voor onafhankelijke journalisten[3]. De overige 20% had hier bezwaren tegen, vooral vanwege het feit dat ook de overheid verandert, waarbij met name de risico’s van het oprukkend populisme werden genoemd. Stel u eens voor dat de PVV in de regering komt.

Onafhankelijk is voor journalisten erg belangrijk. Voormalig Tweede Kamerlid Mei Li Vos bepleitte nog in februari 2017 in het Parool dat de overheid in actie moest komen voor de onafhankelijke pers[4].  Wel bijzonder dat zowel een overgroot deel van de beroepsgroep journalisten als ook de linkse politica Vos denken dat de onafhankelijkheid van journalisten het best gediend is met een actieve rol – en financiering – van en door de overheid. Onafhankelijk van wie, wat, waar, wanneer, waarom en bovendien hoe?

Als je veel geld wilt verdienen, dan lijkt de keuze voor journalist niet de aangewezen weg. Voor veel journalisten zal het een roeping zijn. Het vak journalist heeft traditie getrouw aantrekkelijke kanten. Het geeft bekendheid, een bepaalde vorm van macht en bovendien status. Een veel gehoorde klacht is dat de main stream media en de daaraan verbonden journalisten van linkse signatuur zijn. Wij zouden daarover niet moeten klagen. Het inkomen van de gemiddelde journalist is erg bescheiden en daarom is het eenvoudig te verklaren dat veel journalisten een wat linksige signatuur hebben.

Geplaagd door een vooroordeel dachten wij dat de meeste journalisten te laag opgeleid zouden zijn. Een klein onderzoekje[5] onder 66 meer bekendere journalisten logenstraft dit vooroordeel. Journalisten zijn doorgaans uitstekend opgeleid: HBO journalistiek of Universitair. Onderstaand een klein overzicht van de 66 namen: Lees verder >>

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Volkskrant voerde veroordeelde terrorist op als ‘extreem-rechts deskundige.’ Het bewijs.

(Opklikken om goed te kunnen lezen)

 

 

(Opklikken om goed te kunnen lezen)

(Opklikken om goed te kunnen lezen)

Bij de Volkskrant moeten ze achteraf ook wel hebben begrepen dat er wel iets niet helemaal in de haak was met achterbakse stuk tegen Thierry Baudet, waarin hem werd aangewreven dat Baudet niet deugde omdat hij extreem rechtse contacten zou hebben, en dit met een insinuerend kop.

Vandaag probeert de ombudsvrouw van de Volkskrant de schade een beetje te beperken met een vaag ditjes en datjes stuk.

De Volkskrant gaat daarin ook in op een snoeihard tegenstuk van Paul Frentrop.

Frentrop schrijft daarin over een van de ‘deskundigen’ die aangehaald worden in het smeerstuk in de Volkskrant:

Om tot deze conclusie te komen hadden de twee journalisten die aanleiding zagen om dit artikel te schrijven twee deskundigen geraadpleegd: De eerste is Willem Wagenaar, die wordt aangeduid als onderzoeker van de Anne Frank Stichting. Die aanduiding is juist, maar onvolledig. Als ik goed ben geïnformeerd, heeft de heer Wagenaar een lange carrière in het extreemlinkse activistenwezen achter de rug, maakte hij deel uit van de krakersbeweging die geweld niet schuwde en was hij betrokken bij de aanslag in 1986 op leden van de Centrumpartij in de plaats Kedichem. Hij werd hier in 1987 door de arrondissementsrechtbank Dordrecht voor veroordeeld. Nu kunt u zeggen: dit is juist een teken dat hij deskundig is op het gebied van extreme politiek, maar mij bevreemdt deze keuze.

De ombudsvrouw van de Volkskrant reageert hierop aldus:

Wagenaar wil niet ingaan op zijn verleden, maar de Anne Frank Stichting staat vierkant achter zijn expertise. ‘Voor ons is alleen zijn deskundigheid relevant’, zegt een woordvoerder. ‘En zijn expertise staat absoluut niet ter discussie.’

En die Wagenaar deugt toch echt helemaal, beweert de Volkskrant ombudsvrouw:

Wagenaar is al jaren betrokken bij de monitor naar racisme en extremisme en voert onderzoeken uit voor de overheid.

Maar… hoe zou het toch komen dat Wagenaar niet wil ingaan op zijn verleden? Hij had toch gewoon even kunnen zeggen dat hij niets te maken had met de aanslag in Kedichem en dat Frentrop loog? Het is nogal wat wanneer zoiets over je gezegd wordt.

Nou, Wagenaar deed dat niet omdat hij wel degelijk veroordeeld werd.

Ik noem Wagenaar met naam en toenaam in mijn boek De verschrikkelijke Janmaat.

Samen met drie anderen. Die noem ik ook.

‘Kedichem’ was niet zomaar een aanslag, zo beschrijf ik dat aan de hand van veel getuigenverklaringen uitgebreid in mijn boek. Zo’n zestig grotendeels oudere mensen werden door een professioneel krakersleger ingesloten en daarna gingen er brandbommen naar binnen. Het doel was om mensen te doden omdat ze een andere politieke opvatting hadden. Uiteindelijk zou de weduwe van Janmaat daar haar been verliezen. Dat er geen doden vielen was een wonder.

De mensen die dat deden waren dus terroristen. Deze vier zouden er met lichte straffen vanaf komen omdat de rechter in de leugen trapte dat het ging om ‘rookbommen’ in plaats van ‘brandbommen.’ Ook dit beschrijf ik uitgebreid in mijn boek.

Bij het archiefonderzoek voor mijn boek over Janmaat vond ik de vonnissen, en daarvan druk ik hierbij een deel af.  

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Het Europese DNA heet ‘overgave.’

Door Joost Niemöller

Vandaag vroeg een vriend van me zich af wanneer de Europese volkeren nu eindelijk eens wakker zullen worden over de islam, nu weer na Manchester. Wat was er na al die aanslagen nog meer voor nodig? Het antwoord is dat het inderdaad verbijsterend is. De massale woede blijft uit. Er zijn geen wraakgevoelens. Na iedere aanslag gaat Europa massaal in de rouw, en blijft de woede uit.

Het zijn moslims die de aanslagen plegen, dus een natuurlijke reactie op een aanslag zou zijn dat zichtbare moslims op straat werden aangepakt.  Niets van dat alles.

Let wel (voor ik weer opzettelijk verkeerd begrepen wordt), ik moedig niet aan dat willekeurige moslims van de straat geplukt werden en afgerost, of erger. Ik verbaas me er alleen maar over dat dit totaal niet gebeurt. Zelfs niet als er, zoals in Manchester, met opzet, kinderen  tot doelwit werden gekozen.

Wat we zien, zijn de telkens weer terugkerende rouwrituelen. De spreekwoordelijke bloemen, de gedichten, kaarsen, teddyberen, de ‘verzoeningen’ met moslims door met ze ergens arm in arm te gaan staan op een plein, of zoals de politiecommissaris van Manchester deed, in het openbaar een koran overhandigd te krijgen. De moslim ernaast stond breed te grijnzen. He couldn’t believe his luck.

Er is iets heel raars aan de hand met de Europese bevolking. Het is die aanhoudende behoefte tot overgave, zoals te zien op de bijgaande fotocollage, waarin een blank meisje, staand tussen immigranten, met een brede lach haar truitje optilt, om met een slogan te laten zien dat de immigranten wat haar betreft ‘welcome’ zijn, en die immigranten reageren daarop door dit meisje massaal aan te randen. De lach van het meisje verandert in een angstgrijs, en nu lachen de immigranten. Je zou zeggen: les geleerd voor dat meisje. Maar ik vrees van niet.

De overgave zit diep in het Europese DNA.

De noodzakelijke woede is eruit geramd.

Verzaligd wachten we onze dood af.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Volkskrant associeert Thierry Baudet in bruine geur. De linkse methode.

Door Joost Niemöller

 

Een fijn stuk weer vandaag in de Volkskrant, waarin van alles wordt gesuggereerd om Thierry Baudet in een soort van nazihoek te plaatsen.

Het argument dat wordt gehanteerd is: Hij kent mensen die…

Zo kent hij mij. Zegt de Volkskrant. Over mij wordt beweerd:

En onlangs mocht Joost Niemöller, de journalist die gelooft dat zwarte mensen veel vaker crimineel zijn door hun dna-structuur, zijn nieuwste boek presenteren op een avond van FvD.

Wat klopt is dat mijn boek Kwaad werd gepresenteerd in de ruimte van Forum waarin Thierry Baudet wel vaker bijeenkomsten houdt. Dat boek ging over de kwaadheid onder de Nederlanders over de gevolgen van de immigratie. Het gaat niet over mijn door de Volkskrant veronderstelde ‘geloof’ dat zwarte mensen vaker crimineel zouden zijn ‘door hun dna-structuur.’ Waar en hoe ik dat gezegd zou hebben, (en wat er dan wel zo bijzonder zou zijn aan zwarte mensen, dat er, anders dan bij andere mensen een relatie met DNA en criminaliteit te ontdekken zou zijn) laat de Volkskrant in het midden.  Er valt dus ook niet op te reageren. Wat blijft hangen, is dat ik iets zou geloven en dat dit niet zou deugen. Zo werkt de associatieve methode. Niet met feiten, maar met suggesties. Omdat er geen discussie met argumenten wordt gevoerd, kun je je er ook nooit tegen verdedigen, behalve door te vragen: ‘Zeg Volkskrant, waar heb ik die geloofsbelijdenis gedaan? Wat zei ik precies? In welk verband?’ Maar op dat soort vragen komt nooit een antwoord. Zelfs een ingezonden brief met dat soort vragen wordt niet geplaatst, merkte ik onlangs toen er door de Volkskrant associatieve leugens over mij verspreid werden over MH17.

Op dezelfde manier wordt de studiegroep Erkenbrand in een bruin hoekje gezet:

En ook Erkenbrand, een nieuwe fascistische beweging van zo’n 25 hoogopgeleide studenten die onlangs een congres organiseerden voor honderd geïnteresseerden, schaart zich achter Baudet.

Fascistisch? Op basis van wat? Het staat in de Volkskrant dus daarom is het waar?

Dit stuk is het zoveelste voorbeeld van de associatieve propaganda die door links wordt bedreven. Uiteindelijk valt het oordeel  ‘Thierry Baudet=extreem rechts’ net niet, maar het kwaadaardige netwerk is er wel overheen gelegd. Framing heet zoiets ook wel. De Volkskrant zorgt ervoor dat er een ‘bruine geur’ om Thierry Baudet heen is gaan hangen, ook al krijgt hij dan nog net het laatste woord om te ontkennen. Maar na al die extreem rechts associaties werkt zo’n ontkenning natuurlijk alleen nog als een bevestiging:

De politiek leider weigert zich uit te spreken over hoe wenselijk het is dat extreem-rechtse groeperingen zich achter FvD scharen. ‘Soms vliegen ze uit de bocht’, zegt hij over de studenten van Erkenbrand, ‘maar het zijn jonge mensen die bezig zijn de wereld te ontdekken. En Kusters mag bijeenkomsten bijwonen en op mij stemmen, al zijn de teksten op zijn website soms absurd. We wonen in een vrij land. Mensen moeten ons op onze eigen standpunten beoordelen, niet op die van onze aanhangers.’

Ja, ja, moet de Volkskrant lezer dan denken: Daar zit een bruin geurtje achter. Anders ontkent hij het toch niet? En daarmee is het doel van dit soort ‘journalistiek’ bereikt.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Salman Abedi was weer een product van open grenzen

Door Joost Niemöller

Het was precies als bij Anis Amri die met een truck ploegde door een kerstmarkt in Berlijn. Kwam uit Tunesië als ‘asielzoeker’ met een bootje. De truck kwam uit Polen. Amri werd uiteraard bij de grens niet gecontroleerd. Na zijn aanslag stapte hij op een bus, ging, met een wapen, probleemloos door Nederland en Frankrijk en werd tenslotte door puur toeval aangehouden en doodgeschoten door politie in Milaan. Hij had veertien nationaliteiten, en stond weliswaar op lijsten van de politie (hij verkeerde in salafistische kringen) maar hij werd nooit vast gezet. Ondanks het stempel ‘gevaarlijk.’ Informatie die binnen de politie overigens niet breed werd gedeeld. Amri werd verklaard tot ‘lone wolf’.

Salman Abedi was geen lone wolf. Hij maakt onderdeel uit van een netwerk. Hij reisde enkele dagen voor zijn aanslag in Manchester zonder probleem via Düsseldorf, want hij stond niet op een lijst. Mogelijk stond hij in Noordrijn-Westfalen in contact met salafisten. Hij kwam uit Libië en kon zonder problemen heen en weer reizen. Hij zou ‘wraak’ hebben gezworen op de westerse bombardementen op Syrië, waar hij ook was. Daar zou hij hebben gezien hoe kinderen omkwamen. En nu waren dus de Engelse kinderen aan de beurt in zijn hoofd.

Althans, dat zei z’n zuster.

Zijn vader en jongere broer werden gearresteerd in Tripoli. Ze zouden op de hoogte zijn geweest van de aanslagen in Manchester. De vader verklaarde kort tevoren nog dat zijn zoon ‘onschuldig’ was.

In Manchester zou er een link zijn met een bekende ISIS ronselaar voor Syrië,  Raphael Hostey.

Vanuit zijn directe omgeving werd er maar liefst vijf keer ‘geklikt’ naar de autoriteiten over Abedi. Hij vertelde trots rond dat hij een terrorist was. En die autoriteiten? Die deden daar niets mee. Hij kon reizen wat hij wilde. Want Europa is zonder grenzen.

 En het AD noemt hem ‘naïef.’

Ik weet wel wie naïef is. Of is het kwaadaardig?

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Na Manchester. Het wegkijken is alweer begonnen.

Door Joost Niemöller

 

De beelden en de verhalen van de angst en de paniek in de concertarena in Manchester.

“There was screaming crowds everywhere, screaming kids everywhere, like something you’d see on TV, out of a movie, not reality.”

De rituele, nietszeggende rouwuitspraken van de politici, het is inmiddels allemaal al bekend.

Wat is de variatie, het ‘verhaal’, dit keer? Dat de bomaanslag gericht was op kinderen en hun ouders, die na afloop van het concert op weg waren naar de uitgang, en zich bevonden in een onbeveiligde ruimte, waar merchandising werd verkocht van  de Amerikaanse zangeres Ariana Grande, zo’n typisch sexy meisje dat opzwepende muziek maakt met veel dans, romantisch verlangen, maar ook de belofte van zelfstandigheid. Muziek waar tienermeisjes op af komen. Het was dus geen toeval dat de (zelfmoord?) aanslagpleger juist daar ging staan: Onschuldige meisjes, westerse, ‘vrije’ cultuur, het was allemaal in overeenstemming met het bedoelde effectbejag.

Kijken we naar dit overzichtje van de laatste tien jaar in Groot Brittannië, dan zien we dat het doelwit telkens is: Onschuldige mensen. Iedereen kan het zijn. De enige uitzondering was de zeer gruwelijke moord, op straat, van de militair Lee Rigby, die (toevallig?) op dezelfde datum plaatsvond als Manchester gisteravond.

In de berichtgeving gaat het er dan ook meteen om: Hoe leg ik dit uit aan kinderen. Nou, zeg maar dat de kans dat je er als kind in terecht zult komen, extreem klein is en dat de wereld in werkelijkheid een veilig plaats is voor ze:

Remind children that this sort of danger is incredibly rare and unlikely to happen to anyone they know and the world is actually a very safe place for them.

Maar moeten we dat geloven? De kans dat jij, of je kind in de westerse wereld het slachtoffer wordt van een aanslag door illegale moslimmigranten is misschien percentueel klein, maar hoe lang kan dat geruststellende verhaaltje nog volgehouden worden als er weer een aanslag plaatsvindt en weer en weer?

Vroeg of laat zullen we toch echt naar de bodem van het probleem moeten. Het begint met de letter I.

Want bedenk wel: In Egypte wordt de aanslag in Manchester gevierd.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Angsthaas Pechtold durft niet te regeren. Wilders is de grote winnaar.

Door Joost Niemöller

D66 is een partij zonder vaste achterban. De PvdA is dat tegenwoordig ook. Dit zijn partijen die extreem kunnen uitdijen en dan weer, als een ballon, gevuld kunnen worden met plotseling opkomende stemmers. Vroeger was D66 geheel afhankelijk van het succes of verlies van de PvdA. Kromp de PvdA, dan groeide D66. Niet omdat er een warm gevoel was ontstaan voor D66, maar een koud gevoel voor de PvdA. Een en ander is zeer onderbouwd vastgelegd in een geschiedenis van D66, Tussen ideaal en illusie. D66, was anders dan de PvdA al eens de opheffing nabij, en kon alleen maar gered worden door ‘neutraal’ te zijn over de Armeense genocide, waardoor tijdelijk Turkse stemmen werden binnen gehaald. Het geeft goed aan dat D66 maar voor één ding staat: De macht.

Maar dat is tegelijkertijd het probleem. Als D66 als zijnde zelfverklaarde ‘middenpartij’ (een woord wat staat voor gebrek aan inhoudelijke principes) in de regering komt, wordt het profiel onzichtbaar en marginaliseert de partij verder.

In werkelijkheid is D66 een linksige pro globaliseringpartij en is dus bij uitstek een vertegenwoordiger van de bestuurselite, die recht tegenover het Nederlandse volk staat.

Er is extreem veel moed nodig om te gaan regeren. Beter kun je zeggen: suïcidale moed. In welke regeercombinatie D66 optreedt, het resultaat zal altijd zijn: Verlies.

D66 moet dus op zijn minst een punt scoren, en ironisch genoeg is dat nu ‘voltooid leven.’ Om dat erdoor te drammen dienen de christelijke partijen klein gehouden te worden. Met de PvdA maakt D66 een kansje, maar de PvdA wil niet, en dus wordt in de verwarde filosofie van Pechtold de SP erbij gehaald, ook al geen voorstander van de ‘voltooid leven’ gedachte.

 

Er zit natuurlijk een zekere logica achter het voorstel van D66. Door zowel de PvdA als de SP erbij te willen halen in een vijf partijen kabinet, hoeven althans die partijen niet meer bang te zijn voor elkaar als concurrent op links. Maar verder dan dat komt die logica niet, want iedereen ziet bij dat vooruitzicht de brede grijns van Jesse Klaver.

Gaat dus nooit gebeuren. Weet Pechtold ook wel.

Het voorstel van Pechtold is niets anders dan destructief. Schippers kan hier niks mee. Het duidt vooral op de onwil van Pechtold, of liever gezegd de angst om te regeren. Tenzij Pechtold, met zijn voorkennis, er vanuit gaat dat regeren met GroenLinks uiteindelijk toch weer aan de orde gaat komen. Dan moet dus het CDA inbinden. Een te grote gok denk ik. Want Buma heeft op dit punt wel principes.

Hoe dan ook. Dit kabinet zonder PVV lijkt er dus niet te gaan komen.  Of het wordt een minderheidskabinet en dat is sowieso een wanhoopspoging.

Wilders is de grote winnaar.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Segers buigt vandaag diep voor de islam

Door Joost Niemöller

In het islamitische Midden Oosten worden de christenen massaal gemarginaliseerd, verdreven, afgeslacht. Alleen onder Assad in Syrië is er nog bescherming voor de christelijke minderheid. Als je christen bent in Nederland, dan heb je dus meer dan genoeg reden om huiverig te staan tegenover uitbreiding van de islam hier.

Dat is dan ook het begrijpelijke standpunt van de SGP, die heel duidelijk stelt: het christendom is in essentie niet de islam:

Ongemakkelijke verschillen dringen zich namelijk onvermijdelijk aan je op. Het liefdegebod van Jezus Christus en het geweldsgebruik van Mohammed vormen een verschil van dag en nacht. En denk aan het gegeven dat de sharia zich presenteert als concurrent van de rechtsstaat. Niet-moslims worden dan tot tweederangsburgers gedegradeerd en geweld tegen hen wordt gelegitimeerd. Rechtspraak verwordt tot willekeur.

Dat kan ik, als niet-christen, goed volgen.

Wat ik niet kan volgen, is het bange geglibber van Gert Jan Segers, de leider van de ChristenUnie over de islam. Het komt nog het meest in de buurt van masochisme, wat hij schrijft in zijn columns:

En wat een christen in ieder geval weet, is dat Gods hart ook naar moslims uitgaat en dat het om medemensen gaat, van wie Jezus ons vraagt hen lief te hebben. Maar als je het evangelie serieus neemt, dan weet je tegelijk dat de islam de aanval opent op het hart ervan.

Iets, namelijk de islam, opent de aanval op het hart van wat jij essentieel vindt, en je antwoord is… liefde.

Segers zegt ook dat de islam voor hem als christen nog veel erger is dan voor een ‘PVV-stemmer’:

De kennismaking met de islam is voor mij als christen namelijk veel ingrijpender dan voor een gemiddelde PVV-stemmer, voor wie de islam alleen maar een politieke bedreiging is. Juist omdat niet zozeer mijn vrijheid op het spel staat, maar omdat het gaat over mijn enige hoop in leven en sterven.

Wat natuurlijk volstrekte kolder is: De islam is voor mij, als atheïstische Nederlander, bijvoorbeeld een directe bedreiging, omdat die raakt in mijn hart; mijn vrijheid. En ook in mijn ideeën over gelijkwaardigheid van man en vrouw, hetero en homo.

Dat Segers dat allemaal wat minder relevant vindt, verontrust mij dan weer, en maakt nog eens extra duidelijk waarom ik geen christen ben.

Maar zoals gezegd; de SGP christenen begrijp ik. De CU christenen beschouw ik als een directe bedreiging van mijn samenleving. Onder die mantel van de liefde schuilt namelijk de overgave van de westerse maatschappij.

Het is helemaal in die lijn dat Segers vandaag op het CU congres aankondigde dat hij veel liever met de voltooid leven mensen van D66 wil samenwerken dan met Wilders. Want de weerbaarheid van Wilders ten aanzien van de islam, past niet in de masochistische  filosofie van Segers.

Vandaar dat hij zegt:

Ik stond tegenover Geert Wilders en heb daar onze vrijheid verdedigd. Wij genieten zelf van de vrijheid om te geloven en daarom gunnen we dat anderen ook. Hier en elders in de wereld!

Wat Segers verdedigt, is juist de opgave van de vrijheid door een ideologie binnen te laten die onze vrijheid wil verpulveren. In Lunteren werd er enthousiast voor geklapt. Dat stemt niet gerust.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Haagse chaos compleet. Wilders wint.

Door Joost Niemöller

Iedere dag blijkt het formatiekarretje waar Edith Schippers krampachtig aan staat te trekken, dieper in het mulle zand gezakt.

Combi met GroenLinks mislukt. SP wil niet met VVD. Bijna niemand wil met PVV. D66 wil niet met CU. PvdA haakt af.

Buma heeft het over een ‘impasse.’

Geen van de establishment partijen lijkt het aan te durven om in dit bij voorbaat lekke regeringsbootje te stappen. Schippers last een weekend ‘bedenktijd’ in, wat betekent: Nog meer achter de schermen, nog meer onduidelijkheid, nog meer vaagheid.

Nu kun je zeggen: Formeren met vier, of misschien wel meer partijen is bij voorbaat hondsmoeilijk, zo niet onmogelijk, omdat dan bij gebrek aan vertrouwen werkelijk alles dichtgetimmerd moet worden. Met als uitkomst geen beleid. Een beetje zoals dat in Brussel gebeurt.

Maar er is meer aan de hand. De formatiepoging met GroenLinks mislukte op het immigratiedossier. Zo werd althans naar buiten gecommuniceerd. De onderhandelende partijen bleven niettemin vriendschap naar buiten toe uitstralen, met als onderliggende boodschap: We komen er nu misschien niet uit, maar in een later stadium wellicht wel. Dat roept bij de niet mee onderhandelende partijen zoals de PvdA, en in mindere mate de CU, uiteraard wantrouwen op. En nu is er al bij voorbaat nauwelijks vriendelijkheid tussen D66 en CU. D66 ligt op ramkoers aangaande hun ‘voltooid leven’ agenda. Hoe ironisch in dit geval. En hoe ongeloofwaardig. Natuurlijk gaat het daar niet om. Een combinatie met de CU is simpelweg te zwak. Dat is alleen nog maar net iets minder zwak dan een minderheidskabinet VVD CDA D66.

Toch valt het moeilijk te geloven dat de ‘immigratie’ bij de eerste formatiepoging echt het breekpunt was. De betrokken partijen willen namelijk alles via de band van de EU spelen.  CDA en VVD zouden de internationale verdragen over asiel willen veranderen. GroenLinks zou daar tegen zijn. Maar dat voorstel is niet meer dan een lege huls, zolang het Nederlandse lidmaatschap van de EU op tafel blijft liggen. GroenLinks hoeft dus nergens bang voor te zijn. Binnen de EU kan geen enkel internationaal verdrag veranderd worden. EU wetgeving en asielwetgeving zijn tot in het oneindige verknoopt geraakt. Bovendien bestaat de wil er niet in Brussel. Een no go.

De enige weg naar een gezond immigratiebeleid is de Zwitserse weg. VVD en CDA komen niet eens in de buurt van dit denken.

Het lijkt er dus op dat het opheffen van de eerste formatieronde een strategisch spelletje is. In deze chaos wil niemand als eerste toehappen. Ook als Pechtold uiteindelijk toe zal stemmen in samenwerking met de ChristenUnie, zal dit niet leiden tot een vruchtbare samenwerking.

 

De ervaren politicus Wilders moet dit alles op afstand hebben zien aankomen. Het is ook een simpel rekensommetje: Immigratie is het grote onderwerp. Geen van de partijen, behalve de PVV en Forum voor Democratie, is bereid tot structurele stappen. Bovendien werd Wilders al bij voorbaat uitgesloten. Door de tweede partij uit te sluiten, heeft Rutte zich in een doodlopende straat gemanoeuvreerd.

En dan komen er volgend jaar gemeenteraadsverkiezingen. Waaraan de PVV dit keer ruim gaat meedoen, om zo een revolte tegen de zittende macht te ontketenen. De Haagse elite kijkt met angst en beven tegen deze ontwikkelingen aan. Hun enige kans om dit te keren is een kabinet met de PVV om zo, volgens oud-Nederlandse gewoonte, de oppositie in te polderen. Wilders heeft nu natuurlijk helemaal geen zin om aan dit spelletje mee te doen. Uiteraard biedt hij zich nadrukkelijk aan voor onderhandelingen. In alle redelijkheid. Waartegen de onredelijkheid van de zittende macht staat. Besluitloos. Onmachtig.

Uiteindelijk zullen er toch grote stappen genomen moeten worden. Een referendum over de EU. Als Nederland daarover, in alle impasse, klaar voor is.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Theme by Anders NorénUp ↑