Page 2 of 153

Nieuw demografisch rapport: Wereldwijd kantelpunt moslims nadert

De demografische ontwikkelingen zijn de beste voorspeller van de ontwikkelingen in de wereld. Die wijzen op een explosieve toename van het aantal moslims en een afnemende groei van het aantal christenen. Het aantal ‘niet-religieuzen’ zal sterk teruglopen.

Gisteren verscheen er een zeer gedetailleerd demografisch rapport over van het invloedrijke Amerikaanse onderzoeksbureau PEW.

Het hele rapport is online gezet.

Ik maakte een samenvatting in het Nederlands. Voor wie islamkritisch is, zijn dit weinig opwekkende cijfers: De islam wint.

Tussen 2010 en 2015 is van alle baby’s in de wereld 31 % als moslim geboren. Het aandeel moslims in de wereld was in 2015 kleiner, namelijk 24%. Dit betekent dus een grote groei van moslims.

De christelijke populatie in de wereld groeit ook, maar minder snel. Recentelijk werd 33% van alle baby’s geboren als christen, terwijl het aandeel christenen in de wereld in 2015 31% is. Een veel lichtere stijging dus.

Op wereldschaal zullen gezien de relatief jonge leeftijd van moslims en hun hoge vruchtbaarheid er tussen 2030 en 2035 iets meer baby’s geboren worden onder moslims (225 miljoen) dan onder christenen (224 miljoen), maar het totale aantal christenen zal dan nog steeds hoger liggen. Het verschil tussen hogere geboortecijfers van moslims ten opzichte van christenen in de wereld zal in de periode 2055 tot 2060 zijn toegenomen tot zes miljoen.

Dit is vooral terug te voeren op de babyboom in Zwart Afrika. Ik kom daar later op terug.

Heel anders is het demografisch verloop voor wat onderzoeksbureau PEW de ‘niet aangeslotenen’ noemt. Dit zijn deels atheïsten, deels mensen die wel religieus zijn, maar niet binnen organisatorisch verband, deels agnosten. Die maken nu 16% uit van de wereldbevolking. Maar in de periode 2010-2015 kwam slechts 10% van het totaal aantal baby’s ter wereld bij deze ‘niet aangeslotenen.’ Deze groep is dus sterk dalend.

Uiteraard is het niet zo dat iedereen op zal groeien in het geloof van zijn of haar ouders. Maar het patroon in geloofsverandering of geloofsafstand is complex en ook verwarrend, zegt PEW. In de VS bijvoorbeeld is het gebruikelijk dat mensen van geloof veranderen in hun leven, maar daarbij vinden veel tegengestelde bewegingen plaats. In andere landen vinden geloofsveranderingen niet plaats, of zijn zelfs illegaal. PEW noemt hier niet de islam met name. Maar het is duidelijk dat dit vooral in de moslimlanden opgaat. (Al zal dit ook voor de Hindoe-landen opgaan.)

Vooral onder christenen zal het verlies het grootst worden als gevolg van geloofsveranderingen. Wereldwijd wordt voorspeld dat tussen 2015 en 2030 5 miljoen mensen tot het christelijke geloof zullen overgaan, maar 13 miljoen mensen hun christelijk geloof zullen verliezen, vooral in de richting van de ‘niet aangeslotenen.’

Bij de ‘niet-aangeslotenen’ is het demografische plaatje juist positief. Er zullen er 12 miljoen bijkomen, en er zullen er 4.6 miljoen overgaan naar een georganiseerde religie. Onder andere religieuze categorieën zijn de gevolgen van ‘geloofsverandering’ veel kleiner. Maar de veranderingen door geloofsverandering vallen in het niet bij de verandering die door de geboortecijfers worden veroorzaakt.

Het vruchtbaarheidscijfers onder de ‘niet-aangeslotenen’ is bijzonder laag. Tussen 2015 en 2020 zal dat liggen op 1.6 kinderen per vrouw, bijna een kind minder dan onder de religieuzen, waar het geboortecijfer ligt op 2.5 kinderen per vrouw.  Wereldwijd zijn de ‘niet-aangeslotenen’ gemiddeld bovendien ouder dan de religieuzen. In 2015 was de gemiddelde leeftijd van een ‘niet aangesloten’ vrouw 36, terwijl de gemiddelde leeftijd van een religieuze vrouw 30 was. Deze cijfers zijn met name sterk beïnvloed door het grote percentage ‘niet-aangeslotenen’ in Azië, en met name China.

Met uitzondering van de moslims en christenen zullen de religieuzen in 2060 een kleiner deel van de wereldbevolking uitmaken dan in 2015. Hindoes, Joden en animistische religies zullen in absolute aantallen nog wel blijven groeien, maar die groei weegt niet op tegen de groei van de totale wereldbevolking. Boeddhisten zullen zelfs in absolute aantallen afnemen, van 7 % van de wereldbevolking in 2015 met bijna 500 miljoen mensen tot 462 miljoen in 2060. Lage vruchtbaarheid en vergrijzing in met name China, Thailand en Japan is de belangrijkste reden daarvan.

Het percentage ‘niet aangeslotenen’  in de wereld zal ook dalen, al is hier in absolute aantallen nog sprake van een zeer lichte stijging. In 2015 waren er iets minder dan 1.2 miljard atheïsten, agnosten en niet als religieus geregistreerden in de wereld. In 2060 zullen dat er waarschijnlijk precies 1.2 miljard zijn. Het percentage ‘niet aangeslotenen’ zal daardoor dalen van 16% van de totale wereldbevolking in 2015 naar 13% in 2060. Het percentage zal weliswaar relatief sterk stijgen in Europa en Noord-Amerika, maar het zal vooral afnemen als gevolg van het grote aantal ‘niet-aangesloten’ in Azië, namelijk 75% van het geheel.

Er zijn grote verschillen in religieuze bewegingen in de verschillende delen van de wereld. In Afrika ten zuiden van de Sahara zal het aandeel van het aantal christenen in de wereld explosief groeien; van 26% in 2015 tot maar liefst 42% in 2060, als gevolg van de (weliswaar afnemende) grote vruchtbaarheid daar.  Door de geboortecijfers zal het aantal christenen in Europa en Noord Amerika juist sterk afnemen.

Maar de geboortegolf in het Afrika ten zuiden van Sahara (ook wel ‘zwart Afrika’) zal ook zorgen voor een omslag in de percentages moslims. In 2015 was nog maar 16% van alle moslims in de wereld Afrikaans, in 2060 zal dit 27% zijn. Het aandeel moslims in Azië zal afnemen van 61% tot 50%. Het aandeel moslims in het Midden-Oosten en Noord-Afrika zal gelijk blijven op 20%.

De gemiddelde leeftijd onder de verschillende godsdiensten is een belangrijke indicator van de groeiverwachtingen. Bij een relatief jonge leeftijd zijn de vrouwen uiteraard ook jonger en kunnen ze meer kinderen krijgen. De gemiddelde leeftijd van moslims is 24 jaar, van Hindoes 27 jaar. Het gemiddelde van de wereldbevolking is 30 jaar. Dat is ook de gemiddelde leeftijd van christenen. Alle andere religies (en non religies) zijn gemiddeld ouder, vandaar dat die zullen achterblijven bij de groei van de wereldbevolking.

Het hoogste vruchtbaarheidscijfers is dat onder de moslimvrouwen, namelijk 2.9, ver boven het ‘vervangingsniveau’, dat is vastgesteld op 2.1. De christenen zijn tweede op de vruchtbaarheidsschaal, met 2.6. Hierna volgen de Hindoes en de Joden, met elk 2.3. Bij alle andere groepen ligt de gemiddelde vruchtbaarheid onder het vervangingsniveau.

Kijken we dan naar Europa.

In heel Oost Europa en in delen van West Europa overtrof het absolute aantal sterfgevallen onder christenen het aantal geboorten tussen 2010 en 2015. Daar stond tegenover dat er in absolute aantallen nog wel een toename onder ‘niet-religieuzen’ was in een aantal Europese landen. En in andere Europese landen bleven de verhoudingen in balans. Dit komt omdat de gemiddelde leeftijd van de niet-religieuzen in Europa lager is dan die van de christenen.

In geen enkel Europees land bleef bij moslims het aantal geboorten onder dat van de sterfgevallen. In een aantal Europese landen, zoals Duitsland, Groot Brittannië, Italië, Rusland en Frankrijk overtrof het aantal geboorten met 250.000 (een kwart miljoen!) het aantal sterfgevallen. Daar is de toename van moslims door middel van immigratie niet meegerekend.

De moslimbevolking in Europa zal, alleen al zonder de immigratie, tussen 2010 en 2050 toenemen met 63 %! Van 43 miljoen tot 71 miljoen.

Kijken we weer naar de wereldbevolking, voorbij 2060. (Hoe verder in de tijd, hoe minder kansrijk de voorspellingen uiteraard.)

In 2070 zal het aantal moslims in de wereld gelijk zijn aan het aantal christenen.  Na 2075 zal het aantal moslims het aantal christenen in de wereld overtreffen. Deze ontwikkeling zal vooral tot stand komen door de bevolkingsexplosie in Afrika.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Na Stockholm: Diversiteit, de Europese ziekte. (Update)

Update: Om te zien hoe totaal over de top de diversiteitswaanzin in Zweden is geraakt als heersende ideologie, kijk ook naar dit spotje dat op de Zweedse tv wordt uitgezonden.

De Oezbeek die verdacht is van de aanslag in Stockholm met de truck (waarbij gezien de berichten dat er explosieven in de truck waren en de truck in brand vloog godzijdank maar relatief weinig mensen om het leven kwamen) stond, zo lezen we, op een lijst om uitgezet te worden. Hij was uitgeprocedeerd. Het was ook bekend dat hij radicale sympathieën had. Toch kon hij zich vrij door Zweden bewegen. Er werd geen klopjacht naar hem georganiseerd. Wellicht werd dat ‘discriminerend’ bevonden.

Nu zijn tijdelijk de veiligheidsmaatregelen verhoogd in Zweden, zoals blijkt uit dit verhaal van een Irakese immigrant:

Later on Friday, as he prepared to drive home, armed policemen on the hunt for the assailant surrounded his car and ordered him out with his hands up. They searched him and his vehicle and took his driving licence. “I’ve lived here for 33 years and never witnessed anything like that,” he says.

Mensen op hun uiterlijk selecteren is voor de Zweedse overheid uiteraard een no go. 33 jaar ondervond deze Irakees geen enkele extra controle. Dat is veelzeggend. Op die manier kon de Oezbeek zich ongestoord door Zweden bewegen.

De mentaliteit van de Zweedse elite zal niet veranderen: diversiteit is vooruitgang, een ‘open samenleving’ streven we na, en tja, aanslagen als deze horen daar nu eenmaal bij, dat kan niet gestopt worden:

“Things like this will always happen in an open society. Sweden is not a totalitarian society,” Eklund said. “Maniacs can’t be stopped.”

Precies zoals de moslimburgemeester van Londen na de recente aanslag daar het grote belang van ‘diversiteit’ benadrukte.

Zweden, het land dat een antwoord wilde geven op de kritiek van Trump met een fotoproject over, jawel, ‘diversiteit’, middels een serie foto’s die in het voorjaar gemaakt zouden worden. Daar zal wel geen foto bij zitten van die truck die door onschuldig winkelpubliek ploegde.

De diversiteitsideologie in het Westen is een ziekte die maar niet genezen raakt.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Het vuile spel van de VS in Syrië

De oorlog in Syrië gaat niet over waarden maar over belangen. En bepalend zijn vooral de Amerikaanse belangen, die samen gaan met de belangen van Saoedi-Arabië en de Golfstaten. Dat stelt de vroegere Midden Oosten correspondent voor het weekblad Die Zeit, Michael Lüders. Lüders is met enige regelmaat te zien op de Duitse televisie. Zo zette hij enkele dagen terug bij ZDF uiteen hoe we de mogelijke gifaanval moeten duiden. Hij doet dit rustig, en afgewogen, door telkens te duiden op de internationale belangen die het conflict in Syrië doen voortduren. Vroeger verschenen op de Nederlandse televisie ook analisten die deze grote belangen konden afwegen en zo internationale conflicten inzichtelijk maakten. Op dat niveau wordt helaas niet meer in de Nederlandse media gesproken.

De boeken van Lüders zijn bestsellers in Duitsland. Zijn vorige boek werd ook in het Nederlands vertaald. Zijn nieuwste boek over Syrië is hier nog niet verschenen: Die den Sturm ernten. Wie der Westen Syrien ins Chaos stürzte. (Wie de storm oogsten. Hoe het Westen Syrië in chaos stortte.)

Lüders schetst een overtuigend beeld van de CIA als een organisatie die gespecialiseerd is in het plegen van coups om vijandelijke regimes te veranderen in bevriende regimes. Ook in het labiele land Syrië (eigenlijk geen land) heeft dit al een lange geschiedenis. Het werd opgebouwd vanuit Amerikaanse missionarisposten in Libanon en Egypte. De VS hadden aanvankelijk een voordeel omdat ze zich niet, als Frankrijk en Groot Brittannië, voordeden als koloniale machten. Met Protestantse, door de CIA ondersteunde, organisaties als The American Friends of the Middle East werden netwerken opgezet die naderhand in bleken te gaan tegen de Israëlische belangen. Maar die oude contacten bleven.

Met name twee beroemde Amerikaanse CIA spionnen speelden een grote rol in het Midden Oosten; neven van de Amerikaanse president Theodor Roosevelt: Kermit Roosevelt en Archibald B. Roosevelt. Kermit was de belangrijkste kracht in de coup van 1953 in Iran. Archibalt B. had ook zijn hand in menige coup in het Midden-Oosten. Schilderachtige figuren die eraan bijdroegen dat de VS een grote hand hadden in het manipuleren van de politiek in het Midden Oosten. Het is goed dat Lüders dit memoreert, want het geeft aan dat de Amerikaanse machtspolitiek achter de schermen een lange geschiedenis heeft.

Zo is er ook de lange geschiedenis van oliepijplijnen vanuit de Arabische staten naar Europa. Die pijplijnen moesten telkens door Syrië en wanneer dat land dwars lag, werden couppogingen ondernomen, ingestoken door de CIA. Dit vond al in 1947 plaats, wat aangeeft dat de huidige Amerikaanse problemen met oliepijplijnen en gaspijplijnen niet uit het niets komen. De coup in Damascus mislukte (de CIA leerde ervan en zou de coup in Iran in 1953 wel laten lukken) maar Syrië zou lange tijd een onstabiel land blijven. Ook een latere couppoging in Syrië zou mislukken. In 1957 wilde de VS met hulp van Turkije paramilitairen invallen laten doen in Syrië. Dat werd verhinderd door een harde reactie van de Sovjet-Unie. Hetzelfde dus wat de VS nu doet met de zogenaamde rebellen in Noord Syrië,die in werkelijkheid, zo toont Lüders aan, islamitische Jihadisten zijn, die deels gesteund worden door datzelfde Turkije, dat uitbreidingswensen heeft in de sfeer van het vroegere Ottomaanse rijk.

Het huidige conflict in Syrië wordt verscherpt door de belangen aangaande een gaspijpleiding die Qatar wil aanleggen door o.a. Syrië naar Europa. De aanleg van zo’n pijpleiding maakt het vervoer van gas veel goedkoper dan via schepen. Er is een enorm gasveld tussen Qatar en Iran. Beide landen willen dit exploiteren. Beide landen willen een gasleiding door Syrië (zie kaartje).
Qatar heeft, met behulp van de VS en Turkije, ISIS opgezet, zo maakt Lüders duidelijk. ISIS was bedoeld om Assad te destabiliseren. Maar het heeft ook geleid tot de destabilisatie van Irak. De nuttige vriend ISIS groeide uit tot een vijand.

Lüders besteedt helaas geen aandacht aan andere economische conflicthaarden die Syrië verder hebben gedestabiliseerd: Het enorme gasveld voor de kust van Israël, Libanon en Syrië dat onlangs is ontdekt (zie kaartje).

Dat zou vooral geclaimd worden door Israël.

Al in 2012 werd duidelijk dat dit gasveld zou leiden tot nieuwe geopolitieke conflicten.

En dan is er nog de nieuwe gaspijplijn die Rusland met hulp van Turkije aanlegt naar Europa, om Oekraïne te omzeilen. Wat de hernieuwde vriendschap tussen Turkije en Rusland verklaart (zie kaartje).

Daardoorheen spelen etnische conflicten in Syrië zelf (de Alevitische minderheid rondom Assad werd door de Franse kolonialisten in het kader van hun verdeel en heers politiek in het zadel geholpen) en het religieuze conflict tussen Sjiiten en Soennieten (Alevieten worden beschouwd als Sjiiten).

Met name de Amerikaanse belangen, en die van de VS plus Israël plus Saoedi-Arabië zijn zo groot dat een overwinning van Assad, en dus Rusland (en China) niet getolereerd kan worden. Dit verklaart ook waarom ook nu weer president Trump zich voor het karretje van die belangen zou laten spannen en een (weliswaar beperkt) bombardement op een Syrisch militair vliegveld laat uitvoeren.

Het probleem is, zo beschrijft Lüder, ook vergroot, doordat de VS, onder Hillary Clinton, gifgas uit Libië heeft laten vervoeren naar Syrië, om vervolgens Assad gifgasaanvallen in de schoenen te schuiven. Wat weer verklaart waarom Rusland mogelijk nieuwe contacten heeft aangeknoopt met Egypte voor een Russische basis aan de Libische grens. (Rusland en China zijn nog steeds verbolgen over de Amerikaanse coup in Libië, die leidde tot het ineenstorten van Libië.)

Een vuil, cynisch spel. Maar daarover zult u niets horen in de Nederlandse media.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Aanslag Stockholm. De media relativeren het meteen weg.

In Stockholm reed een vrachtwagen in op een menigte, zo luidde het eerste bericht vandaag. Wacht even… Een vrachtwagen reed in?


De NOS meldt in eerste instantie dat het ook een ongeluk geweest kan zijn. Later verwijdert de NOS dat bericht weer. De vraag die dan bij je opkomt is natuurlijk: Waarom vindt de NOS redacteur ter plekke het van belang om te melden dat het ‘ook een ongeluk’ kan zijn? Is het niet beter om je vooralsnog bij de feiten te houden? Waarom in eerste instantie speculeren in de richting van de relativering? Wat is dat voor bizar automatisme op de NOS redactie?


Een dergelijk bizar automatisme sprak ook uit de Tweet van Tom van ’t Einde, verslaggever bij EenVandaag. We moeten, Tweette hij, de aanslag niet groter maken dan hij is. Het was maar een kleine aanslag. Van ’t Einde heeft die Tweet inmiddels verwijderd.

Dit soort automatismen bij de media geven aan hoe men het liefst wil berichten over aanslagen als deze: Poets ze weg. Maak ze klein.

Ook nu we weten dat het plegen van aanslagen op onschuldige mensen door middels van auto’s standaard tactiek is van ISIS.

Ook nu we weten dat het aantal terreuraanslagen in het Westen steeds meer toeneemt.

Ja maar ja maar, staat er dan ook gelijk bij zo’n bericht; het is niet alleen de islam hoor. Altijd maar weer weg relativeren.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Advies voor Geert Wilders

In een eerder artikel over de Nederlandse verkiezingen en de ‘overwinningsnederlaag’ van Geert Wilders schetste ik de opvallende parallellen tussen de politieke ontwikkelingen van de voorbije jaren en maanden in Vlaanderen en Nederland. Van politieke processen tot een politieke ‘schutkring’ (‘cordon sanitaire’), van ondoordachte uitschuivers en nodeloze provocaties tot de opkomst van ‘gefatsoeneerde’ concurrenten op dezelfde flank (de N-VA in Vlaanderen, Forum Voor Democratie in Nederland). Uit respect voor de moedige strijd die Wilders al jaren voert, waarschuwde ik voor mogelijke valkuilen. Mijn opiniestuk heeft wel wat reacties losgeweekt. Op een aantal daarvan wil ik graag ingaan.

De media
Het is me natuurlijk niet ontgaan dat Wilders in de mainstreammedia niet op veel sympathie hoeft te rekenen, om het zacht uit te drukken. Ook in Vlaanderen worden de redactielokalen van kranten, opiniebladen, de openbare omroep, massaal bevolkt door gelijkgestemden: ‘progressief’ (of dat denken ze toch), ‘verdraagzaam’ (zolang je het met hen eens bent), ‘weldenkend’, lekker politiekcorrect. Het gros stemt linksliberaal, rood of groen(links). En doet weinig moeite om dat te verbergen. De eigen overtuiging, hun heilige gelijk, hun bekeringsdrang druipt uit de voorspelbare krantencommentaren en van het scherm. Elke dag opnieuw. Wie buiten de lijntjes kleurt van wat de consensusjournalistiek en de gevestigde orde als oorbaar hebben verklaard, wordt verketterd en belandt op de virtuele brandstapel. Hoe ga je daar mee om? Wat doe je eraan? Het zijn vragen waar ook het Vlaams Blok/Vlaams Belang decennia mee heeft geworsteld. Ik kan begrijpen dat Geert Wilders er feestelijk voor bedankt op te treden voor een georganiseerde lynchpartij, maar systematisch debatten weigeren lijkt ook niet de beste optie. Dat wordt al snel uitgelegd als een teken van zwakte.

‘We kloppen erop’
“We vragen het Vlaams Blok alleen als we erop kunnen kloppen”, verklaarden Yves Desmet (toenmalig hoofdredacteur van de linkse inquisitiekrant De Morgen) en Guy Polspoel (jarenlang één van de bekende gezichten van de openbare omroep VRT) fier in een interview. Het was lange tijd de ongeschreven wet van kranten en omroepen. Ja, er werd wel eindeloos gepraat en gekletst over Het Vlaams Blok/Vlaams Belang, maar praten met het Vlaams Blok/Belang? Weinig. Heel weinig. De met Vlaams belastinggeld betaalde Openbare Omroep goot die mediaboycot zelfs in een officiële beleidsnota. Daarin stond letterlijk te lezen: “De VRT vindt het verantwoord dat vertegenwoordigers van het VB niet aan bod komen in nieuwsuitzendingen, debatten  en politieke – inclusief parlementaire – verslagen.” Die bedenkelijke beknotting van de vrije meningsuiting werd door toenmalig omroepdirecteur Bert De Graeve gemotiveerd met de oneliner ‘het is niet de taak van een openbare omroep om extremisten een toeter voor te houden’.  Intussen schoven ze die megafoon wel onder de neus van volbloed ‘democraten’ als Dyab Abou Jahjah…  Ook de zelfverklaarde kwaliteitskrant ‘De Standaard’ bediende zich (onder leiding van Peter Vandermeersch, de man die nu NRC om zeep mag helpen) jarenlang van dezelfde dubbele moraal. Opiniestukken van gekozen volksvertegenwoordigers van het Vlaams Blok/Belang werden bij voorbaat verticaal geklasseerd. Abou Jahjah – beroepsprovocateur, would-be-jihadist en multicultureel pyromaan (dixit Afshin Ellian) – kreeg daarentegen een betaalde column. Tot hij als antisemiet door de mand viel en De Standaard, na een golf van kritiek, hun columnist de deur moest wijzen.

Pim Fortuyn en Dewinter
De mediaboycot tegen het Vlaams Blok zou jaren geleden leiden tot een memorabel en vermakelijk televisiemoment. Kort voor de verkiezingen en vlak voor zijn dood werd Pim Fortuyn bij de VRT aan de tand gevoeld door Walter Zinzen, de vleesgeworden politieke correctheid. Die zou Fortuyn wel even de oren wassen. Dat pakte even anders uit. “Lijk ik nou een beetje op jullie Filip Dewinter?”, vroeg Fortuyn aan het eind van het interview. “Ik zou het niet weten,” moest Zinzen toegeven, “ik heb er nog nooit mee gesproken.” Waarop Fortuyn, met geveinsde verbazing en een licht-sardonisch lachje: “Maar meneer, wat zegt u nu? Die man heeft in Antwerpen wel meer dan 30% van de stemmen. En daar praat u niet eens mee. Vindt u dat democratisch?” Zelden stond de openbare omroep zo pijnlijk met de billen bloot.

Maar een echt keerpunt in de mediahetze kwam er niet. Integendeel. De muilkorf werd nog strakker aangetrokken. Politieke reclame werd verboden of sterk aan banden gelegd, de uitzendingen en verkiezingsspots voor politieke partijen van de kabel gehaald. De commerciële omroep VTM werd – na een interview met het Vlaams Blok – door een VRT-journaliste publiek terechtgewezen en gebrandmerkt als ‘de bevriende zender’ en zou voortaan braaf in de pas lopen. Het Vlaams Blok/Belang werd doodgezwegen. Kopstuk Filip Dewinter zag maar één middel om de mediaboycot te doorbreken: harde, polariserende uitspraken. Dat lukte. Maar eens je in die spiraal zit, moet je steeds straffere uitspraken doen. Wat – tot groot jolijt van het mediawereldje – ook gebeurde. Uitspraken hoefden niet eens meer verknipt te worden, de beelden spraken hun eigen taal en de opgeblazen verontwaardiging in pers en politiek deden de rest. De partij trapte in de val en bevestigde daarmee zèlf alle clichés uit de goed gevulde trommel. Het applaus beperkte zich steeds meer tot de smalle schaar hardliners, mensen die je niet meer moet overtuigen. Brave Vlamingen die in het verleden vaak met toegeknepen neus voor het Vlaams Blok hadden gestemd én nieuwe potentiële kiezers zouden in dichte drommen hun toevlucht zoeken tot de N-VA. Die kaartte weliswaar dezelfde gevoelige thema’s aan, maar deed dat toch iets handiger. Genuanceerd. Verstandiger.

Lees verder >>

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Zetelroof: Democratie of staatsrecht?

Historicus Geerten Waling schreef “Zetelroof – fractiediscipline en afsplitsing in de Tweede Kamer 1917 – 2017” Hij steekt daarbij de eigen mening over het verschijnsel niet onder stoelen of zetels. Voor een historische beschouwing misschien niet heel voor de hand liggend maar op zich geen bezwaar. Integendeel, op deze wijze kan het leiden tot het broodnodige debat over onze democratie.

De invalshoek is in eerste instantie staatsrechtelijk. Een paar citaten (172-173):

De gedachte van Spekman, Terlouw, Arib en Plasterk is duidelijk: men stemt op een partij, niet op een persoon. Dit is een hardnekkig misverstand. Constitutioneel is dit eenvoudig te weerleggen. De kiezer stemt immers op een specifieke naam op een lijst. Het mandaat wordt verstrekt door de kiezer, voor de termijn van vier jaar … aan een individuele kandidaat. Eenmaal verkozen, stemmen de leden van de Staten Generaal niet alleen zonder last (art. 67, lid 3 GM’), maar vertegenwoordigen zij ook ‘het gehele Nederlandse volk’ (art. 50 GW). Het moge zo zijn dat sinds ruim een eeuw de vertegenwoordiging wordt gerekruteerd, geselecteerd en georganiseerd door vereni­gingen (partijen), maar die kunnen staatsrechtelijk geen enkele aanspraak maken op een zetel.

De bekende vraag ‘Op welke partij stem jij eigenlijk?’ … berust dus op een misvatting van hoe vertegenwoordiging in Nederland geregeld is. … dat zelfs een partijvoorzitter en de voorzitter van de Tweede Kamer zich hier geen rekenschap van lijken te geven is ronduit kwalijk. De staatsrechtelijk troebele redenering neemt niet weg dat die interpretatie breed wordt gedeeld in de Nederlandse samenleving. Ongetwijfeld denken veel mensen dat zij op een partij stemmen, waarbij zij kiezen voor de nummer één op de lijst. Zij zijn zich er mogelijk niet van bewust dat zij een mandaat geven aan een individuele volksvertegenwoordiger.

Maar er zijn ook inhoudelijke argumenten (p186 -188):

Kortom, partijen zijn de vorm waarin Nederland politiek bedrijft. In het steeds weer oplaaiende debat over een wettelijke erkenning van politieke partijen — ongeacht of dit ter legitimering of juist ter beperking zou moeten zijn — komt het fenomeen van de zetelroof nauwelijks aan de orde. Dat houdt ook in dat het vrije mandaat zelden ter discussie staat. Dat is maar goed ook, omdat juist dit vrije mandaat tegenwicht biedt aan de partijmacht.

Talloze denkers in de traditie van Michels en Ostrogorsky leren ons dat we op onze hoede moeten zijn voor machtige partijorganisaties. Ter bevestiging van hun theorieën spreekt de geschiedenis van de twintigste eeuw, doortrokken van communisme, fascisme en nationaalsocialisme.

De partij als achterhaald vehikel van de democratie

Er zijn dus allerlei mogelijkheden om politieke partijen te verankeren in ons staatsrecht en zelfs om het individuele mandaat op te heffen — en herhaaldelijk zijn daartoe verzoeken gedaan. Wel zal het moeilijk zijn de voordelen te doen opwegen tegen de nadelen. Een situatie zoals in Rusland, waar dwarsliggers in de Doema eenvoudig door hun partij kunnen worden vervangen door jaknikkers, staat immers haaks op de sterke traditie van individuele vertegenwoordiging, verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid(-).

Partijmacht is kennelijk iets slechts. Elders en ook op Twitter geeft hij als inhoudelijk argument dat door het huidige systeem een fractie steeds meer uit grijze muizen bestaat. En dat er daarmee weinig ruimte is voor nieuwe ideeën. Maar zijn argumenten  zijn suggestief. Een zorgvuldige afweging van voor en tegen ontbreekt.

De grote aandacht voor staatsrechtelijke argumenten verduistert de discussie en trekt die nog verder scheef in de richting van een verdediging van de zetelroof. In de historische beschrijving van de verschillende voorstellen voor de inrichting van het parlementaire stelsel worden de verschillende inhoudelijke visies wel besproken en tegenover elkaar gezet. Maar juist bij de huidige stand van zaken ontbreekt een evenwichtige discussie en krijgt het het karakter van partijbashing.

Lees verder >>

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Een dame spreekt zich uit voor Thierry Baudet, romanticus van de eeuw

Sinds hij zijn verwantschap op The Post Online, en nu als lid van de regering, voor de ‘enge’ ‘versiercoach’ Julien Blanc uitsprak, valt sodeju het halve land over Baudet heen. Oftewel weldenkend Nederland op de Twitter tijdlijn. Want de strekking in de versiercursus van monsieur Blanc zou zijn dat de man voor alles gaat; hij zou de vrouw geen eigen seks gunnen, geen zelfbevrediging als valleispel, bef noch tong. Neen, ze wil alleen een ‘echte’ keiharde paal. Zo ‘n knoeperd die je overmant en toegewijd de deur in draagt, en je van top tot teen doet.

Tot mijn verbijstering wordt monsieur Baudet nu door het slijk gehaald en is de man van de versiercursus Julien Blanc persona non grata in ons Nederland, terwijl het boek ‘Vijftig tinten grijs’ met vrouwen als seksslaven aanbeden massaal verkocht werd. Dat is pas rode oortjes; het Mom Porn grijze tinten boek met veel SM machtspellen welke door hitsige huisvrouwen werd geconsumeerd, en nooit verboden werd. Het zinderende boek ‘Elf minuten’ van Coelho stond vol met educatief SM, en daarvoor het wereldberoemde ‘Lady s Chatterley s minnaar’, en het bij ons thuis zo geliefde ‘Mieke Maaikes obscene jeugd’ van de stoute literator Louis Paul Boon. Allemaal bazige seks, hij of zij, en macht en onmacht en zeker niet verboden. Nog niet, want de nieuwe preutsheid komt eraan.

En is het dan een onzinnig idee dat onzekerheid bij vrouwen moet worden aangewakkerd? Het is juist andersom; de onzekere mannen moeten weer zekerheid bekomen om hen slagingskans te gunnen in de liefde.

Zijn de aardige mannen van nu niet een beetje bang voor de huidige vrouw? Terecht, de vrouw heeft hem niet meer nodig. De mannen zullen dat natuurlijk nooit bekennen, en dat komt ook best overeen met het pleidooi van Baudet. Want de cursus Vrouw Versieren van monsieur Blanc is immer volgeboekt, en heus niet alleen met nerds.

Doorsnee vrouwen zijn berekend, en bezitten een kleine gunfactor. Zelfs je allerbeste vriendin, kan zo maar uitpakken en heur afgunst niet meer verhullen wanneer het al te goed gaat met haar bloedeigen vriendin. Die kleine gunfactor begint al op de kleuterschool. De meeste meisjesgroepen zijn net een koninkrijkje met aan het hoofd een koningin”, de queen bee. Zij bepaalt wie erbij hoort en wie niet. En omdat een koningin niets is zonder onderdanen, dirigeert ze een aantal meisjes die erbij willen horen, de meelopers of wanna-bees.

Ook bij machtsspelletjes zijn vrouwen anders dan mannen. ‘Mannen zijn rechtuit en loyaal’. Ze laten duidelijk merken dat ze iemand wel of niet mogen. Vrouwen pakken het veel subtieler, lees valser, aan. Queen Bee vrouwen manipuleren en weten hoe ze anderen moeten inpakken. Als ze pesten, doen ze dat geniepig én buiten het zicht van mannen. Wanneer ze vernederd zijn, schaden ze even makkelijk iemands reputatie door bijvoorbeeld laster te verspreiden. Vooral onbevangen mannen zullen deze manipulatie niet herkennen, zijn te ijdel, en bewonderen de pittige, charmante Queen Bee vrouwtjes, totdat ze zelf de dupe van hun schatje worden.

Dit spel van aantrekken en afstoten speelt ook bij de de borderliner, de ziekelijke versie van de Queen Bee. Borderliner wordt toevallig veel vaker bij vrouwen geconstateerd dan bij mannen. In de achttiende eeuw bestond al reeds deze hysterische dameskwaal, spleen genoemd. Schrijver, wereldverbeteraar Frederik van Eeden schreef er al fiks psychologisch en filosoferend over in het schitterende boek ‘Koele meren des doods’. Psychiater van Eeden, wenste indertijd niet alleen als romanticus en wereldverbeteraar een nieuwe maatschappij, maar bracht dat met de kolonie Walden ook tot stand. Tussendoor viel hij vermaarde domineedichters kritisch aan. Zijn bundel Grassprietjes verscheen, vol spottende verzen tegen de al te vaderlandslievende dichters van de negentiende eeuw.

En zo zijn we weer bij de romanticus van deze eeuw, Thierry Baudet, beland.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

VLAAMSE LESSEN VOOR GEERT WILDERS EN DE PVV

(De auteur is journalist in Vlaanderen en durft gezien angst voor baanverlies alleen anoniem te reageren.)

Wilders: gewonnen en toch verloren. Rutte: verloren en toch gewonnen. Zo zou je het wat onverwachte resultaat van de Nederlandse verkiezingen rudimentair kunnen samenvatten. In EU-kringen, mainstreammedia en het politieke establishment in binnen- en buitenland klinken luide triomfkreten en wordt weer opgelucht adem gehaald. De gevreesde ‘patriottische lente’ of ‘populistische revolutie’ blijft nog even uit. En dus moeten Wilders – en zijn politieke vrienden in Europa – zich dringend bezinnen. Over hun standpunten, hun strategie,  hun communicatie.

Als Vlaams journalist volg ik de Nederlandse politiek al jaren met bijzondere belangstelling. Vanuit mijn uitgebreide ervaring met het politieke bedrijf in België zie ik daarbij vaak opvallende gelijkenissen in de politieke ontwikkelingen van de voorbije jaren. Vooral in de strategie van – en ook tégen – partijen die ‘rechts’ van het centrum opereren: in Vlaanderen zijn dat de N-VA van Bart De Wever en het Vlaams Belang met als eeuwig boegbeeld Filip Dewinter.

In dit opiniestuk schets ik een persoonlijke – en wellicht onvolledige – analyse van de ‘overwinningsnederlaag’ van Geert Wilders. Wijs ik op de valkuilen en wolfsklemmen die op zijn weg liggen en die hij in de toekomst misschien beter kan vermijden.

Waar liep het fout?
‘De overwinning telt vele vaders, de nederlaag is doorgaans een weeskind’. U kent het gezegde. Akkoord, 20 zetels (+ 5) is lang niet slecht, maar voor Wilders en zijn trouwe aanhang moet de tegenvallende eindscore ongetwijfeld een bittere ontgoocheling zijn. Waarom ging het op de valreep mis?  Op een aantal nuchtere vaststellingen zal ik niet te diep ingaan. Ook al omdat anderen dat al doen of deden. Bij oorzaken die naar de kern van het probleem gaan, sta ik graag wat langer stil.

  1. Te vroeg gepiekt
    Een jaar geleden nog werden 40 zetels in het vooruitzicht gesteld. De buit leek al binnen, maar daar mag je in de politiek nooit van uitgaan. De prijzen worden uitgedeeld aan de eindmeet. Wilders heeft zijn procesbonus niet kunnen verzilveren. Daarvoor kwamen de verkiezingen wellicht te laat.
  2. Te weinig aanwezig in debat en campagne
    Facebook en Twitter zijn leuke ‘tools’ om je trouwe kiezers te bereiken, maar met sociale media alléén win je geen verkiezingen. Wegblijven van de straat of het studiodebat, ook als daar goede redenen toe zijn, wordt gemakkelijk uitgelegd als een gebrek aan moed of een geloofwaardig alternatief.
  3. ‘Coole premier’ of ‘dwaze extremist’…
    De verkiezingen werden in de media herleid tot een tweestrijd tussen Mark Rutte – ‘de standvastige premier die het hoofd koel houdt’ – en Geert Wilders – ‘de extremist die onze democratie bedreigt’. Die framing, die karikaturale tweedeling tussen ‘goed’ en ‘kwaad’,  heeft geleid tot een massale mobilisatie en heel wat kiezers uiteindelijk aangezet tot een ‘veilige’ stem.
  4. Met de hulp van Erdogan
    Het is duidelijk dat de diplomatieke rel met Turkije het ultieme zetje in de rug was dat de VVD nodig had om de grote doorbraak van de PVV alsnog te verhinderen. Dat Wilders met een spandoek duidelijk maakte dat de politieke stoottroepen van Erdogan niet welkom zijn in Nederland, werd handig opgepikt door een sluwe Mark Rutte. Die liet de ministeriële pyromanen  uit Ankara zonder pardon,  manu militari, weer de grens overzetten. Met grote instemming van media en kiezers.

    De diplomatieke rel en de opgefokte verontwaardiging van Erdogan nam Rutte er graag bij. De honderden demonstranten die met Turkse vlaggen stonden te zwaaien, begeleid door stenen en ‘Alah-u-akbar’-kreten, mogen dan wel het gelijk van Wilders aantonen, maar het was Rutte die er met de electorale buit vandoor ging. Dat diezelfde Rutte, in welwillende collaboratie met Angela Merkel, een geheime deal heeft afgesloten met Erdogan om jaarlijks 250.000 ‘vluchtelingen’/‘asielzoekers’/illegale immigranten over te nemen, werd door het Duitse blad Die Welt enkele dagen voor de verkiezingen van 15 maart onthuld, maar door de media in Nederland (en België) onder de mat gehouden. En door Wilders onvoldoende uitgespeeld…

  5. ‘Cordon sanitaire’
    We komen stilaan tot de kern van de zaak… Het ziet er naar uit dat de traditionele partijen in Nederland het Belgische ‘cordon sanitaire’ hebben geadopteerd. Die vanuit democratisch oogpunt hoogst bedenkelijke, maar politiek succesvolle strategie om bij voorbaat elke samenwerking of coalitie met het ‘extreemrechtse’ Vlaams Blok (later Vlaams Belang) uit te sluiten, zou ongekende voordelen bieden. In België verzwakte het de onderhandelingspositie van de Vlamingen aanzienlijk en verzekerde het de socialisten (niet alleen de corrupte Waalse Parti Socialiste, maar ook de ‘Vlaamse’ SP.a) jarenlang, zuiver mathematisch, van regeringsdeelname. Wàt er ook gebeurde. Daarnaast maakte de politieke schutkring het ook mogelijk om die geduchte concurrent weg te zetten als iemand ‘die geen verantwoordelijkheid neemt’ (tja…), ‘die geen oplossingen voor de problemen biedt’ maar gewoon ‘wat aan de kant staat te roepen’ (of twitteren). Bovendien creëerde het bij de kiezer de op termijn nefaste perceptie dat een stem voor hen “een weggegooide stem” is. (Alsof je alleen in de regering wat kan bereiken. Mocht dat zo zijn, dan heb je geen oppositie meer nodig…)

    De hamvraag is nu hoe Wilders en de PVV met deze situatie – het feitelijke cordon – zullen omgaan. Of  zij hun tegenstanders in pers en politiek zèlf de argumenten geven (of blijven geven) om het cordon sanitaire te rechtvaardigen en in stand te houden…

  6. Kortstondig applaus of doordachte lange-termijn-visie
    “Geert heeft de juiste thema’s aangekaart maar  wellicht niet altijd de juiste toon gevonden.  De mensen willen wel een duidelijke boodschap, maar geen harde toon.” Dat zegt Frauke Petry, de met Wilders politiek verwante voorvrouw van de rechts-conservatieve/rechts-nationale AFD (Alternatieve Für Deutschland). Nu is er in het verleden al heel veel gezegd en geschreven over ‘de toon van het debat’, maar ik vrees dat Petry wel een punt heeft.

    Wat de media en de traditionele partijen in hun politiekcorrecte blindheid ook mogen beweren, niét economie, maar immigratie, integratie, islam en identiteit zijn dé thema’s die de toekomst van Nederland, Vlaanderen, Europa, het Vrije Westen zullen bepalen. Het komt er dan ook op aan die thema’s  op de agenda te houden, juist te verwoorden. Kernachtig. Doordacht. Zonder overdrijving. Zonder domme uitschuivers en nodeloze provocaties. Want, laten we eerlijk zijn, wat schiet je daar mee op? Buiten wat (voorspelbare negatieve) media-aandacht en applaus bij de eigen achterban. Maar, wat heb je aan kiezers die al overtuigd zijn? Het komt er op aan nieuwe kiezers over de streep te trekken, toch?

    “Waar zit de poen van uw pensioen? In de pocket van Mohammed!”, riep Filip Dewinter jaren geleden op een verkiezingscongres van het Vlaams Belang. Het enthousiaste applaus van het publiek streelde ongetwijfeld het ego van Dewinter, maar zijn uitschuiver of bewuste provocatie kostte de partij wel (tien) duizenden stemmen. In 2014 zou Dewinter zijn stunt nog een keertje overdoen. Én aandikken: “Niet de vergrijzing is het probleem, maar de verbruining!” Het Vlaams Belang mocht meteen zijn dure verkiezingscampagne opbergen en trok als aangeschoten wild naar de stembus. De ‘racisme’-kreten waren niet uit de lucht en de uitspraak werd in elk debat gretig weer uit de kast gehaald. Zo duwde Dewinter de partij zèlf in de hoek waar de anderen hen graag hadden. Het Vlaams Belang stuikte in elkaar en haalde met de hakken over de sloot de kiesdrempel (5%).

    Dom, dom, dom. Ik vraag me al langer af waarom populaire, veelbelovende ‘rechtse’ partijen of kopstukken keer op keer in eigen voet schieten. Hoe ze er in slagen om media en traditionele partijen nog extra munitie te leveren om hen als ‘racisten’ en rechtse extremisten te brandmerken of af te knallen…

    Je hoeft geen diehard-fan van Wilders te zijn, om bewondering op te brengen voor zijn politieke moed. Voor het slopen van taboes en heilige huisjes (of boeken). Maar een ‘kopvoddentaks’? Een ‘Koranverbod’? Hm. Is dat echt nodig? Verstandig? Haalbaar? Wenselijk? Nu valt er – jazeker – heel wat te zeggen over het van haat en geweld druipende boek van de islam. Maar een ‘Koranverbod’? Natuurlijk roept je tegenstander dan ‘of er straks een Koranpolitie komt’ die huiszoekingen gaat doen om het boek in beslag te nemen en zo mogelijk op de brandstapel te gooien. ‘Niet? Oh, dan hebben we dat verkeerd begrepen. U belooft zo maar wat!’ (Rutte in debat met Wilders). Daar sta je dan.

    Stel je jezelf en de partij niet nodeloos kwetsbaar op met te concrete voorstellen? Over een Nexit (‘de chaos’, roepen tegenstanders dankbaar), of een moskeeverbod (‘in strijd met de godsdienstvrijheid’). Net zoals het voormalige Vlaams Blok destijds in de val trapte met zijn omstreden ‘70-puntenplan’? Waarmee het zijn politieke tegenstanders wellicht de pap in de mond gaf voor een juridische veldslag. Waarom zou je het je vijanden makkelijk maken?

  7. Zweeppartij of volwassen volkspartij?
    Na de veroordeling in een politiek proces – op juridisch uiterst twijfelachtige gronden – scoorde het Vlaams Blok zijn laatste grote overwinning (2004). Met 1 op 4 stemmen, werd het voor even de grootste partij in Vlaanderen. Maar de partij liet de unieke gelegenheid liggen om zich om te vormen van radicale zweeppartij tot volwassen beleidspartij. Iets wat het Franse Front National onder Marine Le Pen blijkbaar wel is gelukt. Le Pen bevrijdde zich van extremistische smetten (papa incluis!) en hoedt zich voor contraproductieve uitlatingen. Met succes.

    “Wij blijven vuil genoeg om aantrekkelijk te zijn voor het volk,” verklaarde Gerolf Annemans met enige grootspraak na het proces. Bart De Wever zag zijn kans en dook met de N-VA in het immense gat dat gaapte tussen het politieke centrum en uiterst rechts. Het vervolg is bekend. De N-VA kaapte niet alleen de thema’s van het Vlaams Belang, maar pikte ook zijn kiezers in. Die vonden het Vlaams Belang intussen te vuil om nog aantrekkelijk te zijn en vielen als een ‘blok’ voor de gefatsoeneerde versie. Met een klare maar beschaafde  boodschap. Over dezelfde thema’s: immigratie, integratie, islam, criminaliteit. De N-VA is vandaag de grote volkspartij die het Vlaams Belang had kunnen zijn of kunnen worden.

    Ook de PVV staat vandaag (of morgen) voor die fundamentele keuze: eeuwige protestpartij of volwaardige alternatief? Brede volkspartij of gewillige boksbal? Bereid om te regeren of veroordeeld tot onmondig fenomeen in de machteloze marge van de politiek?

    De partij zal zich moeten bezinnen over de eigen standpunten en de communicatie. ‘Minder, minder, minder’? Echt. Moet dat nou?

    Wie mikt op goedkoop applaus van trouwe kiezers, dreigt de twijfelaars van zich af te stoten. En weg te jagen naar de concurrentie. Die is er nu, voor het eerst. Met de komst van Thierry Baudet in de Tweede Kamer – sympathiek, intelligent, met de nodige zin voor humor en zelfspot – krijgt Wilders plots geduchte concurrentie op de rechterflank.

    Neen, de PVV is niet dood of afgeschreven.  Het zou ook voorbarig zijn om Baudet nu al te vergelijken met De Wever en het ‘Forum Voor Democratie’ met de N-VA. Maar de parallellen tussen de politieke ontwikkelingen van de voorbije jaren en maanden in Vlaanderen en nu in Nederland zijn opvallend. Te frappant om zomaar naast zich neer te leggen.

    Dat Nederland niet veel goeds moet verwachten van de koppige ‘meer van hetzelfde’-houding die het gevestigde partijkartel van liberalen, christendemocraten, socialisten en groenlinkse Gutmenschen nog altijd predikt – méér immigratie, méér asiel, meer islam, meer EU -, staat wel vast. Vraag is of Wilders (en Baudet) straks een overtuigend antwoord, een aantrekkelijk alternatief, een uitweg uit het moeras kunnen bieden. Het worden nog spannende tijden. Ook voor een kritische Vlaamse waarnemer…

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

PVV bashers als Meindert Fennema willen het echte gevaar niet zien

Meindert Fennema. Bron wikiportret.nl. Foto Jose Marie van der Ende

Door gastauteur Ton van Kesteren, fractievoorzitter PVV Groningen

Het artikel van politicoloog, publicist en Wildersbasher Meindert Fennema “Ik ben radicaal geweest” in het Dagblad van het Noorden (DvhN) van 22 februari jl. had beter kunnen worden voorzien van de titel “Ik ben nog steeds radicaal”. Fennema uit zich namelijk nog steeds als de radicale communist die hij zegt te zijn geweest. In zijn artikel schildert hij zijn politieke tegenstander de Partij voor de Vrijheid (PVV) namelijk af als een partij van en voor racisten die de rechtsstaat af wil schaffen.

Een gebruikelijke methode in extreem en radicaal linkse kringen om af te rekenen met andersdenkenden.

Ook het DvhN laat zich niet onbetuigd en kopt in hetzelfde artikel met grote letters “PVV-programma leidt tot etnische zuiveringen”. En in het opiniestuk “Samen sterk tegen opkomend fascisme” van Aik Meeuwse in deze krant (24-02-2107) wordt een politieke beweging gestigmatiseerd die juist waarschuwt voor intolerantie en het hedendaagse islamofascisme.

Iedereen met gezond verstand (ook bij het DvhN) weet dat de PVV niet is wat continu wordt beweerd en gesuggereerd.

Het is jammer dat het DvhN artikelen of berichtgeving van of over de PVV graag overgiet met een subtiel en tendentieus anti-PVV sausje.

Berichtgeving die daardoor meer lijkt op opinievorming dan op objectieve journalistiek. Als het de PVV betreft, beperkt men zich in de regel niet tot inhoudelijke berichtgeving die bijvoorbeeld de werkelijkheid en/of het gelijk van PVV bevestigt, maar komt men met berichtgeving die insinueert, stigmatiseert, stemming maakt, en accenten legt die weinig met het oorspronkelijke bericht te maken hebben. Nog liever het land, onze vrijheid, onze veiligheid en onze welvaart naar de knoppen dan het gelijk van PVV erkennen of bevestigen.

De wal zal het schip doen keren. Burgers zullen op den duur, geheel terecht, alleen nog maar internet en de social media gaan vertrouwen waar het nepnieuws van de mainstream media (denk alleen maar aan de zogenaamde zegeningen van de multiculturele samenleving en de EU of het vredelievende karakter van de islam) vakkundig wordt weerlegd.

Er is namelijk iets verschrikkelijks gaande in Europa en het is slechts een kwestie van tijd dat de politiek, maar zeker ook de journalistiek daar niet meer omheen kunnen. De opkomst van partijen als de PVV vergelijken met het opkomend fascisme in de jaren ‘30 en ‘40 van vorige eeuw is een stuitende en kwaadaardige verdraaiing van de hedendaagse situatie. Als men dan toch die zwarte periode uit de geschiedenis wil gebruiken waaruit lering kan worden getrokken, dan zou eigenlijk de opkomst van het huidige islamofascisme in historisch perspectief en het historisch besef moeten worden geplaatst. Het opkomend fascisme in de jaren ‘30 van de vorige eeuw en de gevolgen ervan (de Holocaust en de Tweede Wereldoorlog) vindt zijn weerspiegeling in de sterke opkomst van het islamofascisme gedurende de laatste decennia.

Het opkomend islamofascisme zal uiteindelijk leiden tot vervolging van christenen, joden, homo’s en andersdenkenden. Dat leert ons de geschiedenis. Links gebruikt bij voorkeur de jodenvervolging (moslims zijn dan zogenaamd de nieuwe joden), terwijl deze vergelijking volstrekt onjuist, abject, zeer huichelachtig en zelfs gevaarlijk is.

Niet de boodschappers en bestrijders van toenemende intolerantie en het opkomend islamofascisme zijn het kwaad, maar de islamofascisten en de verantwoordelijken die dit alles laten gebeuren, die wegkijken, het zelfs faciliteren.

Het besef van de echte realiteit in het hedendaagse Europa zou eindelijk eens door moeten dringen bij de verantwoordelijke politici, regeringsleiders en media, opdat een ramp als in de jaren ‘30/’40 van de vorige eeuw kan worden voorkomen.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Waarom de PVV op 15 maart 2017 nog niet de grootste werd

De PVV van Geert Wilders won 5 zetels in de peilingen, maar voldeed met 20 zetels niet aan de verwachtingen van zowel PVV fans – zoals ik – als ook de grote anti PVV lobby. Vooral niet als je bedenkt dat de PVV twee jaar lang op de eerste plaats stond in de peilingen, en zelfs op 42 virtuele zetels heeft gestaan.

Velen voor mij hebben zich in korte tijd uitgelaten over de mogelijke factoren die hierbij een rol hebben gespeeld. Deze houden vooral verband met het feit dat Wilders vrij onzichtbaar was in de campagne, enerzijds uit veiligheidsoverwegingen, anderzijds uit eigen vrije keuze van de PVV leider, het feit dat de partij nog steeds geen leden partij is geworden, het gegeven dat main stream media (links) en dus anti Wilders en anti PVV is, en het feit dat de beleidsuitgangspunten en de manier waarop deze worden ingenomen en verwoord door velen ongenuanceerd worden genoemd. De uitsluiting door de meeste partijen van regeringsdeelname door de PVV, was met name van de zijde van de VVD en Rutte tactisch slim en effectief en tot slot werkte de Turkije rel enkele dagen voor de verkiezingen vooral in het voordeel van de “heldhaftige” minister president Rutte, de leider der natie.

En toch ben ik van mening dat niet de diepere oorzaken zijn waarom de PVV nog niet de grootste en meest invloedrijke partij werd deze keer, op dit moment en in de huidige context.

Naar mijn mening heeft het alles te maken met het gegeven dat de partijstandpunten op alle belangrijke dossiers nog niet ten volle door de kiezers worden begrepen. Ik kies er drie.

Het gevaar van de islam en de islamisering
In gesprekken met mensen merk ik telkens weer dat wanneer het gesprek over moslims en islam gaat, dat mijn gesprekspartners vrijwel altijd heel weinig kennis bezitten over de islam. Ze komen niet tot diepere inzichten, geloven dat het gewoon een godsdienst is en kennen doorgaans een aantal moslims waar helemaal niets mis mee is. Ze lazen nooit een boek (Marked for death, Geert Wilders, The suicide of reason, Lee Harris of Waarover men liever niet spreekt, Wim van Rooy). Kijken niet naar Youtube filmpjes van o.a. Pat Condell – en legio anderen –  keren hun hoofd af wanneer IS terroristen wandaden plegen tegen vrouwen, homo’s of andersdenkenden. Hebben nooit gehoord van de onderzoeken van prof. Koopmans (Humboldt Universiteit, Berlijn),  lezen niet de columns van professor Afshin Ellian, vinden de uiteenzettingen en analyses van professor Paul Cliteur en Syp Wynia ingewikkeld, en bleven vooralsnog hangen in de eenvoud van de platitudes van main stream media, over het geloof van de vrede, over de veronderstelde geringe omvang van radicale en echt gevaarlijke moslim terroristen en stellen zich gerust met het gegeven dat Nederland behoudens de aanslag op Theo van Gogh nog nooit werd geconfronteerd met islamitische terreur aanslagen, zoals zoveel andere landen, maar dat zelfs daar deze terreur daden doorgaans worden gezien als relatief geïsoleerde incidenten (lone wolves).

De veronderstelling dat verdergaande islamisering een bedreiging zal betekenen van de vrijheid en alles waar Nederland voor staat, zoals verwoord door Geert Wilders, delen ze nog niet. Begrijpen het nog niet. Zien het nog niet.

Daarom begrijpen en delen ze ook de voorgestelde maatregelen, zoals het sluiten van moskeeën, het sluiten van grenzen voor moslim immigranten of het verbieden van de verkoop van de koran niet.

Nexit, of het vaarwel zeggen tegen de EU
Jarenlang werd mensen voorgehouden dat integratie van Nederland met en in EU verband alleen positief was voor ons land, gelet op de open economie, gegeven de globalisering, gelet op het feit dat 1,5 miljoen mensen hun dagelijkse boterham verdienen met de handel met andere EU landen, dat wij de problemen en uitdagingen op het terrein van klimaatverandering, terreurbestrijding, economische samenwerking en integratie en immigratie problematiek niet kunnen oplossen op eigen kracht en afhankelijk zijn van samenwerking met andere landen en dat daarvoor de EU de geëigende organisatie is.

Het begrip en de noodzaak van soevereiniteit (zelfbeschikking) voor een natie/land of een verondersteld gebrek aan democratisch gehalte van de EU en haar besluitvorming is de meeste mensen te vaag. Te abstract. De volksvertegenwoordigers in het EU parlement zijn toch allemaal democratisch gekozen, dus wat zeur je dan?

De bezwaren van onder andere de PVV met betrekking tot de EU en het verlies van soevereiniteit, waarbij wij niet langer zelf kunnen beslissen over wie er toegelaten wordt en wie niet, het economisch beleid, begrotingsbeleid en pensioenwetgeving zijn voor heel veel mensen “de ver van mijn bed show”.

De toekomstige gevolgen van een onvermijdelijke voortgaande politieke Europese integratie, voortgaand verlies van rechten op zelfbeschikking, onophoudelijke oplopende financieringslasten van de unie (o.a. door Brexit), de transferunie, waarbij de rijkere landen zoals Nederland en Duitsland steeds meer bijdragen aan de welvaart van de armere landen, zowel in het zuidelijke deel van Europa als ook in het oostelijke deel (inclusief Oekraïne), wordt onvoldoende gevoeld en begrepen.

De Euro
De PVV bepleitte al in februari 2012 voor het uittreden van Nederland uit de muntunie en een terugkeer naar de gulden. Dat voorstel werd toen niet begrepen, niet gevolgd, en hevig bekritiseerd door het overgrote deel van de bevolking en ‘experts’. Wij hadden alleen maar baat bij de gezamenlijke munt: geen moeilijke wisselkoersen meer, goede en eenvoudige prijsvergelijkingen van producten en diensten, een solidair en robuust financieel systeem met een sterke onafhankelijke Europese Centrale Bank, betere controle op de banken via stresstest een verbeterend Europees toezicht, een bankenunie waardoor de mogelijke toekomstige kosten aan sanering van banken gezamenlijk kon worden opgevangen, de totstandkoming van o.a. het Europese Stabilisatie Mechanisme.

Het argument van de PVV was en is dat uittreding uit de muntunie weliswaar veel geld gaat kosten, maar dat langer in de unie blijven ons straks heel veel meer geld zou gaan kosten. Het probleem is complex, en de oplossingen zonder twijfel nog veel complexer. Onzeker bovendien.

Conclusie
De standpunten van de PVV op onder andere de bovenstaande drie uiterst belangrijke thema’s worden door het overgrote deel van de Nederlandse kiezers niet of tenminste onvoldoende begrepen en gedeeld. Hieruit kan worden geconcludeerd dat de PVV van Geert Wilders er vooralsnog onvoldoende in is geslaagd om deze standpunten te verdedigen en uit te dragen om een grotere benodigde schare Nederlandse kiezers achter de PVV te krijgen. Om regeringsverantwoordelijkheid te kunnen gaan dragen zijn onder de huidige politieke verhoudingen wellicht wel 50 zetels benodigd.

Mijn mening is echter dat in de huidige context dit onbegonnen werk is.

Het is godsonmogelijk voor de PVV om dit op eigen kracht te doen. Ze zouden het wellicht beter en overtuigender hebben kunnen doen, kiezen voor een geleidelijker aanpak, zoeken naar verbinding en compromissen, door het inzetten van andere mensen, die het anders en nog beter zouden kunnen uitleggen of verdedigen.

Ik geloof daar zelf niet in en voorspel dat het gelijk van de PVV als vanzelf naar hen toekomt. Dat veranderende omstandigheden zal leiden tot voortschrijdend inzicht onder de Nederlandse kiezers (en de andere politieke partijen) en ik moedig de nieuwe PVV Tweede Kamer fractie onder leiding van Geert Wilders van harte aan om te volharden in haar visie, in de beleidsuitgangspunten en in de voor haar geldende principes.

Het komt als vanzelf naar u toe. Het is onafwendbaar.

Avanti, siempre avanti

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageEmail this to someone

Theme by Anders NorénUp ↑